آه

قدیسه‌ی معبد رویا

واقعا نمی‌خوام موهام سفید شه آقای ضیا.

یکی از کسایی منوکه برای چرب کردن لازم پیش از مهاجرت ویدیوهاش رو می‌دیدم Roumina yz بود. چقدر بیشتر زندگی‌ها سخته. چقدر صرف ایرانی بودن چربی بیشتری می‌طلبه. گالن گالن روغن حیوانی جامد.

چند روزیه نخ هر رویدادی رو دنبال می‌کنم می‌رسم به خمینی. دلم برای پیشیم یه ذره شده؟ خمینی. حسادت به هم‌خونه‌م که دوست‌پسرش رو تو آشپزخونه بوسید؟ خمینی.

متاسفانه زهر ضدیت با مقوله‌ی دیتینگ و زیدبازی داره از تنم می‌پره و دلم دوست‌پسر طناز می‌خواد. بیخود نبود که جادوگرهای بدجنس پرنسس‌های زیبا رو با جستجوی عشق نفرین می‌کردند.

از تیرگی دور چشمم همینقدر بگم که عکس خط چشمم رو برای جمنای فرستادم و پرسیدم آرایشم چطوره؟ گفت به سایه‌ی اسموکیت خیلی اومده 😂

اگه اپیزود نیوشا از پادکست آدمیزاد رو گوش کردید بیاید درباره‌ش صحبت کنیم. شبیه داستان زندگی خانم‌های پیر در رمان‌های مودب‌پور بود. با چه ادبیاتی هم صحبت می‌کرد.

دامبل تایملاین توییترم حسابی رو دوره.

فکر کنم تمام نسخه‌هام خوابشون بیاد.

فکر کنم سلف‌تاکم یه مقدار مشکل داره.

اینجا خیلی نانازتر از اون بودم که فرداش روز دعوا و کات باشه.

خواب دیدم اومدم ایران و توی خواب می‌دونستم که این چهار یا پنجمین باریه که برمی‌گردم. تو ذهنم در از خاطره‌ی دفعات گذشته بود. می‌دونستم هربار برمی‌گردم مریض میشم و فکر می‌کردم از مسافرهای هواپیما گرفتم. می‌دونستم هر بار برمی‌گردم دلم می‌خواد با اون پسره قرار بذارم و نمیشه، نمیاد. به خودم قول شرف دادم که این بار دیگه بهش پیام نمی‌دم. تو اتاقم پر از سازهای مختلفی بود که بلد نبودم بنوازم. دو تا تنبک، یک فلوت چوبی و چند ساز زهی کوچک و بزرگ. انگار زندگیِ شخص دیگری رو در خواب دیدم اما خیلی واقعی به نظر می‌رسید.

من صندوقچه‌ی دهانه‌گشاد ایده‌هام.

اصلا ساسی

از ایرانی بودنم خسته‌م و نمیدونم به کی یا چی باید پناه ببرم بابتش.

خدا خیرم بده که الکل دارم تو یخچال.

ببینید کی دوباره تا ۵ عصر نتونسته بیدار شه.

من از خودت مووآن کردم ولی از این قضیه که دوسم نداشتی نه. فکر کنم وقتی پیر بشم مثل لیدی‌ال به استخوان‌های دوست‌داشتنی داخل صندوقچه‌م نگاه کنم و آه بکشم.