NEda

“ گفت و شنید ” گفت :به که وفادار باشم؟ شنید: به خودت،وقتی به خودت وفادار باشی با هر کس دیگری نیز صادق خواهی بود… گفت: چه چیز را به یاد آورم؟ شنید: خودت را بیاد بیاور،در هر کاری که هستی خودت را یادآور شو..ببین، چه کسی است که عامل این کار است،حتی اگر این کار یک قدم زدن ساده باشد،شرطی‌شده کاری را انجام نده... گفت: که را تسلیم باشم؟ شنید: جریان رُبُوبی خودت را… تو رب‌ات را در ماجراهای زندگی خودت خواهی یافت،نزدیکترین را بنده باش... گفت: به چه چیز امید داشته باشم؟ شنید: به هیچ چیز،از هیچکس انتظار نداشته باش تا همهٔ جهان را یاور خود بیابی... مسعود ریاعی https://t.me/nedabalaei

از جایت بلند شو،همان چای هِل همیشگی اَت را دم کُن که عطرش بر فراز خآنه ها بنشیند،فنجانت را بیاور و برای خودت چآی بریز،کتاب مورد علاقه اَت را بردار و کنار پنجره بروپرده توری سفید رنگ را کنار بزن تا نور خورشید صورتت را نوازش کند؛روی صندلی چوبی کنار پنجره بشین و فنجانت را با دستانت بغل کن و با اعماق وجودت عطرش را به ریه بکش؛چشمانت را ببند و برای لحظه ای از جهان بهم ریخته ات دور بآش و با خودت خلوت کُن،یادت باشد هیچکس برای تو ،خودت نمیشود.... https://t.me/nedabalaei

بیا یک راز را به تو بگویم دوست من: اگر به دنبال دانستن و دانایی فروختن هستی، کتاب بخوان،ولی اگر در پی «زیستن» میگردی، شکوفه های سنجد را بو بکش تا اعماق روحت بو بکش،بگذار همهٔ هستی ات در بوی گل محو شود بیا یک راز را به تو بگویم دوست من من لابلای کتابهایم گم شده بودم اگر شکوفهٔ سنجد نبود... https://t.me/nedabalaei

. ❗️‍ چه چیزی؟! کدام چیز؟! استادِ تمام ، استادی است که چیزی برای عطا کردن ندارد و این بالاترین چیزی است که عطا می‌کند،زیرا تو این حقیقت را خواهی فهمید که اصلاً چیزی برای بدست آوردن وجود نداردو این بزرگترین درس زندگی است. .. همه‌ی آنچه که نیاز توست پیشاپیش چون دانه‌ای در وجود خودت نهاده شده است. .. استاد واقعی کاری که می‌کند این است که به تو می‌آموزد تا نگاهی به درون خود بیندازی و ثروت خدا داده‌ات را در اختیار بگیری... مسعود ریاعی https://t.me/nedabalaei

عشق براى يك شخصيت وابسته، از جنس امنيته… براى يك شخصيت ديكتاتور، از جنس مطيع بودنه… براى يك شخص پارانوئيد، از جنس اعتماده… براى يك شخص افسرده، از جنس انرژیه.. براى يك شخص مضطرب، از جنس آرامشه… براى يك شخص مرزى، ثبات و ثابت قدم بودنه… در واقع عشق، قرار ملاقات باسايه وجوديته! https://t.me/nedabalaei

دلم میخواد ساعتها و ساعتها غزلیات مولانا رو بشنوم، اشکهام جاری بشه و سر بخوره روی قلبم و قلبم شسته و پاک و پر نور بشه،من دلم یار می خواد، مولانا می خواد،دکان شکّر می خواد، شکرستان جان می خواد.. مولانا جانم آخه تو کی هستی که با یک نظر از آدمهاجواهر میسازی؟ ای چشمه ی آگاهی شاگرد نمیخواهی؟ آخر چه کنم تا من خود را به تو در دوزم؟ https://t.me/nedabalaei

‍ الهی، ای "مُحیی"! زنده ام کن به خودت و جاری ام کن به خیرت ‌ و ای "مُمیت"! بمیرانم از خودم و گذرم ده از نفسم الهی، ای "حفیظ"! حفظ کن در وجودم هر آنچه که حفظش را می پسندی ‌ و ای "ماحی"! محو کن هر آنچه را که نمی پسندی الهی، ای "کلیم"! گویایم کن به کلامت ‌ ای "سمیع"! شنوایم کن به پیامت ‌ و ای "بصیر"! بینایم کن به حقایق ات الهی، ای "سلیم"! ایمانم را به سلامت بدار ‌ ای "قدیر"! به راهت استوارم بدار ‌ و ای "مرید"! اراده ات را بر روح و جانم شیرین و گوارا نما الهی، ای "نور"! از تاریکی رهایم کن ‌ ای "حکیم"! از جهل و نافهمی خلاصم کن ‌ و ای "هادی"! از ضلالت و گمراهی نجاتم بخش "که تویی مهربانترین مهربانان" #مسعود_ریاعی https://t.me/nedabalaei

‍ ☘️مگر این پنج روزه دریابی هر کس باید روزی جرأت کند و چشم در چشم عمر به تماشا بایستد، رو به روی خودش و نَفَس هایش… باید جرأت کند و رفتنِ نَفَس هایش را نگاه کند. باید شجاعتِ شمردن نَفَس هایش را پیدا کند. باید باور کند که این نَفَسی، بسی نخواهد ماند… هر کس باید سالنامه جهان را ورق بزند و بفهمد که این پنجاه ها و شصت ها و هفتادها و هشتاد سال ها، همه اسمش پنج روز است و خوابیدن در همه این پنج روز، اشتباهی است جبران ناپذیر… هر روز صدایی می آید، صدای کوبیدن بر طبلی، طبلی که اسمش مرگ است؛ و چه شرمساری بزرگی است وقتی چمدان خالی ات را برمی داری که بروی بی آنکه پیشتر در آن نیک فرجامی ریخته باشی... ما پیاده می رویم و عمر سوار است، ما خوابیده ایم و مرگ بیدار است. خانه ها، صاحبخانه هایشان را از یاد می برند؛ خانه ها به صابخانه های تازه شان می نازند. زندگی هم البته معشوقی بی وفاست که نازِ هیچکس را تا ابد نمی خرد، به تو خیانت می کند تا به دیگری برسد. بَدان می میرند و نیکان هم. باختن در بازیِ عمر، سرنوشتِ همگان است؛ نیک بودن و نیک مردن اما بردن در باختن است. ثانیه ها آفتابند، آفتاب تندِ تابستان. ثانیه ها به برفِ عمر می تابند. ما آدم برفی هایی موقتی هستیم و هر روز قطره قطره آب می شویم. آدم ها خاک نمی شوند، آدم ها آب می شوند… زنبیل کوچکی در دستمان است، زنبیلمان از جنس اینک و اکنون است. دکان به دکان می رویم اما چیزی نمی خریم چون تهی دستیم. چون از نقدینه عشق و معرفت چیزی نداریم... زندگی بهایی دارد، اگر بهایش را نپردازی آن را به تو نخواهند داد... ✍️#عرفان_نظرآهاری ‌ https://t.me/nedabalaei

نگهبان نورت باش انسانیت چراغ کم سویی است که این روزها همه تلاش می کنند خاموشش کنند. دارد از هر سویی بادی می وزد. خشم می وزد. خشونت می وزد. نفرت و انتقام می وزد. بی مروتی و بی مدارایی می وزد. دروغ می وزد. خیانت می وزد. شیطان می وزد... تو اما چراغت را روشن نگه دار. نگهبان نورت باش. شبیه دیگران نشو. این چراغ تنها دارایی توست. انسان بمان. چراغ است این دل بیدار به زیر دامنش می دار از این باد و هوا بگذر هوایش شور و شر دارد مولانا