NEda

گاهی فقط بیخیال باش ... وقتی قادر به تغییرِ بعضی چیزها نیستی،روزت را برای عذابِ داشتن ها و افسوسِ نداشتن ها خراب نکن .. دنیا همین است،همه ی بادهای آن موافق ،همه ی اتفاقات آن دلنشین و همه ی روزهای آن خوب نیست ! اینجا گاهی حتی آب هم ، سر بالا می رود ... پس تعجبی ندارد اگر آدم ها قسمی باشند که تو دوست نداری! گاه گاهی در انتخاب هایت تجدید نظر کن … فراموش نکن ؛ تو مجاز به انتخابِ آدم هایی ، نه تغییرِ آن‌ها ... https://t.me/nedabalaei

انسان با مغزی چند هزار برابر بزرگ‌تر از گنجشک،سال‌ها تمرین می‌کند چگونه به زنجیر خو بگیرد چگونه قامتش را کوتاه کند چگونه به حقارت قناعت کند و نام این عادت را«زندگی» بگذارد https://t.me/nedabalaei

واقعیتش اینه که آدم تا دلش پیش کسی نباشه،هیچ کاری رو با عشق انجام نمیده... غذا وقتی خوشمزه میشه که برای یه دل می‌پزی،نوشتن هم وقتی جون می‌گیره که برای یه نگاهه... قلم بی‌مخاطب خشک میشه... ببین برای کی می‌خوای بنویسی؛وقتی اون “یه نفر” رو پیدا کنی،کلمه‌ها خودشون می‌ریزن روی کاغذ... 🎙ایرج طهماسب https://t.me/nedabalaei

‍ ☀️ یلدا یلدا مبارکِ آن کسی است که می داند امشب بلندترین شب سال است و از فردا هم این شب، کوتاه تر نخواهد شد اما باز هم این شبِ دراز و این غصه دنباله دار را جشن می گیرد؛ چون جسارتش را دارد که حتی اگر خورشید نتابید؛ خودش بتابد هر قدر که می تواند. یلدا مبارکِ آن کسی است که قلبش همان انار تَرَک خورده ای است که تمنّای ‌رسیدن داشت، اما نرسید. همان کسی که قاچی لبخند بر اندوهش می نشانَد سرخ، تا همه باور کنند، که‌ زمستان به خندوانه ای تاب آوردنی می شود. یلدا مبارکِ کسی است که هر چله را با چله بعدی سر می کند اما نه چین به پیشانی می آورد و نه روحِ چاک چاکش را بر بندِ رختِ تماشا می اندازد. او خودش را و زمستانش را زیر کرسیِ حکایت‌های کهن گرم می کند ‌و گوش می سپارد به مادربزرگ روزگار که زندگی را و رمز و رازش را در بقچه قصه هایش پیچیده است. یلدا مبارکِ کسی است که آجیل او مشکلاتش است اما مشکل گشایی را با سرانگشت های تدبیرش، تمرین می کند. همان کسی که دهانِ تلخ ِ ایام را به نُقل و نباتِ عشق شیرین می کند و چای می نوشد در استکانِ نازکِ خاطرخواهیش تا سحر. یلدا مبارکِ کسی است که مهمانی جز تنهایی ندارد اما با همان تنهایی گل می گوید و گل می شنود و قصه می بافد و شعر سر می اندازد. یلدا مبارکِ کسی ست که حافظش خداست و جهان، دیوان شعر اوست و هر وقت که تفال می زند غزلی می آید با ردیف غم مخور یلدا مبارک اوست که همیشه زمزمه می کند: ای دل غمدیده حالت بهْ شود دل بد مکن وین سرِ شوریده باز آید به سامان غم مخور عرفان نظرآهاری