-On selF M-

رنگ این شب های وحشت را تواند شست باران؟

از سکوت گفتم و خوابم را زیستم. آینه ها خالی بودند و شکننده برای ادراک تصویر آنچه بودم انعکاس قطره های آبِ روی برگ کافی بود. سقوط که میکردند گویی من ها سقوط میکرد، در زیر خاک یکی بودم. همه در زیر خاک یکی هستند. مرگ میخواند به یکی شدن. خاک میکشد به سمت خود. جاذبه نیروی خواهش زمین است. من ولی اما یکی نیستم. من چهره ای تجسد یافته‌ای از زیستن گذشتگانم. بودنم حاصل رنجِ این خاک است، حاصل مردی که زیر بارانِ گیلانی از دور ها به دور ها میرفت که مردتر باشد. مردی که از دو دیده یکی را در آب های خون آلود ز همرزمانش در جزیره مجنون به وطنش داد که مردتر باشد. بودنم اما حاصل رنج است. حاصل تمام سختی های زنی که در کیفش الفبا بود و کلاسش جشن فکر. زنی که ذاتش معلم بود کارش نیز، از همین رنج ها بود که زن تر شد. من یکی نیستم، من هزار روزم که میبینم که میخوانم که مرا زادند که معنیِ رنجشان باشم و شادتر. ریشه های لاله اما شبدر نمیسازند و من در خواب لاله ها شبدرم.

آه اگر آزادی سرودی میخواند....

و بوی خون بیقرار در باد گذشت....

خودم خیلی دوسش دارم امیدوارم حذفش نکنم

امکانش هست اهنگ برام بفرستین؟