“حِیران”

از یک جایی به بعد همین میشه که فروغ فرخزاد میگه: "تازگی‌ها، در برابر بی‌مهری آدم‌ها هیچ نمی‌گویم! سکوت و سکوت و سکوت ... انگار که لال شده باشم؛ شاید هم کور و کر! دیگر نه انرژی توضیح دادن دارم و نه حتی حوصله‌اش را ..."

‏آشفته است افکارم خیلی بیشتر از حالم...

آدمیزاد؛ زورش به همه چیز رسید اِلا دلش!

‏متاسفانه من عاقل‌ترين مشاور و احمق‌ترين تصميم گيرنده‌ام.

امشب که لامپ اتاقت رو خاموش می‌کنی و میخوای بخوابی به این فکر کن اونایی که بهترین خبر زندگیشونو امروز شنیدن و زندگیشون عوض شده، دیشب هیچ خبری از امروز نداشتن ! خدای امروز اون آدم ها خدای فردای ما هم هست... شاید فردا اون آدم تو باشی

‏برمیگرده عزیزم؛ درست همونجایی که تو انقدر درگیر خودتی که اونو یادت رفته!

آدم باید متعلق باشه! به جایی به محیطی به گوشه ای به رویایی و مهم تر از همه به آدمی به آدمی، به آدمی... در غیر این صورت معلقِ معلقِ

زندگیم چندوقته شبیه این آهنگ غمگینا شده که ریمیکس می‌کنن، پر غم و غصه‌ست ولی خوش می‌گذره.

در رویایم تو از آنِ منی و در واقعیت تو رویایِ منی!

اینکه نزدیک ترین آدم های زندگیت به سرعت میتونن باهات غریبه بشن واقعا ترسناکه

پس می‌زند " دلم " هرکه به جز " تو را "....♥️

متاسفانه صمیمی ترین روابط هم بعد از آشتی دیگه مثل اول نمیشه.

‏بیشتر غصه خوردنای ما ازونجایی شروع شده که به آدما بیشتر از ظرفیتشون توجه کردیم.

نمیدونم چرا به آدما مستقیم یه حرفو بزنی نمیگیرن ولی با حالت متلک بگی سریع میگیرن.

آدم‌ها جالبن، با هم حرف می‌زنن و به هم گوش نمیدن.

امروز از بغلِ یه غریبه رد شدم، که رازهاشو میدونستم، چیزای مورد علاقشو حفظ بودم، و یک زمانی شب و روز باهاش در ارتباط بودم.

بدترین حالتی که ممکنه برای یه آدم پیش بیاد اینه که همزمان هم احساسی باشه و هم منطقی، یعنی قلبش داره مچاله می‌شه ها، ولی مجبوره منطقی تصمیم بگیره، بعدش باید روزها و ماه‌ها و حتی سال‌ها بشینه به قلبش توضیح بده که اگه اون کارو نمی‌کردم بیشتر مچاله می‌شدی. اما مگه قلب حالیشه؟ وقتی دیگه صلحی نباشه بین عقل و قلبت، انگار لای منگنه ای، چون نه مغزت قلب داره، و نه قلبت مغز.

«همیشه عشق آرام داخل می‌آید، در جملاتی مثل: مراقب خودت باش.»

- یکی از ما خواب است؛ یورفین کلوگارت، فارسیِ پگاه منفرد

هیچوقت نفهمیدي چقدر دوست داشتم.