حَنیــــ ــن

اللّٰهُمَّ لَاتَجْعَلْهُ آخِرَ الْعَهْدِ مِنْ زِيارَتِي ابْنَ نَبِيِّكَ وَحُجَّتِكَ عَلَىٰ خَلْقِكَ. خدایا! این زیارتِ من از فرزندِ پیامبرت و حجتِ تو بر بندگانت را، آخرین دیدارِ من قرار مده.

دعای دم ضریحم برای همه، خدایا نسل همهٔ شیعیان رو کمک‌کننده به قیام قائم (عج) قرار بده.

.

بچه‌ها ما تقریبا مردیم، ولی خداروشکر که اومدیم، خیلی به یاد همه‌تون که دل‌تون اینجا بود ولی جسم‌تون نه بودیم.

از همه چیز پررنگ‌تر؟

فقط درهای اصلی حرم بسته‌ت از صحن‌ها میشه وارد شد، فقط الحمدالله خیلی شلوغه خیلی خیلی

این روزها خیلی به این جملهٔ آقا فکر می‌کنم که «عقب‌نشینی غیرتاکنیکی عذاب الهی را در پی دارد.»

امام شهید چه‌قدر باشکوه این دعای زیارت عاشورا برای شما مستجاب شد. اَللّهُمَّ اجْعَلْنی عِنْدَکَ وَجیهاً بِالْحُسَیْنِ عَلَیْهِ السَّلامُ فِی الدُّنْیا وَالْأخِرَةِ.

این المختار؟

"اللهم أنه بذل مهجته في سبيل اعلاء دينك والدفاع عن المظلومين من عبادك، اللهم إنه نزل بك شهيداً مضرجاً بدمائه مقبلاً غير مدبر." «بارالها! او خونِ قلبش (مُهجه‌اش) را در راهِ اعتلای دینِ تو و دفاع از بندگانِ ستمدیده‌ات نثار کرد. پروردگارا! او اکنون در حالی نزدِ تو آمده که شهیدی است آغشته به خونِ خویش؛ شهیدی که با اشتیاقِ تمام به سویت شتافت، بی‌آنکه در این مسیر، لحظه‌ای پشت به تو کند یا از میدان بگریزد.»

( مهجة ) مهجة. [ م ُ ج َ ] ( ع اِ ) جان و روح. ( غیاث اللغات ). روح. ( از اقرب الموارد ). جان. ( السامی ) ( مهذب الاسماء ) ( آنندراج ). خون یا خون دل. ( از اقرب الموارد ) ( آنندراج ). خون میان دل. ( غیاث اللغات ). خون که در درون دل است. سویداء. حبةالقلب.ثمرةالقلب. ( از یادداشتهای مؤلف ). خلاصه هرچیز. ( غیاث اللغات ). خالص از هرچیزی. ازهری گفته است : بذلت له مهجتی ؛ أی بذلت له نفسی و خالص ما اقدر علیه. ج ، مُهَج ، مُهَجات. ( از اقرب الموارد ).

دلی از سنگ بباید به سر راه وداع تا تحمل کند آن روز که محمل برود…

دامن‌کشان رفتی دلم ریز و رو شد…

آقای ما هم بالاخره مسیر نجف تا کربلا و عمود‌ها رو با خانواده رفتند...

امروز برای وداع پدر ‌دختری، نوه و داماد ِ آقا خیلی گریه کردم…

شرح حالم برای شما؟ گاه گویم که بنالم ز پریشانی حالم باز گویم که عیان است، چه حاجت به بیانم…

حالا تو همهٔ روضه‌ها یاد شما هم می‌افتیم عزیزدلم.

ما ظاهراً برای شما گریه می‌کنیم ولی باطناً برای یتیمی خودمون اشک می‌ریزیم.

توی راهِ تهران به مشهد به هر شهر و روستا می‌رسیدی یا مجتمع‌های بین شهری یک‌سری جوون می‌دیدی که زیر آفتاب مستقیم لب جاده با پرچم سرخ ایستاده بودن، ازت با احترام می‌خواستن بری موکب پذیرایی بشی استراحت کنی و … می‌بینی آقا ما یتیم‌هات رو بیابون‌گردت شدیم، یک ثانیه بیشتر پیشت باشیم…