شاید در جهانی دگر.

آدم می‌بینه هیچ‌جای زندگیِ هیچ آدمی نیست.

از ناامیدی‌های تدریجی بیزارم. ترجیحم اینه یکبار و خیلی عمیق ناامید شم. این امیدهای ریزِ وسط ناامیدی‌ها قلب و روح آدم رو می‌خوره.

عزیزم غمِ چشم‌هات رو با من تقسیم کن که قلبِ من خونه‌ایه برای اندوهِ عزیزانم.

در دوست داشتن تو، خود را بسیار رنجاندم.

دلم می‌خواست که دلت منو بخواد.

دلم آغوش و شراب می‌خواد.

بعد از رفتنم چیزی از جهانت کم شد؟

خب برید پیج روانشناسی‌طورِ مارو فالو کنید.

برق چشمانش، شوق زندگانی بود.

دیدم که غم‌هایم برایت ارزشی ندارد، دانستم که دیگر عزیزت نیستم.

اما خوشحالم اینجا هست. گاهی وقتا دیوونه میشم و میخوام پاکش کنم ولی به خودم میگم پس دیگه کجا بنویسی و با کی حرف بزنی؟

بعدش بهش گفتم خب خوبیش اینه اگر بری همه میتونن عادت کنن همیشه.

T.me/HellodearDarkness .. 🪐

تو چی؟ توام به اندازه‌ی من دلتنگی؟ بگوِ عزیزِ من. بگو.

احساساتی که بیان نشدن، هرگز فراموش نمیشن.

از آدم‌هایی هم که تا ازشون انتقاد می‌کنی فکر میکنن کل شخصیتِ وجودیشون رو زیر سوال بردی و نیست و نابود کردی خوشم نمیاد. دو دقیقه صبر کن دلخوریامو بگم دیگه عزیز.

عزیزم، یادت باشد که در عشق نمی‌شود جسارت نداشت.

از آدم‌هایی که یک واقعه رو براشون تعریف میکنی یا یک مسئله‌ای رو پیششون بیان می‌کنی و واقعا پیگیر اون مسئله و دنبال کردن وقایع میشن خیلی خوشم میاد. انگار کاملا مستقیم بهت میگن که: ببین، هم تو هم هرچیزی که برای تو و اطرافیانت رخ بده برای من مهمه و جز اولویت‌های من قرار میگیره. قشنگه واقعا. خیلی قشنگه.

خدایا منو از شر سندروم ایمپاستر نجات بده.🙏🏼