Moody Museum
Open in Telegram
تلاش برای گسترشِ موزههای ذهنیتان. Other Channels: @moodyplaylist @cult_vult
Show more913
Subscribers
-124 hours
-27 days
-230 days
Posts Archive
913
+1
۲
هوگارت توی آثارش قصهگویی تصویری رو به اوج رسوند.
اولین کسی بود که تصویرسازی سریالی اجتماعی رو باب کرد؛ یه جور پیشدرآمد به کمیکاستریپهای مدرن.
زبان تصویری ساده و قابلفهمی داشت که مردم عادی هم میفهمیدن.
نگاه انتقادی و طنزش باعث شد همزمان محبوب باشه و کلی دشمن هم پیدا کنه.
هوگارت اعتقاد داشت هنر باید برای جامعه باشه، نه فقط برای اشراف. حتی قانون حق کپیرایت آثار چاپی توی بریتانیا با تلاشهای او قانونی شد، چون چاپگرها بدون اجازه آثارش رو کپی میکردن.
A Harlot’s Progress
(پیشرفت یک فاحشه)
مجموعه جاپ شیشقسمتی که داستان یه دختر رو نشون میده که به لندن میاد، فریب میخوره و در نهایت سرنوشت غمانگیزی پیدا میکنه.
پست ۱ کل مجموعه، و اینیکی چندتا دیتیل ازش هست.
وضعیت قرن ۱۸ هنر رو به سمت اندازهگیری، تزئین و پیام دادن سوق داد؛ ولی هنر که در جایی دور از قاعده و قوانین زندهست بعدها دیرتر دوران انفجارخودش رو ساخت.
@moodmuseum
913
۱
هنر مرگ نداره ولی دوران اوج و فرود داره و این طبیعیه.
فرضاً این گزاره که نقاشی ۲۰۰ سال پیش عجب چیزی بود درسته، ۴۰۰ سال پیش عجب چیزی بود درسته ولی یهو بگی ۳۰۰ سال پیش دیگه دقیق نیست. (مگر با سلیقهای خاص)
۳۰۰ سال پیش میشه قرن ۱۸ میلادی که برخلاف قبل و بعدش (رنسانس، منریسم، باروک و رمانتیسیسم، مدرن، پستمدرن) چندان دورانی نیست که آرتیستهای مهمی برجا گذاشته باشه.
شاید اگر شخصی که تا حدودی با تاریخ هنر آشناست رندوم ۵۰ تا نقاش نام ببره به طرز عجیبی هیچکدوم از قرن ۱۸ نباشن. (غیر از دو سه مورد که شاید شانسی بگه)
جالبه که اتفاقا قرن ۱۸، Age of Reason یا قرن خرد هست که ساحتهای علم و فلسفه در اوج هستن.
این اوج علم و فلسفهی اروپایی (ولتر، جان لاک، روسو، کانت، آدام اسمیت، مونتسکیو، نیوتن ...) با ضعیفترین جای هنر نیمهزارهی اخیر منطبقه.
ویلیام هوگارت از اسمهای برجستهی هنر اون قرنه که شهرتش برای آثار انتقادی و طنزآلودشه که مشکلات اجتماعی لندن رو نشون میدادن و بیشتر "سری" بودن و معمولا نقدی بر فساد، طمع، زوال اخلاقی و سبک زندگی طبقات بالای جامعه داشتن.
A Harlot's Progress
William Hogarth
1732
🇬🇧
@moodmuseum
913
نقاشی "شلاقزنیِ مسیح" پیرو دلا فرانچسکا نقطهی عطفی بود برای لغزیدنِ رنسانسِ آغازین به رنسانس متعالی.
مفهوم پرسپکتیو که با نظریهپردازی برونلسکی (و آلبرتی) نقطهی تلاقیِ هنر، فلسفه و علم شده بود تو این اثر تقریبا کوچک دلا فرانچسکا (۵۰ در ۸۰ سانت)، به تمیزترین و مطرّزترین حالتش اجرا شده و پیشزمینهای شد برای قرنهای بعد خودش تا جایی که در میزانسنهای سینمایی و دید آرتیستهایکوبیست و انتزاعی همین قرن پیش میشه آثارش رو مطالعه کرد.
هویت سه انسان جلوی تصویر هیچوقت مشخص نشده و قرنهاست نظریه هست راجع بهشون.
قویترینشاونهارو نماد گذشته، حال و آینده میدونه.
The Flagellation of Christ (1459–1460) is a painting by Piero della Francesca
🇮🇹
#Renaissance
@moodmuseum
913
Al Rossi (American, 1927-2004)
The Always Nude Divorcee, For Men Only magazine interior, January 1964
🇺🇸
@moodymuseum
