Silent🔇

ونگوگ تو یکی از نامه‌هاش به برادرش می‌گه: “آدم باید رنج رو تجربه کنه، اما یه چیزی توی دلش داشته باشه که بتونه ازش عبور کنه.

درس امشب : خداوند عادل دير يا زود خودمان را جلوى خودمان قرار مى‌دهد منصفانه رفتار كنيد

فكت نسبتا تلخ نميدونم چقدر بهش باور دارين ولى رابطه سالم حوصله آدم ناسالم روسر ميبره🤌🏻

از اونایی که انتظارش رو ندارید،بیشتر انتظار داشته باشید✨

زندگی تو ایران اینجوریه که به پوستت می‌رسی،ورزشت میمونه،به ورزشت می‌رسی لباسات میمونه.درس میخونی کارت میمونه،کار می‌کنی درست میمونه.

«زندگی همین‌طوریه، مجبوری اتاقی که عاشقشی رو ترک کنی و بپذیری که بعد از تو کس دیگه‌ای اون‌جا زندگی می‌کنه که ممکنه اصلاً قدر درخت پشت پنجره‌ رو ندونه.»

هم سخته، هم من سخت‌تر می‌گیرم.

شاید مهم‌ترین مهارت بزرگسالی این باشه که یاد بگیری هر چیزی رو که میدونی هر چیزی رو که احساس میکنی و هر چیزی رو که از سر میگذرونی، تعریف نکنی.✨

کلا از لحاظ روحی تو سرازیری غمم؛ یعنی خودمو به حال خودم رها کنم، آروم آروم میرم تو دره‌ی تاریکی.

«دنیای درون یک زن...»

‏کانسپت غریبه شدن با کسی که روزت بدون حرف زدن باهاش نمیگذشت هم جالبه.

این کلمه‌ی « حیفه » تو هر کانسپتی گند زده به زندگیمون؛ بخور حیفه، استعفا نده حیفه، تحمل کن حیفه، خرج نکن حیفه؛ از دانشگاه انصراف نده حیفه، بابا حیف عمر منه.

بی‌رحمانه‌ترین حالتِ زیستن اینجاست که ما؛ هرچقدر هم که غمگین و خشمگین و سوگوار باشیم، و سوگِ ما هر آنقدر هم که موجه باشد، زندگی کاری به این حرف‌ها ندارد! ادامه دارد... و ما بی‌رحمانه،‌ گستاخانه و ناگُزیر ادامه پیدا می‌کنیم. با اندوهِ عظیمی بر دل همچنان راه می‌رویم نفس می‌کشیم و کار می‌کنیم...