Abyss of Ideas

اینجا هوسرل وقتی می خواهد لایه سوم زمان که زمان آگاهی هست خیلی هگلی می شود فقط هگل بجای اصطلاح خود ساخته Vot _Zugleich می گه Geist روح ... ولی خب روح هگلی در سیلان و تغییر مداوم در گستره تاریخ ، فرهنگ و اجتماع هست اصطلاح هوسرل آگاهی سوبژکتیویته مطلق هست ، آگاهی زمانبندی که هیچوقت تغییر نکرده ، مثل گذر ار منطق صوری به منطق محض اینجا هم داره از زمان صوری به زمان محض گذر می کند

کلا برای شناخت فیلسوف اول باید بهش گفت : نظرت در مورد زمان چیست؟!... ( برای یونانی ها دایره ای و قرون وسطی مسیحی و اسلامی خطی بود برای لایبنیتس خیلی شبیه نظریه نسبیت انیشتین هست )

یه نمودار دیگه از تصور هوسرل از زمان : هایدگر از توضیح هوسرل از زمان موقع نوشتن کتاب هستی و زمان الهام بسیار گرفت: واقعیت بشری ( دازاین ) نه به گونه ای گم می شود که لازم باشد بعدا از حالت پراکندگی خارج و جمع آوری شود و نه لازم‌ است از آن واحدی پیوند و جمع آوری شود...

نمودار نیچه از زمان

این دو تصور از زمان نزد نیچه و هوسرل خیلی خوب مختصات ذهن این دو نفر را نشان می دهد یکی (نیچه) در لحظه حاد کنونی دیگری ( هوسرل ) در امتداد لحظات

هوسرل : زمان یک خط نیست بلکه شبکه ای از قصدیت هاست. فرض کنیم اکنون در نقطه P قرار داریم و خودمان را در میدانی از حضور ها ( غروب خورشید _ خانه _ میز ...) در می یابیم این میدان به تدریج در افقی از " یاد آوری های" گذشته گسترش می یابد ( یا محو می شود ) و آینده در افقی از پیش بینی های من قرار می گیرد ولی لحظه اکنون P را در " گذشته نزدیک " درک می کنم

یه تصور رمانتیکی هم اروپایی نسبت یه یونان داشتند که ار محاورات افلاطون نشات می گرفت فکر می کردند مثلا فلانی به فلانی می نشست صحبت اون مدلی مثل محاورات افلاطون صحبت می کرد! من خودم عاشق ایم محاورات هستم ولی در عمل همچین چیزی اتفاق نمی افته این نقد های تلویزیونی و یوتیوب را نبینید اینها اصلا گفتگو نیست ، هیچوقت آدم " گوه " رو کندوکاو نمی کنه امثال حسام سلامت و X و y برای اینها برنامه تبلیغاتی هست در عمل گفتگویی وجود ندارد :)

یکی از برداشت های اشتباه از محاورات افلاطون همین هست همه مظرات کاراکتر هارو خود افلاطون پس کدام نظر ؟ نظر خود افلاطونی هست؟ نظر سقراط ؟ کرایتون ؟ یا بقیه ... نظر پخته یا ناپخته وجود ندارد

از نظر من یکی از مهم‌ترین درس‌های افلاطون به‌ خوانندگان‌اش آموختن اهمیت گفت‌و‌گو و شنیدن نظرات مختلف است، افلاطون در آثارش از زبان شخصیت سقراط شروع به گفت‌و‌گو با نمایندگان انواع اندیشه‌ها و پیشه‌ها می‌کند و قضاوت را به مخاطب واگذار می‌کند و به‌هیچ‌وجه به دنبال این نیست که مخاطب آثارش حتماً نظریات او را بپذیرد، حتی در برخی محاورات وی مانند پارمنیدس می‌توان دید که وی نمی‌تواند از نظریات خود که هنوز رگه‌های ناپختگی‌ دارند دفاع کند! افلاطون گفت‌و‌گو را آغاز می‌کند و اهمیت آثارش در این است که مخاطب را به درون مباحث می‌کشاند و او را درگیر نظریات ضد و نقیضی که از طرف شخصیت‌های گفت‌و‌گو ارائه می‌شود می‌کند.

حالا من فاز آدورنویی و جامعه شناسی بازی هم ندارم برای این از بالوم می گم برای این هست که این یالوم رو فقط تبدیل به دیلیدو نکردند و تو کون ملت نکردند😁

پیامی به یکی از دوستان

Me and My Oracle❤️

من و تو