cafephile;

من نمونه بارز آدمای "بکش و خوشکلم کن" ام.

از آدمایی که زیاد حرف می‌زنن خوشم نمیاد. سر درد می‌گیرم. دوسدارم بزنم تو دهنشون.

محیط زندگی موردعلاقه من جاییه که آدمای کمتری، ماشین و موتور کمتری، ارتباطات کمتری داشته باشه.

انسان اگه قوی نباشه که اصلا انسان نیست.

انقدر ربات ناشناس عوض کردم دیگه اینم خراب شه کلا برمی‌دارم😭

مغزم دیگه پیر شده، کشش این همه کلمات و قواعد عجیب نداره.

کلا یه واکنشایی دارن که ترجیح میدم راجع به هیچ چیزی حرف نزنم.

فقط یکی از دوستامه که هر خبر خوبی بهش بدم، حس خوبی میده بهم. بقیه بیشتروقتا اینطوری نبودن.

صمیمیت بیشتر می‌شه.

موافقم.

از وقتی که از ادمای اطرافم ناراحت میشم میرم باهاشون صحبت میکنم و سعی میکنم چیزیو سانسور نکنم و همه چیو بیان کنم، همه چی بهتر جلو رفت

اصلا کون لق همه فعلا بابت انتظار کشیدنام خوشحالم🥲

خیلی بیخیال تر از قبل شدم ولی هنوز یه مواردی خون آدم رو به جوش میاره!!

فکرکنم اگه راجع بهش حرف نزنم می‌ترکم😱 جدی جدی چی می‌شه آدما روز به روز عجیب تر می‌شن! مثلا تا همین دیشب من با ذوق می‌رفتم یوتوب ویدئوهاش رو نگاه می‌کردم همین دیشب یه جوری رید که الان حالم ازش بهم می‌خوره.

جدی به نظرم هیچوقت کاری واسه کسی نکنید وقتی از ته قلب نیست، چون بعدش قراره بارها و بارها خودتون‌ رو سرزنش کنید.

هرموقع می‌خوام بخندم به جمله وید که دراگ نیست، فکر می‌کنم.

قرار نیست آدما همیشه سرحال و خوب و باب میل ما باشن. اگه قراره کسی رو دوست داشته باشیم، باید با همه این احوالات دوستش داشته باشیم.