قدح‌های شخصی

دلداده را ملامت گفتن چه سود دارد؟ می‌باید این نصیحت کردن به دلسِتانان… #سعدی

ترسم ای آنکه کمندت به ره افتاد مرا بینم آن روز که در دام گرفتاری تو! #لعبت_والا

شب‌های بیدارخوابی، تا صبح پرپر زدن‌ها کنج خموش اتاقی، تنهای تنهای تنها بر گرد بالین و‌ بستر، پخش است چندین کتابم مغشوش و آشفته دارم با هریکی‌شان سخن‌ها… #سیمین_بهبهانی

جهانا! بپروردی‌اش در کنار و زان پس ندادی به جان زینهار! نهانی ندانم تو را دوست کیست؟ بر این آشکارت بباید گریست! #فردوسی

سرد و ساکت، صبور و سرگردان مثل دردی هزار ساله شدی آی انسان چه بر تو رفته مگر که چنین در خودت مچاله شدی؟ |فاطمه ناصری‌فر|

فراق دوستانش باد و یاران که ما را دور کرد از دوستداران… #سعدی

کاش سنگ بودیم عزیز‌ من! انسان بودن برایم اصلا جالب نیست.

ماییم و غمی و دیده‌ی گریانی سوزی و تبی و سینه‌ی بریانی…

گفتمش سیر ببینم مگر از دل برود وآن چنان پای گرفته‌ست که مشکل برود دلی از سنگ بباید به سر راه وداع تا تحمل کند آن روز که محمل برود ره ندیدم چو برفت از نظرم صورت دوست همچو چشمی که چراغش ز مقابل برود #سعدی

زمان گذشته و دیگر سری نخواهد زد به آسمان دلم هیچ مرغ آمینی… #فاطمه_ناصری_فر

بر داربستی از «چه خواهد شد»، «چه خواهم کرد» آونگم.

زخمی بر سینه‌ی من است که با من حرف نمی‌زند با دوستانم حرف نمی‌زند با دکترم حرف نمی‌زند زخمی که منتظر مانده است شب بشود و از اعماق خونی‌اش تو را صدا کند… #گروس_عبدالملکیان

دارم امّید بر این اشکِ چو باران که دگر برق دولت که برفت از نظرم بازآید #حافظ

بی‌تو شاخ بریده را مانم کشت آفت‌رسیده را مانم… #رهی_معیری

فراقم سخت می‌آید، ولیکن صبر می‌باید که گر بگریزم از سختی رفیق سست‌پیمانم مپرسم دوش چون بودی به تاریکی و تنهایی شب هجرم چه می‌پرسی که روز وصل حیرانم…

دیروز که شاعر بودم قلب کهنه‌ای در کوچه افتاده بود عابری نامم را صدا زد و گفت: این رگ‌های بریده مال شماست؟ #لاادری