کافه رافا

“بعضی ها فکر می‌کنند دوام آوردن قوی‌ترمان می‌کند، اما گاهی قدرت در رها کردن است” "هرمان هسه" عکس: ژرژ دمبر فیل در مغازه، فرانسه - (۱۹۵۵) @rafaacafe

“ما نمیتونیم در محیطی که ما رو مریض کرده، درمان بشیم، محیط همیشه نقش تاثیرگذاری در روند زندگی ما خواهد داشت.” " PBFComics" @rafaacafe

Robert Mangold, Print, 1973 گاهی پیش میاد که یه ماجرا یا پروژه رو با دقت مهندسی می‌کنیم، همه‌چی رو مو به مو می‌چینیم، ولی بعد یه حسی ته دلمون میگه: «نه، هنوز اون چیزی که باید باشه نیست.» پس شروع نمی‌کنیم. بعد که بالاخره شروع می‌کنیم، با این تصور که همه‌چی قراره دقیقاً طبق برنامه پیش بره، می‌بینیم اوضاع اون‌طوری که فکر می‌کردیم نمی‌شه. اینجاست که باید به خودمون بگیم: «خب، این بار نشد، ولی دفعه بعد میشه.» درست مثل این اثر از رابرت منگولد. @rafaacafe

آنچه می‌بینید و آنچه می‌شنوید، به‌شدت به جایی که ایستاده‌اید بستگی دارد. همچنین به این بستگی دارد که چه نوع آدمی هستید. @rafaacafe

فکر می‌کنم فاکنر بود که گفت وقتی در عمق تاریکی کبریت روشن می‌کنید به‌خاطر این نیست که بهتر ببینید، می‌خواهید متوجه شوید چه‌قدر دورتان تاریک است. به نظر من ادبیات دقیقا همین کار را می‌کند. جوابی به سوال‌ها نمی‌دهد، حتا واضح‌ترشان هم نمی‌کند، بلکه اغلب کورکورانه هجمه‌ی تاریکی‌ها را کشف می‌کند، و آن‌ها را بهتر می‌نمایاند. @rafaacafe

سلام بر آنانی که وجودشان از غم این دنیا می‌کاهد. @rafaacafe

نور بمون، نه به خاطر خودت واسه خاطر اونایی که بهشون می‌تابی... @rafaacafe

دو ماهی جوان داشتند با هم شنا می‌کردند که تصادفاً یک ماهی پیرتر را می‌بینند که از روبه‌رو می‌آید. ماهی پیر سری برایشان تکان می‌دهد و می‌گوید: صبح‌به‌خیر پسرها، آب چطور است؟ ماهی‌های جوان کمی جلوتر می‌روند و بعد از چند لحظه یکی‌شان رو به دیگری می‌کند و می‌گوید: اصلاً این آب که می‌گوید چیست؟ Wallace, D. F. (2005). This is water. Barbey, B. (1980). The Li River, China. @rafaacafe

همه مجبور شده‌ایم زندگی کنیم، پیش از اینکه اصلاً بدانیم چگونه… "آلن دوباتن" @rafaacafe