𝗣𝗲𝘁𝗿𝗶𝗰𝗵𝗼𝗿.

Some souls suffer silently بعضی از روح ها بیصدا زجر میکشند

لطفا “حوصله ندارم” رو به عنوان دلیل موجه بپذیرید

بعضی‌وقتا، برای دوست‌داشتن یه نفر، باید غریبه بمونی.

‏از لحاظ روحی نیازمند به یک هفته دور شدن از همه‌ی آدما، آنلاین نشدن، درس نخوندن، کسیو ندیدن و قطع رابطه‌ی محض با همه‌ام. تا روی مبل جلوی یک کلبه ی چوبی وسط یک جای سرسبز پتورو بپیچم دورم لم بدم، کتاب بخونم، به موزیکای بیکلامم گوش بدم و واسه یکبارم که شده حس کنم دارم زندگی می کنم.

بارون اومد، آفتاب شد، رنگین کمون شد، ولی تو هنوز نیومدی.

بچه شماست؟ دو قطبیه ببرینش تیمارستان لطفا.

زندگی یک دروغ مسخره بود !! هیچکس - واقعا - وجود - نداشت

گفتم میرم. نرفتم. گفتم برو. رفتی! کف دستام دیگه زق‌زق میکنه از بس کوبیدمشون به دیوار‌. چشمام از بی‌خوابی تبدیل به دوتا گوی شناور شده‌. اگه یه روز دیدی مُردم سرقبرم نیلوفر آبی بیار و به‌جای فاتحه برام بخند‌. قول میدم تابوت رو بشکافم تا فقط یک‌بار دیگه ببینمت‌. مطمئنا مورچه‌ها دست به پیکیر بی‌جونم نمیزنن‌. حتی اونام میدونن من امید دارم به اومدنت. میگی مُردنی دیگه برنمیگرده؟ بیا سر قبرم برام بخند تا بهت ثابت شه، مرده‌ی دیروز میشه، زنده امروزت! ازپروازبدون‌بال.

من برای زخم تو جوری خونریزی کردم‌ که انگار زخم خودم بود

نمیدونم شاید اینطوری بهتره

حالم بهم میخوره بهت بگم چجوری باهام برخورد کنی و چیکار کنی یا توی فلان موقعیت بهم چیو بگی، من مسئول تربیت تو نیستم.