ادوین قاسمی

تمرین‌هایی که پیش بزرگمهر انجام می‌دادم رو خیلی دوست دارم. واقعا لذت‌بخشه طراحی دستی.

رفقا می‌دونم شرایط اصلا اون چیزی نیست که آدم دلش بخواد. وضعیت سخت و سنگین اقتصادی، هجوم هوش‌مصنوعی به امور ابتدایی گرافیک و... اما این وضعیت با سرعت بالای پیشرفت قابل جبرانه. وقتی شرایط سخته ننشین، با سرعت بالاتر بدو. مسیر پیشرفت اولش سنگ‌لاخه، شیبش زیاده. اما بهتون این نوید رو میدم که یواش یواش مسیرش هموارتر و نشیب میشه. طاقت بیارین و ننشینید.

من خودم شرمنده این اوقات از دست رفته میشم. اون وقت می‌بینم کلی هنرجو و منتورپذیر داریم که اون‌ها از من خیلی خیلی بدترن. یعنی به طور ویژه مشغول از دست دادن زمان هستن. انگار نه انگار که باید با سرعت خیلی خیلی زیاد مشغول پیشرفت باشن. یه جوری که اگه ازشون بپرسی شغلت چیه؟ می‌تونه بگه من «از دست دهنده زمان» هستم.

کانال بزرگمهر حسین‌پور رو نگاه می‌کنم از دست خودم عصبانی میشم. من حدود ۲ سال پیش بزرگمهر شاگردی کردم. جزو عمرم حساب نمیشد وقتایی که توی آتلیه کنار دستش می‌نشستم. از نظر من روی یه قله دست نیافتنی از طراحی دستی نشسته. (نه از اون قله‌هایی که بهش نزدیکیم!) بعد با این وضعیت، هر روز و هر لحظه که بیکار میشه یه کاغذ برمیداره و تمرین می‌کنه. تمرین‌هایی که باید ببینی! هرکدومش یه اثر هنریه. بعد اون موقع من کلی زمان در طول روز دارم که بیخود و بی‌جهت از دستشون میدم.

زندگی ام خوشایندم نبود،بنابراین دوباره آفریدمش... _کوکو شنل _مادمازل شنل _سی. دابلیو گورتنر

این روزا زیاد برام پیش میاد که بچه‌هایی که پیشمون منتورینگ میان با رسیدن به لیمیت روزانه هوش‌مصنوعیشون کار رو تعطیل می‌کنن تا فردا!! انگار نه انگار تا دیروز خودمون بدون هوش‌مصنوعی داشتیم همه کارهامون رو می‌کردیم. بیاین دسته‌جمعی از گرافیست مردمان ۳۷ سال پیش خجالت بکشیم که با اون سختی چه کارها که نمی‌کردن! لوگوهای زیادی اون سال‌ها با این دستگاه دیزاین شده.

تولید این دستگاه واسه یه سال بعد از به دنیا اومدن منه. باورم نمیشه که در طول عمر منی که خیلی پیر نیستم (فک کنم!)، دنیا یه همچین تحولاتی رو تجربه کرده. نشستیم توی دفتر یه کارایی با هوش‌مصنوعی می‌کنیم که حتی لپ‌تاپمون قدرت پردازشش رو هم نداره. فقط می‌تونه فرمانش رو بده.

متن از جمنای: دستگاهی که در این تصاویر می‌بینید، یک ایستگاه کاری (Workstation) افسانه‌ای در تاریخ طراحی گرافیک به نام Aesthedes 2 (اِستِدِس ۲) است. این دستگاه چیست؟ اِستِدِس یک سیستم کامپیوتری پیشگام و بسیار پیشرفته برای طراحی گرافیک دو بعدی و CAD (طراحی به کمک کامپیوتر) بود. این دستگاه در دورانی ساخته شد که هنوز نرم‌افزارهایی مثل Adobe Illustrator یا Photoshop وجود نداشتند (یا در ابتدایی‌ترین حالت خود بودند) و کامپیوترهای شخصی قدرت پردازش کارهای گرافیکی سنگین و چاپ باکیفیت را نداشتند. هدف از ساخت این دستگاه این بود که ابزاری دیجیتال در اختیار طراحان گرافیک قرار بگیرد که با منطق و میز کار سنتی آن‌ها همخوانی داشته باشد. از این سیستم برای طراحی‌های تجاری بسیار دقیق، تایپوگرافی، طراحی بسته‌بندی و حتی طراحی اسکناس (مثل اسکناس‌های معروف گیلدر هلند) استفاده می‌شد. مال چه سالی است؟ نسخه اول این دستگاه (Aesthedes 1) در سال ۱۹۸۵ میلادی توسط یک طراح هلندی به نام «دومینیک کلاسنس» (Dominique Claessens) معرفی شد. دستگاهی که در تصویر کلی (عکس شماره ۹) نام آن درج شده، Aesthedes 2 است که نسخه ارتقایافته‌ی آن بوده و در اواخر دهه ۸۰ میلادی (حدود ۱۹۸۹) به بازار عرضه شد. چطوری کار می‌کرد؟ نحوه کار با این دستگاه با کامپیوترهای امروزی کاملاً متفاوت بود: • پنل فرمان به جای ماوس و کیبورد استاندارد: این دستگاه کیبورد تایپ معمولی (QWERTY) یا ماوس نداشت. در عوض، یک پنل غشایی (Membrane) بسیار بزرگ داشت که صدها دکمه روی آن تعبیه شده بود. هر دکمه مختص یک کار گرافیکی خاص بود؛ مثلاً دکمه‌هایی برای کشیدن خط (Draw)، قرینه‌سازی (Mirrors)، لایه‌بندی (Levels)، منحنی‌های برداری (Splines) و مدیریت رنگ. این کار باعث می‌شد طراح نیازی به گشتن در منوهای تو در تو نداشته باشد و با فشردن یک دکمه، ابزار را انتخاب کند. • سه مانیتور همزمان: همان‌طور که در عکس ۹ پیداست، این دستگاه سه مانیتور CRT داشت. • یک مانیتور کل صفحه و نمای کلی طرح (Zoom out) را نشان می‌داد. • مانیتور دوم روی جزئیات دقیق طرح (Zoom in) متمرکز بود تا طراح پیکسل‌ها یا خطوط برداری را ویرایش کند. • مانیتور سوم اطلاعات متنی، مختصات، داده‌های لایه‌ها و وضعیت سیستم را به نمایش می‌گذاشت. • طراحی برداری (Vector-based): این سیستم بر پایه وکتور کار می‌کرد. طراحان نقاط و خطوط را تعریف می‌کردند (مانند ابزار Pen در ایلاستریتور امروزی) تا طرح‌ها بدون افت کیفیت در هر ابعادی قابل چاپ باشند. این دستگاه در زمان خودش یک شاهکار مهندسی و طراحی بود، اما به دلیل قیمت بسیار بالا و ظهور کامپیوترهای اپل مکینتاش با نرم‌افزارهای ارزان‌تر، در اوایل دهه ۹۰ میلادی به تدریج از دور خارج شد.

کی‌بوردش رو ببینید. به ازای هر کدوم از ابزارهای بدوی توی نرم‌افزارهای امروزی یه دکمه داشته!

دیروز یکی از دوستام از موزه هوم‌کامپیوتر هلموند هلند یه عکس از یه دستگاهی به نام Aesthedes فرستاد که برگامو رو ریخوند

Bariq, an Egyptian luxury leather goods brand, blending Egyptian heritage, craftsmanship, and contemporary elegance. Art Director: @edwin_ghasemi AI Artist: @atashgard Graphic Designer: @Mr_Hooshyar Studio: @edwin_design

کلا خیلی معلومه من این آدمو خیلی دوست دارمش. اینجا هم ازش زیاد اسم بردم. کلاس‌های مکتب بیاض رو هم به همین واسطه معرفی می‌کنم. من هر کلاسی که اونجا شرکت کردم یه قدم افتادم جلو توی زندگی کاریم.

«حرفه: هنرمند» یه حرکت جالب کرد در این شماره‌ش. با همرمندان مختلف در رابطه با ایران ۳۰ سال بعد صحبت کرده. جواب‌ها و حرفای باوند بهپور در این زمینه عالی بود. نوع نگاهش به ماجرا آموزنده‌ست. https://youtu.be/Tt6xMMptJo8?si=CPmjiz4RKEdsranb اینم لینکش از چنل «حرفه: هنرمند» ترجیحا از خود چنل نگاه کنید که هم ویوش به نفع اونا بخوره و هم با کیفیت پایین‌تر و حجم کمتر ببینید اگه دوست دارید سبک‌تر باشه.

ایران؛ ۳۰ سال بعد گفتاری از باوند بهپور، مدرس و نویسنده

پروژه ریبرندینگ هواپیمایی تابان رو برادر عزیزم ادوین قاسمی انجام داده. کلا هدف این بود که زبان بصری این ایرلاین مدرنتر بشه اما پیام لوگوی قبلی هم حفظ بمونه. همزمان با اورهال و تجهیز ایرباس چون لوگوی قبلی روی دم هواپیما خوب نمایش داده نمیشد و کاربردش کم بود لوگوی جدیدی رو رساتر و مینیمال تر طراحی کردن و با نظارت خودشون رو بدنه زدن. تو این پروژه کلا ۸۳ مورد مختلف از طرح بدنه گرفته تا حتی بسته بندی نمک غذای مسافرین دیزاین شده. استراتژیهای جدید برند و کپی رایتینگ و تدوین برندبوک هم کار استدیوی ادوین بوده. @Visual_Literacy

لطف علی شیردستیان در چنل تربیت‌بصری. از ما نیست کسی که عضو این چنل نباشه...

اسم ده سبک مختلف انیمیشن ✌🏻 از روی پست اخیر مگنیفیک برداشتم به نظرم به درد می‌خوره آدم اسم سبک‌ها رو بدونه یه جا می‌خوای به هوش‌مصنوعی به چی بگی درست بتونی تفهیمش کنی

بچه‌های تهران این فرصت رو از دست ندین. ☺️ محسن عسگری می‌خواد ۱۰ نفر رو برای کارآموزی حضوری کنار خودش داشته باشه. (بی‌نظیرترین فرصت پیشرفته به نظر من) اولویتش با کساییه که قبلاً از طریق ورکشاپ‌ها یا باشگاه طراحان میشناسنش و با مدل کارش آشنان. آدم‌های مشتاقی که حاضرن بخشی از پروژه‌های واقعی باشن. بهش پیام بدین و خودتون رو معرفی کنید: @moh3nasgari