Silhouette

روزمرگی ۳ خواب نصفه و نیمه. کابوسِ شبانه‌ی جنگ و امتحان. صبح منگ بودم انگار کسی با مشت بر صورتم کوبیده. سلانه سلانه راهی جلسه‌ی امتحان شدم. استاد کنار میزم ایستاد و شروع کرد به داد و بیداد کردنِ بی‌مورد. نمی‌دانم شاید او هم زندگی خوبی ندارد. فکر نکنم آینده ما هم درخشان‌تر از ایشان باشد. ترس و سکوت. بگذریم. همانطور گیج و منگ که از جلسه بیرون آمدم که گفتند امتحانات نهایی جنوب دوباره لغو شده. امتحان نهایی زیست سخت بوده. گوشی‌ام پشت هم زنگ میخورد و زنگ میخورد و همه نگران و وحشت‌زده از اینکه که زیست را از دست دادند و رویاهایشان برباد رفته. اندوهی عمیق از وضعیت کشور و آینده‌ی هزاران دانش آموز ناامید بر سرم آوار شد. هوا گرم و نفس‌گیر و چهره خیابان زشت و کریه، با این‌حال به خانه رسیدم. برق نبود، اینترنت نبود. تماس تلفنی با چند دانش آموز که به من گفتند خانم فلانی، ما اینجا آب هم نداریم ولی من که نهایی ندارم چی بخونم...(دانش آموز هرمزگان) ساعت ۹:۳۰ شب. در حالی که هنوز امتحان فردا را شروع نکرده‌ام به فکر فرو رفتم. فکر به اینکه زیستن واقعا چیست؟ از دور به زندگی‌مان نگاه کردن مرا یاد کلمه absurd می‌اندازد. به هرحال مگر می‌شود ایستاد و غمگین ماند؟ دودستی چسبیده‌ام به زندگی، فکر کنم در درون خیلی عاشقش هستم، عاشق آدم‌ها، عاشق مفاهیمی و مصادیقی که می‌توان تجربه کرد، عاشق کشف، عاشق پیشرفت. خلاصه که بسیار سگ‌جان هستیم ما.