Dark Light♪

واقعیت این است که گذشت زمان مرا به تو نزدیک می‌کند. دیروز، در جاده، به تو فکر می‌کردم و با خودم می‌گفتم که اگر تو اینجا بودی چقدر با هم می‌خندیدیم. خوب می‌دیدم که تا کجا زندگی روزمره‌ام را پر کرده‌ای. در کوچکترین جزئیات حضور داری. موبه‌مو به درونم خزیده‌ای.. همین است که خلأ و فراق را با خودم به این‌سو و آن‌سو می‌کشم، این گمگشتگی دلم را. نام تو را صدا می‌زنم اما خیلی دوری... یاد بازویت افتادم آسوده زیر بازوهایم، و شانه‌ات که کمی تکیه‌اش داده‌ای به سینه‌ام، به چشم‌های نازنینت، سکوتی غلیظ. ما چه خوشبخت می‌بودیم در این جای پرت‌افتاده در انتهای جهان. آخ! نسیم وزیدن گرفت... [آلبر کامو - نامه به ماریا] T.me/darrk_light

تمام زندگی ام پشت سرم است. تمامش را می بینم شکلش را و حرکات آرامش را که مرا تا اینجا کشانده اند می بینم. مطلب کمی می شود درباره اش گفت: بازی باخته ای است، فقط همین... 👤 #ژان_پل_سارتر

چیزی را که عاشقش هستی، پیدا کن و بگذار تا تو را بُکشد... 👤#چارلز_بوکوفسکی T.me/darrk_light

جایی در گذشته‌های دور نوشتم، پذیرفتن بخش اعظمی از پخته شدن است

Who are you thinking about... •T.me/darrk_light

من می‌دانستم نومیدی هست، اما نمی‌دانستم یعنی چه. من هم مثل همه خیال می‌کردم که نومیدی بیماری روح است. اما نه، بدن زجر می‌کشد. پوست تنم درد می‌کند، سینه‌ام، دست و پایم. سرم خالی است و دلم به هم می‌خورد. و از همه بدتر این طعمی است که در ذهنم است. نه خون است، نه مرگ، نه تب، اما همۀ اینها با هم. کافی است زبانم را تکان بدهم تا دنیا سیاه بشود و از همۀ موجودات نفرت کنم. چه سخت است، چه سخت است انسان بودن... 👤#البر_کامو

Far, far away… T.me/darrk_light