📚 ADTI ARM | Rasmiy kanali

Қайнонамга қиз бўлолмадим Ёз фасли бўлишига қарамай негадир ҳавонинг авзойи айниган. Бирдан шамол туриб, дарахт шохларини у ёқдан бу ёққа важоҳат билан силкита бошлади. Шу пайт “қарс” этган овоздан чўчиб тушдим. Нақ юрагим ёрилай деди. Ўзи шундоқ ҳам ваҳима чулғаган қалбимни қандайдир нотаниш қўрқув эгаллаб олди. Ингроқ овозда нафас олишингизга тикилиб ўтириб, узоқ ўйга чўмдим. Бўлиб ўтган бу воқеалар ҳақида ҳали ҳеч кимга гапириб бермаганман. Тўғрироғи, қилаётган ишимнинг хато эканини энди англаб етяпман. Сизнинг олдингиздаги гуноҳларимни қандай ювар эканман, деган савол ич-этимни кемираяпти. Бунинг иложи бормикин ўзи, ҳайронман. Эндигина келин бўлиб тушган дамларим ҳанузгача ёдимда. Орзу-ҳавас билан ўғил уйлантириб, келин туширганингиздан қувончингиз ичингизга сиғмас эди. Елиб-югуриб ҳовлида иш қилиб юрган кезларим, қўни-қўшниларни йиғиб келиб мен билан мақтанмоқчи бўлардингиз. Гарчи буни билдирмасликка уринсангиз-да, барини шундоққина сезиб турардим. Дастурхонга овқат олиб келганимда эса ҳали татиб улгурмай, мақтовни келтиришни бошлардингиз. — Мастурахон қўлингиз дард кўрмасин, овқатингиз бирам ширин чиқибдики, — деган сўзларингиз мен учун оддий ҳолга айланиб қолганди. Бора-бора хонадоннинг эрка келинига айланиб олдим. Оилада ўз ўрним ва мавқеим бор эди. Ҳамма ишларни ўзим қилганим боис, сизнинг баъзан келиб “ундай-қилинг, бундай қилинг”, деб ақл ўргатишларингиз малол кела бошлади. Бир куни қайнотам ва ўғлингизни ишга кузатгач, ошхонага кириб, идишларни юваётган эдим. Ҳолсизгина олдимга келиб, эшикка суянганча: — Болам мана шу кирларимни ювиб берсангиз-чи, ўзимни сал тобим бўлмай турибди-да, — деб менга илтижонамо тикилиб турганингиз ҳали ҳам кўз ўнгимдан кетмайди. Мен-чи, мен нима қилдим. Шайтоннинг измига кириб: — Вой-бў, шунча ишим турибди-ку, ташлаб қўйинг, юварман —деб зарда билан жавоб қилдим. Жуда ғўр бўлган эканман ўша пайтларда. Инсон қадр-қиммати нима эканини энди тушуна бошлаяпман. Шу-шу сиз ҳам менга ортиқча иш буюрмай қўйдингиз. Лекин мен ўзгара бошлагандим. Секин-аста тобингиз бўлмай, тўшакка михланиб қолдингиз. Эҳ, ўшанда ичим торлик қилгунча, хизматингизни қилиб дуо олсам бўлмасмиди-я. Иккимиз ёлғиз қолган вақтларимиз, сизни жеркиб-жеркиб гапирадиган одат чиқардим. Бир куни тушликка мастава қилдим. Ўзим ошхонада ўтириб ичиб олгач, косада сизга ҳам олиб кирдим. — Ойи, туринг овқат олиб келдим, ичинг. — Аввал “ойижон” деб сайраган тилларим, энди “ойи”ни базўр тилга оларди. Жон болам, бир пиёлагина кўк чой дамлаб келсангиз бўларкан-да, она-бола ўтириб овқатланардик. Бу дамларимиз ҳам ғанимат. Э, мен овқатланиб бўлдим. Ўзи суюқ овқат бўлса, чойнинг нимага кераги бор, — деб ғўлдираганча чиқиб кетдим. Уйга бирор ким келиб қолган вақтларда эса ўзимни меҳрибон қилиб кўрсатишга уринардим. Бу гапларнинг ўғлингиз ёки қайнотамнинг қулоғига етиб боришидан чўчирдим ҳам. Энди эса мана ўша ҳунарларим учун афсус-надоматлар чекиб ўтирибман. Лекин кеч, жуда кеч. Вақт ўтиб фарзандли ҳам бўлдим. Унга бор меҳру-эътиборимни бериб улғайтира бошладим. Лекин у сизни мендан кўра кўпроқ яхши кўрарди. Уни эркалаб қўлларига тутқизган нарсаларингизни шарт юлиб олардим-да, уни чинқиратганча, олиб қўярдим. Сизга зарда қилиш учун ўғлимни калтаклардим. Ўшанда кўнглингизни қаттиқ оғритган бўлсам керак-а? Аҳволингиз кундан-кунга оғирлашиб бораётганини кўриб қайнотам кичик ўғлингизни уйлантиришга қарор қилди. Ўғлининг тўйини кўриб қолсин дедими? Келинни қидириб овора ҳам бўлмадик. Ўзининг учрашиб юрадиган қизи бор экан. Орқаваротдан суриштирсак, институтнинг охирги босқичида ўқир экан. Ҳа, роса ўйнатадиган келин экан-да, деб кўнглимдан ўтказдим. Лекин хато ўйлаган эканман, ҳаммаси аксинча бўлиб чиқди. Кўнглимдагиларни унга билдирмасликка уринсам-да, ич-ичимдан унга қойил қолардим. Келин бўлиб тушганининг эртасигаёқ, ҳовлидаги юмушларга киришиб кетди Атрофингизда эрта-ю, кеч парвона эди. Давоми бор...👇

📚"Yovvoyi kelin" ✍️ Nabijon Hoshimov 📜 Mazkur roman Sabohat ismli ayolning ayanchli hamda ajabtovur qismati haqida bo'lib, o'tkir syujetli voqealar, kutilmagan hodisalar va sarguzashtlarga boyligi bilan o'quvchini o'ziga rom etadi.

Эркин Воҳидов Табиб Алқиссаким жуда қадим жаҳолатли замонда Бир донишманд улуғ ҳаким ўтган экан жаҳонда. У кун бўйи гиёҳ териб, кезиб тоғу биёбон, Одамларга шифо бериб яшар экан шодумон. Унга минг бир дарднинг аён бўлиб давоси Одамларнинг бора-бора ортаверди ихлоси. Табобатга қалбан, руҳан фидо қилиб ўзини, Ҳатто бир кун наштар билан очди кўрнинг кўзини. Ривож топмиш соҳибҳикмат, дониш меҳнат мададкор, Аммо қайда бўлса шуҳрат, ён бошида ҳасад бор. Дуохон, парихону чалла мулла илвасин, Хуллас юртда бор нодонлар бошладилар иғвосин Тинмай кеча-кундузи топиб наби сўзидан, Дедилар дард берган ўзи давоси ҳам ўзидан. Бандасига бермак дори Яратганга исёндир, Демак ҳаким иши макруҳ, ўзи эса шайтондир. Бу сўзни чин деб билди нодон, жоҳил оломон, Донишмандни сазо қилди, калтаклади беомон. Чўғ темирда кўксин доғлаб дорга осмоқ бўлдилар, Сўнг бўйнига харсанг боғлаб сувга босмоқ бўлдилар. Кейин сувни, харсангни ҳам хайф билдилар шайтонга, Ёқинг деди энг бош ҳакам, олиб чиқиб майдонга. Кенг майдонга устун кўмиб боғладилар ҳакимни, Сўнг темирни ўтга қўйиб доғладилар ҳакимни. Буюрдилар: Ёқинг шитоб Азозилнинг ошнасин, Керак бўлса кимга савоб чўп келтириб ташласин. Савоб учун биров ўтин, биров ташлар дона хас, Ҳаким бошин мағрур тутиб жоҳил элга қарамас. Бир пайт гулхан сари бир чол аста кела бошлади, Қучоғида бир боғ похол ғарам узра ташлади. Деди: Асли туғилганда басир эдим мен ўзим, Сен жодунинг тиғи бирла очиб қўйдинг кўр кўзим. Тангри билиб яратган кўр, даво қилдинг не учун, Сўроқда мен манглайи шўр нима дейман Маҳшар кун. Ҳақ йўлдан озган одам, кўзим очиб не бердинг, Мени бир йўл у дунё ҳам бу дунёдан айирдинг. Кўрлигимда бу оламни тасаввурда кўрардим, Дунёдаги бор одамни мушфиқ билиб юрардим. Шафқат ила ким нону, ким чақа ташлаб кетарди, Мен ҳам шунга кўнган эдим, шу ҳам менга етарди. Қорним тўйса саодатим, йўқ туман хил тираклар, Ҳамсуҳбатим, ҳам улфатим жажжи, ширин гўдаклар. Ўйлар эдим дунёда бор мусаффолик, соддалик, Кўзим очиб илк бор кўрдим – бераҳмлик сохталик. Ўғирлигу фахшни кўриб жим юраркан одамлар, Ўз дўстига кулиб туриб тиғ ураркан одамлар. Бир ёнга боқ – айшу ишрат, бир ёнга боқ оҳу-воҳ, Букун менинг кўнглимда ғаш, иймонимда иштибоҳ. Дердим юртни бир бор кўрсам, кўрдим кўнглим тўқ энди, Йўлда ётган кўрчалик ҳам эътиборим йўқ энди. Адо бўлдим, тўйиб кетдим, адо бўлсам майлига, Ё қайтадан ўша басир, гадо бўлсам майлига. Кўр бўлсам ҳам майлига. Бу сўзларни эшитдию фарёд қилди донишманд, Ёқинг, дея сўради у олов бўлсин сарбаланд. Тўйиб кетдим бу дунёдан ҳеч тоқатим қолмади, Мендан шифо олди одам, олам шифо олмади. Хурофотнинг захри теккан,нодон, жоҳил, гумроҳлар, Давосига ожиз экан мен кашф этган гиёҳлар. Кўр кўзларга нур бахш этди мен яратган гиёҳлар, Қалблар кўзин очмоққа лек камлик қилди ҳунарим, Одамларга мен яхшилик қилмоқчийдим нетайин, Манглайда шу битик экан, ёқинг куйиб кетайин. Ўт қўйдилар ёнди гулхан, қаро бўлди самовот, Жаҳолатнинг ҳукми бирлан қурбон бўлди буюк зот. Гулхан ёнди кўкка ўрлаб, чўғи ҳар ён сочилди, Шу оловдан элнинг ажаб ақл кўзи очилди. Йиғладилар аза тутиб, ўкиндилар, куйдилар, Йиллар ўтиб донишмандга олтин ҳайкал қўйдилар. Эй воҳ олим кўзи бирла кўрса эди бу ҳурматни, Аммо ҳаким ўзи билан олиб кетди ҳикматни. Қўй-й-эй кўнглим, сен бу замон даҳшатни кам ўйлагин, Сенга насиб бўлган бу даврон созин олиб куйлагин. Шукроналик майин ичиб яйраб қолгин бир нафас, Бу оламдан кечиб кетгувчи бир, фақат биз эмас. Қўй-й-эй кўнглим, кел муҳаббат, шеър завқига қонайлик, Унда ёниш бўлса агар шеър ўтида ёнайлик. Фақат бизга ғаму қадар, қайғу, ҳасрат ёт бўлсин, То биз учун жон берганлар руҳи мангу шод бўлсин!..

➀ Кексаларни узоқ умр кўрганлиги учунгина эмас, ҳаёт синовларига узоқ бардош бергани учун ҳам ҳурмат қилмоқ керак. Ўткир Ҳошимов ➁ Яхшигаям, ёмонгаям бирдек яхши кўринишга уринадиган одам энг хавфли одамдир. Ўткир Ҳошимов ➂ Сартарошни сувоқчи қилиб қўйсангиз, деворга совун кўпиги суртади. Этикдўзни сартарош қилсангиз, одамни бошига мих қоқади... Ўткир Ҳошимов ➃ Эрталаб турганингда, кундузи юрганингда, кечаси ухлаганингда ҳеч қаеринг оғримаса шунинг ўзи бахт! Ўткир Ҳошимов ➄ Дунёда меҳрдан арзон нарса йўқ. Бир оғиз ширин сўз, бир чимдим меҳр кимни ўлдирибди! Биз эса шуни ҳам бир-биримиздан аяймиз.. Ўткир Ҳошимов ➅ Мушук ўзи итдан қочиб дарахтга чиқади-ю, яна дарахтдаги қушларга дағ-даға қилади... Ўткир Ҳошимов ➆ Инсоннинг баҳоси бу дунёда ўзи олгани билан эмас, ўзидан қолгани билан белгиланади. Ўткир Ҳошимов ➇ Дарахт бир жойда кўкаради, дейишади. Тўппа-тўғри, бу гап дарахтларга жуда мос тушади. Одамларга эмас!

👫 1➖Iyun Xalqaro bolalarni himoya qilish kuni!!! 💕🎈 O‘lkamizda yoz, Yoz oyini birinchi kuni muborak bo‘lsin!!! Sizga Dunyodagi barcha yaxshiliklarni tilab qolamiz!! @adtiarm