محسن کمالیان | M. Kamalian

آیةالله سید اسماعیل صدر فرزند آیةالله سید حیدر صدر فرزند آیةالله العظمی سید اسماعیل صدر فرزند آیةالله العظمی سید صدرالدین موسوی عاملی بود. ۱۳۰۱ش، مقارن ۱۳۴۱ق، در کاظمین به دنیا آمد. مقاطع مقدمات و سطح علوم حوزوی را در کاظمین فرا گرفت. در سن شانزده سالگی پدرش را از دست داد و سرپرستی تنها برادر و تنها خواهرش را بر عهده گرفت. سال ١٣٦٦ق همراه خانواده به نجف کوچید و دروس اجتهادی را در آنجا گذراند. اساتید اصلی دروس خارج فقه و اصول او عبارت بودند از آیات عظام‌: شیخ محمد‌کاظم شیرازی، شیخ محمدرضا‌ آل‌یاسین، سید محسن حکیم، شیخ حسین حلی، شیخ مرتضی آل‌یاسین، سید ابوالقاسم خویی و سید عبدالهادی شیرازی. بسیار خوش‌استعداد بود، سریع‌الانتقال و خوش‌حافظه. از آیات عظام سید عبدالهادی شیرازی و شیخ مرتضی آل‌یاسین، اجازه‌‌ی اجتهاد داشت. آیةالله العظمی حکیم نیز وی را «حاکم شرعی نافذالحكم» خوانده بود. از اشتغالات مهمش در نجف، تدریس بود. تمامی کتاب‌های سطوح عالیه را چند دوره تدریس کرد. پس از آن، جلسات درس خارج فقه و اصول خود را دایر کرد. آیات‌‌الله و حجج‌اسلام شهید سید محمد صدر، شیخ محمدمهدی شمس‌الدین، شیخ حسن طراد، شيخ عبدالأمير قبلان، شیخ حمید حر، شیخ جعفر مهاجر و سید فخرالدین ابوالحسن، از مشاهیر شاگردانش بودند. محل تدریسش، مقبره‌ی آیت‌الله العظمی سید عبدالحسین شرف‌الدین و مدرسه‌ی بروجردی بود. حدود سال ۱۹۹۰م، بنابر تقاضای اهالی کاظمین، به زادگاه خود بازگشت. هدفش، مقابله‌ی فرهنگی با موج الحاد و چپ‌گرایی در پایتخت بود. نماینده‌ی تام‌الاختيار آيةالله العظمى حکیم در کاظمین، بغداد، عالم اول شهر و رهبر دینی مردم آن منطقه بود. ظهرها در مسجد هاشمی و شب‌ها در حرم مطهر امام کاظم (ع) به اقامه‌ی جماعت می‌پرداخت. برپایی جلسات وعظ، ارشاد و تدریس معارف اسلامی، از دیگر اشتغالاتش در کاظمین بود. از جمله هر هفته، شامگاه روز جمعه را، برای گروهی از طلاب، دانشجویان، جوانان و اهل فرهنگ، تفسیر قرآن می‌گفت. در حل مشکلات اجتماعی مردم و رفع نیاز گرفتاران، بسیار کوشا بود. انسانی بود اهل زهد، تقوا، معنویت، خوش‌اخلاق، عاطفی و مردم‌دار. جلسات درس فقه و اصولش برای گروهی از علماء منطقه دایر بود. هنگام ضرورت نیز، اهل مداخله در سیاست بود. از افراد فعال جماعة العلماء در نجف بود. در کاظمین و بغداد نیز از مؤسسین جماعة العلماء آن منطقه بود. آثار علمی ارزشمندی از خود به یادگار گذاشت که «شرح الكفاية في الأصول»، «الطهارة»، حاشیه بر كتاب «التشريع الجنائي» اثر عبدالقادر عودة، شرح استدلالى كتاب «بلغة الراغبين في فقه آل ياسين»، «فصل الخطاب في حكم أهل الكتاب» و «محاضرات فی تفسیر القرآن» از آن جمله است. داماد عمویش، آیةالله سید محمدجواد صدر بود ۴۶ ساله بود که در کاظمین درگذشت و درون یکی از حجرات صحن حرم مطهر امام کاظم (ع)، کنار آیةالله العظمی شرف‌الدین، به خاک سپرده شد. روز رحلتش، ۵ اسفند، مقارن ۶ ذی‌الحجه بود.

به مناسبت فرا رسیدن «۲ اسفند»، سال‌روز درگذشت سید «صادق طباطبایی» t.me/razeney/111

📽رمضان، ماه رنج‌های مشترک و همدردی بی‌واسطه برگرفته از نامه‌ی امام موسی صدر خطاب به مردم لبنان در آغاز ماه رمضان ۱۹۷۷ 📌جلد ۷ مجموعه #گام_به_گام_با_امام 🆔️ @imammoussasadr

دکتر سید صادق طباطبايی فرزند (آیةالله العظمی سید محمدباقر سلطانی طباطبایی و) بانو سیده صدیقه صدر فرزند آیةالله العظمی سید صدرالدین صدر فرزند آیةالله العظمی سید اسماعیل صدر فرزند آیةالله العظمی سید صدرالدین موسوی عاملی بود. سال ۱۳۲۲ش، مقارن ۱۳۶۲ق، در قم به دنیا آمد. در مدرسه‌ی باقریه و دبیرستان‌های «دین‌ودانش» و «حکمت» همان شهر درس خواند و دیپلم طبیعی گرفت. بسیار باهوش، خوش‌فهم، سريع‌الأنتقال و خوش‌حافظه بود. سال ١٣٤٠ش، مقارن ۱۹۶۲م، جهت ادامه‌ی تحصیل عازم آلمان شد. سال ۱۹۷۰م از دانشگاه آخِن، فوق‌لیسانس مهندسی شیمی با «گرایش شیمی آلی» و سال ۱۹۷۵م، از دانشگاه بوخوم، دکترای بیوشیمی در گرایش «آنزیمولوژی و ژنتیک» گرفت. سال ١٩٧٤م، به عضویت جامعه‌ی «پژوهشگران علوم تجربی» آلمان (DFG) درآمد. سال ١٩٧٥م تدريس را در دانشگاه بوخوم آغاز کرد. هم‌زمان با اشتغالات علمی، در عرصه‌های فرهنگ و سیاست، بسیار فعال بود. افکار فرهنگی و سیاسی‌اش، از دايی‌اش، امام موسی صدر، تأثیر فراوان پذیرفته بود. از بنیان‌گذاران «اتحادیه‌ی انجمن‌های اسلامی دانشجویان ایرانی در اروپا» بود. سال‌ها عضو هیئت مدیره‌ی اتحادیه و دبیر روابط بین‌الملل آن بود. رابط میان اتحادیه، با امام خمینی در نجف و امام صدر در لبنان بود. از مشاورین اصلی امام خمینی طی اقامت سال ۱۹۷۸م، مقارن ۱۳۵۷ش، نامبرده در پاریس بود. همراه امام خمینی، با پرواز انقلاب به ایران بازگشت. پس از پیروزی انقلاب اسلامی، مدتی معاون سیاسی اجتماعی وزارت کشور و پس از آن سخنگوی دولت موقت مهندس مهدی بازرگان شد. مسئول برگزاری رفراندوم نظام جمهوری اسلامی در ۱۲ فروردین ۱۳۵۸ش بود. با استعفای دولت موقت، تدریجاً از دنیای سیاست کناره گرفت و گوشه‌ی انزوا اختیار کرد. اگرچه در دوران جنگ تحمیلی، چند بار مأموریت یافت برای ایران اسلحه تهیه کند، اما پس از درگذشت امام خمینی در سال ١٣٦٨ش، دیگر جهت مشارکت در اداره‌ی امور کشور دعوت نشد. استقلال رأی داشت. حاضر نبود برای حضور در ساختار قدرت، به باورها و ارزش‌هایش پشت کند. بر ضرورت تعامل سازنده‌ی ایران با غرب، بر جاذبه‌ی حداکثری انقلاب در داخل و خارج از کشور، همچنین بر گسترش آزادی‌ها در چارچوب قانون اساسی، تأکید فراوان داشت. ۲۵ سال آخر زندگی‌اش، عمدتاً صرف کارهای فرهنگی شد. از اولین کسانی بود که در مورد ضرورت توجه به شبیخون فرهنگی و نقش مخرب ماهواره، هشدار داد. مؤثرترین نقش را در معرفی اندیشه و سیره‌ی امام موسی صدر به نسل جوان جامعه‌ی ایرانی داشت. بخش مهمی از وقتش در دوران انزوا، با حضور در دانشگاه‌ها، مجامع فرهنگی و رسانه‌ها، وقف این مهم شد. افزون بر مقالات متعدد علمی‌اش در مجلات علمی پژوهی آلمان، نیز افزون بر مقالات، سخنرانی‌ها و گفتگوهایش در احیاء نام امام صدر، آثار مکتوب ارزشمندی را، شامل تألیف و ترجمه، از خود به یادگار گذاشت. «خاطرات سیاسی اجتماعی دکتر صادق طباطبایی»، «تکنوپولی» و «زندگی در عیش، مردن در خوشی»، نمونه‌هایی از این آثار هستند. در کنار ابعاد، علمی، سیاسی و فرهنگی، هنرمندی توانا بود. دستگاه‌ها و گوشه‌های موسیقی ایرانی، همچنین موسیقی کلاسیک اروپا را دقیقاً می‌شناخت. در همان حال، نوازنده‌ی چیره‌دست پیانو بود. همچنین عکاسی حرفه‌ای بود. برخی تصاویر تاریخی آیات معظم، امام خمینی، امام صدر، شهیدان سید محمدباقر صدر و سید مصطفی خمینی، از یادگارهای اوست. دین‌داری آزاداندیش و روشن‌فکر بود. بسیار خوش‌اخلاق، متواضع، دارای سعه‌ی صدر، اهل گذشت، عاطفی، پرجاذبه و مردم‌دار بود. در بینش و اخلاق، شبیه‌ترین فرد به امام صدر بود. در قلوب جوانان، محبوبیت و نفوذکلام بسیار داشت. اگرچه فعالی برجسته در عرصه‌های سیاسی فرهنگی، از مقامات ارشد دولت موقت پس از پیروزی انقلاب اسلامی و در یک کلام، سرمایه‌ای ملی بود، به واسطه‌ی تنگ‌نظری‌ها، متأسفانه استفاده نشد. با این همه، و به‌رغم تمام بی‌مهری‌ها، تا آخرین لحظه‌ی حیات، به انقلاب اسلامی، به امام خمینی و خصوصاً به امام صدر، وفادار ماند. ٧٢ ساله بود که بر اثر ابتلا به بیماری سرطان ریه، در آلمان درگذشت و در یکی از شبستان‌های «حرم امام خمینی» واقع در جنوب تهران به خاک سپرده شد. روز رحلتش، ۲ اسفند ۱۳۹۳ش، مقارن ۲ جمادى‌الأول ۱۴۳۶ق بود.

متوفیان اسفند ماه بزرگان خاندان صدر روز /نام متوفی / سال شمسی ۲- دکتر سید صادق طباطبایی (۱۳۹۳ش) ۵- آیةالله سید اسماعیل صدر (۱۳۴۷ش) ۱۷- حجةالاسلام عبدالجواد شیخ‌الاسلام (۱۳۳۳ش) ۱۸- استاد محمد مهریار (۱۳۸۹ش) ۱۹- آیةالله شیخ مهدی نجفی (۱۳۵۱ش) ۱۹- استاد سیده بدرالشریعه خاتون‌‌آبادی (۱۳۸۹ش) ۲۰- آیةالله العظمی حاج‌آقا حسین خادمی (۱۳۶۳ش) ۲۳- آیةالله سید جمال‌الدین چهارسوقی (۱۲۹۹ش) ۲۷- استاد سید محمدرضا شرف‌الدین (۱۳۴۸ش) ۲۸- حجةالاسلام علی‌اکبر شیخ‌الاسلام (۱۳۱۱ش) ۲۹- سید مرتضی مستجاب‌الدعواتی (۱۴۰۳ش) ۳۰- آیةالله العظمی شهید سید محمد صدر (۱۳۷۷ش) t.me/mkamalian1964/3999

قیمت عسل بهای انواع عسل، مانند دیگر مواد عذایی، به میزان قابل‌توجهی افزایش یافته است. ترتیبی داده‌ایم که تا نیمه‌ی ماه مبارک رمضان، عسل با همین قیمت جاری در دسترس علاقمندان قرار گیرد. از روز شنبه، مورخ ۱۶ اسفند، اما متأسفانه ناچار هستیم قیمت عسل را حدود ۲۵ درصد افزایش دهیم تا بلکه قدرت خرید خود را ثابت ‌نگاه داریم. ثبت سفارش: ۰۹۳۵۷۴۷۰۰۴۵

به مناسبت فرا رسیدن «۳۰ بهمن»، سال‌روز درگذشت شهید آیةالله العظمی سید «محمد صدر» t.me/razeney/110

ع

شهید آیةالله العظمی سید محمد صدر / ۲ اهل زهد، تقوا و تهذیب‌نفس بود. سیر و سلوک داشت و اهل معنویت و عرفان بود. زیاد عبادت می‌کرد و بسیار می‌گریست. اخلاص داشت و از ریا به دور بود. خوش‌اخلاق، متواضع و مردم‌دار بود. بسیار شجاع و سال‌های آخر زندگی را پیوسته در انتظار و آرزوی شهادت بود. مجموعه‌ی این خصوصیات، وی را محبوب دل‌های مردم و مرجعیتش را مقبول همگان ساخته بود؛ تا جایی‌که در نماز جمعه‌ی مقارن عید نیمه‌ی شعبان آخرین سال حیاتش، بیش از دو میلیون نفر در مسجد سهله‌ی نجف به وی اقتداء کردند. آثار علمی چاپ‌شده و نشده‌ی ارزشمندی را از خود به یادگار گذاشت که «ماوراء الفقه»، «نظرات اسلامیة فی اعلان حقوق الأنسان»، «فقه القضاء»، «فقه الموضوعات الحدیثة»، «أُصول علم الأُصول» و «موسوعة‌المهدی»، نمونه‌هایی از آنهاست. طبع شعر داشت و قصائد زیبایی را در منقبت اهل بیت (ع) سرود. ۵۵ ساله بود که همراه دو فرزندش، سید مصطفی و سید مؤمل، طی عملیاتی تروریستی در نجف، توسط عوامل حکومت صدام به شهادت رسید و در همان شهر به خاک سپرده شد. روز شهادتش، ۳۰ بهمن ۱۳۷۷ش، مقارن ۲ ذی‌القعدة ۱۴۱۹ق بود. پس از شهید سید محمدباقر صدر، به «شهید صدر ثانی» شهرت یافت. سید مقتدی صدر فرزند اوست.

شهید آیةالله العظمی سید محمد صدر / ۱ فرزند آیة‌الله سید محمدصادق صدر فرزند آیة‌الله سید محمدمهدی صدر فرزند آیة‌الله العظمی سید اسماعیل صدر فرزند آیة‌الله العظمی سید صدرالدین موسوی عاملی بود. سال ۱۳۲۲ش، مقارن ۱۳۶۲ق، در نجف به دنیا آمد. پس از طی مقدمات حوزوی، سال ۱۹۶۴م از دانشکده‌ی فقه نجف فارغ‌التحصیل شد. دروس اجتهادی را عمدتاً نزد آیات عظام سید محسن حکیم، امام خمینی، سید ابوالقاسم خویی و شهید سید محمدباقر صدر گذراند تا فقیهی اصولی شد. از استاد اخیرش، اجازه‌ی اجتهاد و از برخی بزرگان، من‌جمله پدرش و آیات معظم آقابزرگ تهرانی، مرتضی آل‌یاسین و حاج‌آقا حسین خادمی، اجازه‌ی نقل حدیث دریافت داشت. پس از سال‌ها تدریس کتب مقطع سطح، از سال ۱۹۸۷م، تدریس دروس خارج فقه و اصول را در نجف آغاز کرد. روزهای پنج‌شنبه و جمعه را نیز به تدریس تفسیر قرآن می‌پرداخت. اهل دخالت در عرصه‌های اجتماع و سیاست بود. در تفکر و روحیه‌ی انقلابی، از امام خمینی بسیار تأثیر گرفته بود. آرزویش، تشکیل حکومت اسلامی در عراق بود. اتحاد اسلامی را میان شیعه و اهل سنت، از مهم‌ترین واجبات روزگار می‌دانست. تقیه و سازش با ظلم و بی‌عدالتی را به بهانه‌ی مصلحت، جایز نمی‌دید. پیوسته دسایس آمریکا، انگلیس و اسرائیل را علیه امت اسلامی، هشدار می‌داد. سه بار طی سال‌های ۱۹۷۲، ۱۹۷۴ و ۱۹۹۱م، توسط حکومت بعث دستگیر، زندانی و شکنجه شد. زندان سومش، پس از شرکت فعال در انتفاضه‌ی مردم عراق علیه رژیم صدام بود. بعد از حوادث سال ۱۹۹۱م، مدتی را در منزل گوشه‌ی انزوا اختیار کرد. متعاقب درگذشت آیت‌الله العظمی خویی در سال ۱۹۹۲م، حکومت صدام طی اقدامی تفرقه‌افکنانه، وی را مرجع رسمی شیعیان عراق خواند و اداره‌ی حوزه‌ی علمیه‌ی نجف را به وی سپرد. خطر نابودی حوزه‌ی نجف از سویی و پراکندگی و وحشت مردم از سوی دیگر، وی را بر آن داشت تا فداکاری و قبول مسئولیت کند. می‌دانست، به همکاری با حکومت صدام متهم خواهد شد. اما برای دفع خطراتِ فراوانِ متوجهِّ حوزه و مردم، زیر بار مسئولیت رفت. بزرگان بسیاری از مرجعیتش حمایت کردند. از تأثیرگذارترین مراجع تقلید شیعیان عراق در اوایل قرن ۱۵ق شد. سید جعفر صدر، فرزند آیة‌الله العظمی سید محمدباقر صدر، نماینده‌ی شرعی‌اش در ایران بود. در تمامی سال‌های مرجعیتش، استقلال رأی خود را حفظ کرد. هرگز اجازه نداد، حکومت صدام به وی خط دهد یا خواسته‌ای را بر او تحمیل کند. ذره‌ای از مواضع ضد استعماری و ضداستبدادی‌اش کوتاه نیامد. نمایندگانی را به شهرها و روستای مختلف عراق فرستاد تا ضمن رسیدگی به مسائل دینی مردم، نماز جمعه را در محل خود اقامه کنند. خود شخصاً اقامه‌ی نماز جمعه را در نجف عهده‌دار شد. به‌واسطه‌ی نمازهای جمعه، شیعیان عراق را امیدوار و مجدداً منسجم کرد. به رغم دستور حکومت، هیچ‌گاه اجازه نداد صدام را در نماز جمعه دعا کنند. صریحاً فتوا داد که «دعا، برای هیچ بشری غیر از معصوم، در نماز جایز نیست». مقابل دادگاه دولتی، دادگاهی اسلامی تشکیل داد تا به‌جای قانون مصوبِ حکومت، بر مبنای قانونِ شرع، حکم صادر کند. در اجرای اصل امر به معروف و نهی از منکر، قاطع بود. مثلاً، شبکه‌ی تلویزیونی «الشباب»، متعلق به عُسَی فرزند صدام را، به سبب پخش برنامه‌های مبتذل، تحریم نمود. همچنین اجرای شعائر و مراسم مذهبی را که رژیم بعث ممنوع کرده بود، از جمله عزاداری‌های حسینی و پیاده‌روی نیمه‌ی شعبان به‌سوی کربلا، مجدداً برقرار ساخت. اقدامات ایذایی حکومت، در بستن راه زائرین را بر نتابید. سکوت علما را نیز در برابر مظالم حکومت، با منتهای صراحت محکوم کرد. در آخرین ماه‌های حیاتش، توسط صدام از برپایی نماز جمعه منع شد. هشدار صدام را اما وقعی ننهاد و از آن پس، کفن‌پوش در نماز جمعه حاضر شد.

امروز، چهارشنبه مورخ ۲۹ بهمن ۱۴۰۴ش، خبر بسیار ناگوار درگذشت دوست عزیز، دکتر فرهاد بهنام‌فر را دریافت کردم. اهل اصفهان و عضو هیئت علمی «دانشکده‌ی مهندسی عمران دانشگاه صنعتی» آن شهر بود. در مقطع کارشناسی مهندسی عمران «دانشکده‌ی فنی دانشگاه تهران»، هم‌دوره بودیم. گرایش کارشناسی ارشد و دکترای او، مهندسی سازه بود و گرایش من، مهندسی ژئوتکنیک. استادی بسیار دقیق‌النظر، پرمطالعه و فاضل بود. همچنین انسانی بود اصیل، نجیب، اخلاقی و فرهیخته. اولین محل فعالیتش، محل کار کنونی من، پژوهشگاه بین‌المللی زلزله‌شناسی و مهندسی بود. آنجا، «اندرکنش خاک و سازه» را درس می‌داد. در پی بازگشتش به اصفهان، چند سالی، تا آمدن دکتر حسین جهان‌خواه عزیز، عهده‌دار تدریس درسش شدم. چند بار داور خارجی دانشجویان ارشد هم شدیم. خاطرات متعددی داشتیم. سال ۱۳۶۴ش بود که به مناسبت عقدم، در منزل پدری، برای برخی دوستان دانشکده‌‌ی فنی، ولیمه‌ای کوچک ترتیب دادم. تصویری از این ولیمه، در بالا دیده می‌شود. از راست: حمید یزدانی، محمدحسین کریمی‌پور، خودم، فرهاد بهنام‌فر و محمد حاج‌رسولی‌ها. خداوند آن عزیز را رحمت و بازماندگانش را صبر عطا کند.

به مناسبت فرا رسیدن «۲۹ بهمن»، سال‌روز درگذشت آیةالله سید «مرتضی مستجاب‌الدعواتی» t.me/razeney/109

آیةالله سید مرتضی مستجاب‌الدعواتی فرزند علامه سید اسدالله مستجاب‌الدعواتى فرزند حجةالاسلام‌والمسلمين سيد محمدمهدی صدرعاملی (مستجاب‌الدعواتی) فرزند آیةالله سید ابوالحسن صدرعاملی (مستجاب‌الدعواتی) فرزند آیةالله العظمی سید صدرالدین موسوی عاملی بود. سال‌های اخیر، بزرگ خاندان صدر ایران، عراق و لبنان بود. سال ۱۳۰۲ش،مقارن ۱۳۴۲ق، در اصفهان به دنیا آمد. تحصیلات اجتهادی را در نجف و تهران، نزد آیات عظام میرزا عبدالهادی شیرازی، شیخ حسین حلی، میرزا محمدباقر زنجانی، سید ابوالقاسم خویی و سید ابوالقاسم کاشانی گذراند. فلسفه و حکمت را در اصفهان، نزد آیةالله سید ابوالحسن شعرانی خواند. از آیات عظام سید ابوالحسن اصفهانی، سید ابوالقاسم کاشانی و سید محمدتقی خوانساری، اجازه‌ی اجتهاد دریافت کرد. از ابتدای جوانی وارد دنیای سیاست شد. از نزدیک‌ترین یاران آیةالله کاشانی در تهران بود. طی مبارزات ملی شدن صنعت نفت، بسیار فعال بود. همچنین از دوستان نزدیک سید مجتبی نواب صفوی و دیگر رهبران فدائیان اسلام بود. پس از به سرانجام رسیدن نهضت ملی نفت و متعاقب کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ش، پیرو دستور پدر، به اصفهان بازگشت. با مشورت آیةالله کاشانی، یک باب دفتر اسناد رسمی و ثبت ازدواج و گواهی امضاء، در اصفهان دایر کرد که دهه‌های متمادی فعال بود. به سبب آشنایی‌اش با مسائل روز و برخورداری از دو خصلت کاردانی و مردم‌داری، خیلی زود به قطبی برای حل مشکلات طبقات مختلف مردم اصفهان تبدیل شد. از ابتدای جوانی، اهل ورزش‌های پهلوانی بود. دهه‌های آخر عمر، از پهلوانان و پیش‌کسوتان ورزش‌های باستانی ایران محسوب و در تمام زورخانه‌های کشور دارای امتیاز زنگ و ضرب بود. روحیه‌ی ورزشکاری و جوانمردی، همواره بر رفتارش با مردم حاکم بود. از مهمترین خصوصیاتش، سخاوت بود و شاعران معاصر اصفهان، اشعار فراوانی در وصف این خصلتش سرودند. متجاوز از ۶۰ سال در فعالیت‌های اجتماعی و عام‌المنفعه نقش‌آفرینی کرد: مدت‌ها مدیریت مدرسه‌ی علمیه‌ی صدر را در تهران متصدی بود. در متشکل کردن خطبا و گویندگان مذهبی اصفهان، نقش مهمی ایفا کرد. از فعالانی بود که آیةالله العظمی حاج‌آقا حسین خادمی را در تأسیس مؤسسه ی خیریه‌ی احمدیه یاری داد. نیز دارالایتامی را با تشریک مساعی برخی دوستان خیّرش در هندوستان تأسیس کرد. طی سال‌های اخیر، درمانگاه فوق‌تخصصی امام موسی صدر را، وابسته به دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، در محل خانه‌ی پدری خود ساخت. از نزدیک‌ترین دوستان امام صدر در ایران بود. به اهمیت و ابعاد جهانی حرکت نامبرده در احیاء و توسعه‌ی فرهنگ اهل بیت (ع) دلبستگی فراوان داشت. در زمره‌ی حامیان اصلی وی در ایران بود. افزون بر فقه، اصول، سیاست و مبارزه، ادیبی تمام عیار بود. اشعار عارفانه و اخلاقی اغلب شاعران فارسی‌زبان را در حافظه داشت. خود طبع شعر داشت و اشعار زیبایی در طول سالیان سرود. در عالم هنر نیز ذوقی سلیم داشت. از خوش‌نویسان صاحب‌نام معاصر اصفهان بود. آثار مکتوب متعددی از خود به یادگار گذاشت. مجموعه‌ی دوازده جلدی «سلوک حضور» از آن جمله است. به سبب خلق این اثر، در سال ١٣٨٦ش، به‌عنوان یکی از چهره‌های ماندگار حوزه‌ی هنر و ادبیات استان اصفهان، مورد تجلیل قرار گرفت. ۱۰۲ ساله بود که در اصفهان درگذشت و در تکیه‌ی «کازرونی‌های» قبرستان «تخت فولاد» به خاک سپرده شد. روز رحلتش، ۲۹ بهمن ۱۴۰۳ش، مقارن ۱۸ شعبان ۱۴۴۶ق بود.

بار جدید روغن کنجد صد درصد خالص و ممتاز، با روش پرس سرد، فیلتراسیون فیزیکی و حجم محدود، تهیه و موجود شد. ثبت سفارش:  ۰۹۳۵۷۴۷۰۰۴۵ t.me/asalehamed/605

جشنواره‌ی بزرگ «ماه مبارک رمضان» (ده درصد تخفیف) تهران و کرج: سه‌شنبه، ۲۸ بهمن؛ کاشان و اصفهان: چهارشنبه، ۲۹ بهمن؛ مشتمل بر: انواع عسل‌های چندگیاه، گشنیز، کُنار، روغن کنجد، ارده، ارده‌شیره، کره‌های آجیلی و ادویه‌جات (تماماً انرژی‌زا، خوش‌طعم، معطر، خالص و فاقد هرگونه مواد اضافی) ثبت سفارش: ۰۹۳۵۷۴۷۰۰۴۵ t.me/asalehamed/604

به مناسبت فرا رسیدن «۲۸ بهمن»، سال‌روز درگذشت استاد «بانو فخرالسادات ابطحی» t.me/razeney/108

بانو فخرالسادات ابطحی فرزند آیةالله سید محمد ابطحی سدهی و مادرش بانو سیده خانم شریعت خاتون‌آبادی فرزند (آیةالله العظمی سید محمدصادق مدرس خاتون‌آبادی) و بانو سیده بیگم آغا صدرعاملی فرزند آیةالله سید محمدجواد صدرعاملی فرزند آیةالله آقا مجتهد فرزند آیةالله العظمی سید صدرالدین موسوی عاملی بود. سال ۱۳۱۳ش، مقارن ۱۳۵۳ق، در اصفهان به دنیا آمد. تحصیلات حوزوی را در سنین بالا، یعنی سال‌ها پس از ازدواج و استقلال فرزندان، آغاز نمود. به برکت، استعداد، حافظه، شوق و پشتکار زیاد، خیلی سریع پیشرفت کرد. بسیاری از دروس را بدون استاد خواند و نزد آنها تنها به رفع اشکال پرداخت تا خود بانویی عالمه شد. هم‌زمان با تحصیلات حوزوی، مدرک کارشناسی ادبیات عرب را نیز از دانشگاه اصفهان اخذ نمود. از همکاران بسیار نزدیک و مورد علاقه‌ی بانو آیةالله العظمى مجتهده امین بود. سال‌های طولانی با ایشان همفکری و تشریک مساعی کرد. از مدرسین ممتاز علوم قرآن، تفسير، نهج‌البلاغه و اخلاق، در حوزه‌ی علمیه‌ی خواهران شهر اصفهان بود. همچنین حافظ کل قرآن بود. اولین جلسات تدریس را در منزل خود برپا کرد. سال ۱۳۵۳ش «کانون تعلیمات و تبلیغات دینی بانوان اصفهان» را به منظور آموزش و تربیت دختران جوان تأسیس نمود. سال ١٣٧٦ش، این کانون را به مدرسه‌ی علمیه‌ای ویژه‌ی خواهران، زیر نظر مرکز مدیریت حوزه‌های علمیه‌ی خواهران قم با نام «حضرت فاطمه محدثه» تبدیل نمود. طی ۳۵ سال فعالیت، صدها تن از بانوان را در کانون و مدرسه‌ی علمیه‌ی خود تربیت کرد. همواره می‌گفت: «خانم‌ها! درس بخوانید؛ دنبال مد و تجملات نروید و عمر خود را تلف نکنید. در کنار همه‌ی اینها، خانه‌داری هم بکنید». افزون بر فعالیت‌های علمی، در عرصه‌ی اجتماع نیز بسیار فعال بود. از مبارزین فعال در دوران قبل از پیروزی انقلاب اسلامی بود. در واقعه‌ی دفاع مقدس، از ابتدا تا انتها، در جبهه‌های نبرد حضور فعال داشت، کمک‌رسانی کرد و به رزمندگان و خانواده‌های آنان، روحیه داد. همچنین در امور خیریه و رسیدگی به محرومان، بسیار فعال بود. گاه برای ساختن یک حمام، دو ماه در روستایی توقف می‌کرد. در اصفهان درگذشت و در قطعه‌ی پنجم از قبرستان «باغ رضوان» این شهر به خاک سپرده شد. روز درگذشتش، ۲۸ بهمن سال ۱۳۸۸ش، مقارن ۳ ربیع‌الاول ۱۴۳۱ق بود.