انجمن علمی-دانش‌جویی مطالعات فرهنگی

⭕️داستان یک تعریض ناشیانه و اسطوره‌زدایی از آن! ✍️هادی آقاجانزاده https://bit.ly/3YGRUiF @ATUculturalstudies

🔺انصراف دو تن از دانشجویان رشته‌ی مطالعات فرهنگی و انسان‌شناسی. 🔹مهدی نصرتی (دانشجوی مطالعات فرهنگی) و محمد نجفی‌زاد (دانشجوی انسان‌شناسی) پس از اطلاع از خروج دکتر امیر از دانشگاه و همچنین عدم تمدید قرارداد دکتر محمدمهدی خویی، از ادامه‌ی تحصیل در دانشکده‌ی علوم اجتماعی علامه طباطبایی انصراف دادند. @ATUculturalstudies

⭕️بیانیه‌ی انجمن علمی_دانشجویی مطالعات فرهنگی در واکنش به اخراج دکتر مهدی خویی: یکی را از خود راندند و دیگری را اخراج کردند. دیگر کلمه‌ی استاد معنایی ندارد؛ دیگر این کلمه برای ارجاع دادن به معدود بزرگوارانی که در این دانشکده‌ تدریس کردند و از آنان آموختیم و توانایی درست‌بحث‌کردن را، نوشتن را و به‌پرسش‌کشیدن را یادمان دادند بی‌کاربرد است. آنان این کلمه را به لجن کشیده‌اند و شاید لازم باشد دیگر کلمه‌ی استاد را به زبان نیاوریم، که بوی تعفن می‌دهد، بوی مرداب. باید بگوییم که همچنان الگوهایی که از آنان می‌آموزیم، معلمانی هستند که سر خم نکردند، معلمانی چون جعفر ابراهیمی و محمد حبیبی. دکتر خویی هم، چه به حق، خود را معلم جامعه‌شناسی معرفی می‌کند. تا به امروز هم‌واره کنار دانش‌جویانش بود و دربرابر زور و استبداد، سر خم نکرد. او در جای درستی که باید ایستاد و برای نهاد علم ارزش قائل شد، کسی که در کلاس‌های خود دانشجویان را به مشارکت فرا می‌خواند و دانشجویان هم فرصتی می‌یافتند تا بتوانند بخوانند، بنویسند و از ایده‌هایشان صحبت کنند، نه آن‌که سرکوب‌شده و نادان خطاب شوند و مجبور باشند تا فلان کتابی که حتی در کلاس تدریس نشده و استاد گویی حتی خودش هم ناتوان از تدریسش است را امتحان دهند، آن هم امتحانی که نه تحلیلی می‌خواهد و نه دانشجو را به ادامه تشویق می‌کند، بلکه امتحانی که اعتقاد استاد را باید ستایش کرد. در دورانی که نهاد دانشگاه، از رئیس دانشگاه گرفته تا رئیس دانشکده و استادانش، هیچکدام نه آدابی برای بحث و نه توانایی سخن‌گفتن داشتند، این‌ها معلمانی بودند که می‌شد با آنان صحبت کرد بی‌آن‌که به بی‌راهه و لجن‌پراکنی کشیده شود. دکتر خویی هم آداب سخن بلد بود، می‌دانست که چگونه باید میانجی دانشجو و این مامورین بود. اما انگار دیگر هیچ راهی نیست، دانشگاه به چنان وقاحتی افتاده است که تک‌تک معلمان محبوب و عالمش را دیگری‌ای می‌سازد که باید حضورشان از بین برود. دکتر امیر را چنان در تنگنا قرار دادند که او را از خود راندند و حال دکتر خویی را اخراج می‌کنند. به خیالشان عدم حضور مساوی با فراموشی است، مساوی با مرگ علمی‌شان، مساوی با خنثی‌کردن تأثیرشان. اما باید گفت که خیالتان باطل است، آنان همچنان معلمانی محبوب خواهند بود، این تنها شمایید که دانشگاهتان به سلاخ‌خانه بدل شده و جلادان بر آن حکم می‌رانند. اما یادتان نرود؛ دانشگاه از آن معلمان و دانشجویان است و همواره کسانی هستند که سر خم نکنند. @ATUculturalstudies

لینک نشست: http://meet.google.com/yii-mgpb-hzn

[تجربه‌های مطالعات فرهنگی_۲۰] 🔷زنان در آکادمی 🔶تجربه‌ای از خدیجه کشاورز (جامعه‌شناس) با وجود برابری نسبی سهم دختران دانشجو به ویژه در دانشگاه‌های دولتی، جهان دانشگاهی در ایران همچنان جهانی مردانه باقی مانده است. به طوری که با وجود سابقه زیاد حضور زنان در آموزش عالی به عنوان عضو هیئت علمی، ترکیب جنسیتی اعضای هیئت علمی در مراتب مختلف نشان‌دهندۀ پایداری شکاف جنسیتی طی دهه‌های گذشته است. از سوی دیگر زنان در مدیریت آموزش عالی و کسب موقعیت‌های بالا در مراتب علمی، فرصت‌های محدودی داشته‌اند. بررسی ترکیب جنسیتی مراتب دانشگاهی در دهه‌های گذشته نشان می‌دهد در هر سه مرتبه استادیاری، دانشیاری و استادی زنان فاصله معناداری با مردان داشته‌اند. در سال تحصیلی ۹۷_۱۳۹۶ زنان ۶۰/۳۳ درصد اعضای هیئت علمی در کل کشور شامل اعضای هیئت علمی تمام وقت و پاره وقت را تشکیل می‌دهند. در این سال سهم زنان در مرتبه استادی، ۵۵/۱۴ درصد؛ در مرتبه دانشیاری ۵۲/۱۸ درصد و در مرتبه استادیاری ۱۰/۲۸ درصد بوده‌است (موسسه پژوهش و برنامه ریزی آموزش عالی، آمار آموزش عالی ایران، ۱۳۹۸: ۱۶۵). هدف این مطالعه فهم چرایی شکاف جنسیتی درحرفۀ دانشگاهی و تجربۀ زیستۀ استاد -پژوهشگران زن از علم ورزی در میدان دانشگاهی ایران است. رویکرد روش‌شناختی این پژوهش کیفی است. برای رسیدن به فهمی دقیق‌تر از زندگی حرفه‌ای زنان دانشگاهی دو دانشگاه یکی دانشگاهی در مرکز، برخوردار، دارای رتبه بالا و سنت‌های زندگی دانشگاهی جاافتاده یعنی دانشگاه تهران را انتخاب کرده‌ایم و دیگری دانشگاه خلیج فارس بوشهر، دانشگاهی دور از مرکز در جنوب غربی ایران، جوان و فاقد بسیاری از امکانات و سنت‌های زندگی دانشگاهی. در هر دو دانشگاه با ۱۸ عضو هیئت علمی مصاحبه نیمه‌ساختاریافته انجام داده‌ایم و برای تحلیل مصاحبه‌ها نیز از روش تحلیل تماتیک یا مضمون استفاده کرده‌ایم. یافته‌های این مطالعه نشان دهنده دشواری بیشتر زنان برای ورود به حرفۀ هیئت علمی و پس از آن ارتقاء در نظام دانشگاهی در نسبت با همتایان مرد است. حضور کلیشه‌های جنسیتی، مسئله سقف شیشه‌ای، مشکلات آشتی میان کار حرفه‌ای و مسئولیت‌های خانوادگی و تاثیر هنجارهای مردانگی و زنانگی بر نابرابری‌های جنسیتی در هر دو دانشگاه مشترک بود. از دلایل موقعیت فرودست‌تر زنان در نظام دانشگاهی ایران می‌توان به وجود کلیشه‌های جنسیتی، وجود معیارهای ارتقاء و بهبود جایگاه بدون توجه به وضعیت زنان، نابرابری‌ فرصت‌های پیشرفت و ارتقاء در میان زنان و مردان، و نگاه مردمحور مدیران دانشگاه‌ها اشاره کرد. واقعیت این است که زنان در نظام آموزش عالی اغلب نسبت به مردانی که قابلیت‌های یکسانی با آن‌ها دارند، درآمد پایین‌تر و شانس پیشرفت کمتری دارند و به طور نظام‌مند در رتبه‌های پایین نظام علمی تمرکز یافته‌اند. روایت‌های استاد-پژوهشگران زن سرشار از دشواری‌های ارتقاء و ایجاد تعادل میان وظایف آنان به عنوان پژوهشگر، آموزشگر و نیز مادر و همسر است. @ATUculturalstudies

🔶انجمن علمی_دانش‌جویی مطالعات فرهنگی برگزار می‌کند: [تجربه‌های مطالعات فرهنگی_۲۰] 🔷زنان در آکادمی 🔶تجربه‌ای از خدیجه کشاورز (جامعه‌شناس) 🔷سه‌شنبه، ۲۴ مرداد ۱۴۰۲، ساعت ۲۱ 🔶لینک نشست: meet.google.com/yii-mgpb-hzn @ATUculturalstudies

⭕️لینک نشست: http://meet.google.com/ret-awzw-vyn

🔶انجمن علمی-دانشجویی مطالعات فرهنگی دانشگاه علامه طباطبائی برگزار می‌کند: [کارگاه‌های مطالعات فرهنگی-۳] 🔹متن‌خوانی کتاب: Anthropology in the meantime: experimental ethnography, theory, and method for the twenty-first century 🔷با همراهی: نهال نفیسی 🗓چهارشنبه‌ها ساعت ۲۱ در گوگل‌میت (از ۱۸ مرداد ۱۴۰۲) 📌جهت اطلاعات بیشتر و دریافت لینک کارگاه در گروه زیر عضو شوید: https://t.me/+01JDhcMZz-JiNzVk @ATUculturalstudies

[تأملات مطالعات فرهنگی - 5] 🔷نگاهی به کتاب «سرگذشت اجتماعی توالت در ایران» (جنبش خزینه) 🔶با حضور: حانیه‌سادات میرمحمد (مولف کتاب) ⭕️در دنیای زرورق‌پیچی‌شدۀ امروز که همه‌چیز زیبا، خوش‌بو و خوش‌رنگ می‌نماید، آنچه که از شنیدن نام توالت نصیبمان می‌شود چیزی جز احساسات ناخوشایند_ با چاشنی خنده_ نیست؛ گویی که عناصر زیبای فرهنگ و تمدن ما را در برابر قضای حاجت و کارهای آنچنانی مصون می‌دارد! این حس ناخوشایند گاهی تا آن اندازه درون ذهنمان بالا و پایین می‌شود که بو، رنگ و هرآنچه موجبات چندشمان را در خصوص توالت فراهم آورد برایمان تداعی می‌شود. پس بهترین راه آن است که صحبت از اجابت مزاج و متعلقاتش را با مزاح از سر بگذرانیم! دور از ذهن نیست که این شیء پر حاشیه_ توالت_ یک شبه چنان راحت نشده که هر ساعت از شبانه‌روز که بخواهیم دقایق طولانی در آن بمانیم و آرام گیریم، بلکه در پس آن تاریخ پر فراز و نشیبی نهفته که دانستن آن ممکن است ما را در مواجهه با امور مستراح‌گونه آسوده‌تر نگاه دارد. آنچه در این کتاب می‌خوانید، تاریخی چندجانبه از توالت است که نه تنها از جای‌جای فرهنگ و شرایط زندگیمان تأثیر گرفته، بلکه متعاقباً بر آن اثرگذار نیز بوده. نفوذ این شیء را می‌توان در شهرسازی و معماری، ادبیات، فرهنگ و هنرو... مشاهده کرد. همچنین تلاش شده مطالعات بیشتر در حوزۀ ایران انجام گیرد، با این حال به سبب جذابیت موضوع بخشی نیز به سیر تکاملی این شیء در جهان پرداخته. همچنین نگاه مشترکی که پیشینیانمان نیز به مستراح داشتند موجب شده آثار زیادی از انواع قدیمی آن باقی نماند (که البته می‌تواند دلایل گوناگونی داشته باشد). از همین رو نوشتۀ حاضر اغلب بر پایۀ منابع نوشتاری (مانند خاطرات، گزارش‌ها، پژوهش‌ها، سفرنامه‌ها و ...) و شنیداری (از منابع زنده) و تطابق آن‌ها با یکدیگر حاصل شده است. @ATUculturalstudies

🔶انجمن علمی_دانش‌جویی مطالعات فرهنگی برگزار می‌کند: [تأملات مطالعات فرهنگی - 5] 🔷نگاهی به کتاب «سرگذشت اجتماعی توالت در ایران» 🔶با حضور: حانیه‌سادات میرمحمد (مولف کتاب) 🔹جمعه، 13 مرداد ۱۴۰۲، ساعت ۲۱ 🔹لینک نشست: http://meet.google.com/yii-mgpb-hzn @ATUculturalstudies

⭕️لینک نشست: http://meet.google.com/yii-mgpb-hzn

[تجربه‌های مطالعات فرهنگی_۱۹] 🔷زنان مرئی، نویسندگان نامرئی 🔷تجربه‌ای از سایه اقتصادی‌نیا (نویسنده و ویراستار) 🔹فرهنگستان زبان و ادب فارسی برای بسیاری از فارغ‌التحصیلان رشتۀ ادبیات فارسی کعبۀ آمال بود. منِ عاشقِ زبان فارسی، در روزهای دانشجویی و جوانی‌ام، پیوستن به آن را خیلی دور و دست‌نیافتنی می‌پنداشتم. با این همه، وقتی پس از ده دوازده سال کار در فرهنگستان آنجا را ترک ‌کردم، تازه متوجه اثر زخم‌هایی شدم که بر پوست روح و روانم ناسور شده بود. انگار از جنگی طولانی، از نبردی بی‌امان بازگشته بودم. و خونریزی تازه وقتی شروع شد که من ناچار شدم از آنجا، که به خانۀ دوم خودم تبدیلش کرده بودم، بیرون بیایم.  اشتغال من در فرهنگستان زبان و ادب فارسی در جایگاه یک زن جوان پژوهشگر آمیزه‌ای از موفقیت‌های انسانی و شکست‌های زنانه بود. با اینکه چندین برابر همکاران مرد کار می‌کردم و بازدهی داشتم و می‌نوشتم و چاپ می‌کردم، هرگز به اندازۀ آنها جدی گرفته نمی‌شدم. نهایتاً مرا به چشم "دخترخانم بااستعدادی" می‌دیدند که "قلم خوبی هم دارد." روایت من، زن پژوهشگر و منتقدی که هم در محیط‌های دولتی و هم غیردولتی ادبی و نشر فعالیت مستمر و مداوم داشته، شاهدی است بر آن که صفاتی چون فاضل و ادیب و استاد بس صلب و مردانه بوده‌اند. چنان مردانه که ما زنان، جز به شرط ترک عادات و آداب زنانه، به آن متصف نخواهیم شد. @ATUculturalstudies

🔶انجمن علمی_دانش‌جویی مطالعات فرهنگی برگزار می‌کند: [تجربه‌های مطالعات فرهنگی_۱۹] 🔷زنان مرئی، نویسندگان نامرئی 🔷تجربه‌ای از سایه اقتصادی‌نیا (نویسنده و ویراستار) 🔶شنبه، ۷ مرداد ۱۴۰۲، ساعت ۲۱ 🔶لینک نشست: meet.google.com/yii-mgpb-hzn @ATUculturalstudies

🔶انجمن علمی_دانش‌جویی مطالعات فرهنگی برگزار می‌کند: [تجربه‌های مطالعات فرهنگی_۱۹] 🔷زنان مرئی، نویسندگان نامرئی 🔷تجربه‌ای از سایه اقتصادی‌نیا (نویسنده و ویراستار) 🔶شنبه، ۱ مرداد ۱۴۰۲، ساعت ۲۱ 🔶لینک نشست: http://meet.google.com/uzp-kovn-hfb

⭕️همراهان گرامی با سلام شیوه چینش مهمانان نشست پنجم و پایانی «تئاتر و امر اجتماعی» تماماً مردانه است و این به‌طور کامل در تضاد با پوستر برنامه قرار می‌گیرد. گاهی برنامه‌هایی با این ایده شکل می‌گیرند تا در وضعیت کنونی، تلاشی باشند برای بسترسازی، بستری برای گفت‌وگو و صحبت از همین وضعیت کنونی. حال اما گویی چینش افراد و کسانی که از وضعیت کنونی حرف می‌زنند در تضاد با همین لحظه‌ی حال و «آنچه باید باشد» است. این خطا از سوی انجمن علمی رخ داده و درست آن بود که بتوانیم صداهای مختلف را بازتاب دهیم و حال، به طور ناخودآگاه، در این ورطه‌ افتادیم که برخی صداها در این برنامه، متاسفانه حذف شدند. ما ضمن عذرخواهی بابت این کاستی برای عدم حضور هم‌زمان منتقدین و پژوهشگران شریف، توانا و مستقل زن و مرد تئاتر کشورمان- که فراوان‌اند- اعلام می‌داریم که در هفته آینده و در ششمین جلسه از سلسله نشست‌های «تئاتر و امر اجتماعی» بحث را از زاویه زنان کنشگر تئاتر کشورمان ادامه خواهیم داد. در همین راستا از تمامی عزیزان علاقه‌مند جهت حضور در این بحث دعوت به عمل می‌آوریم. ضمن تشکر از منتقدان انجمن که کاستی‌هایمان را یادآوری شدند، خود این دیالکتیک را گامی برای آینده تصور می‌کنیم. ممنون که فرصت اصلاح، توضیح و ویرایش را از ما نگرفتید. با احترام شورای مر‌کزی انجمن علمی مطالعات فرهنگی دانشگاه علامه طباطبائی ۲۹ تیر ۱۴۰۲ @ATUculturalstudies

🔷آیا تمرین می تواند آزاد کند؟ 🔶نشست آنلاین محمد مهدی اردبیلی:نویسنده و استاد فلسفه حامد کاتوزی: مدرس بین المللی تای‌چی و چی‌کنگ 📌سه شنبه ۳مرداد ماه ساعت ۱۸ ✅جهت رزرو و دریافت لینک با مؤسسه تماس حاصل فرمایید 🔲شرکت در این نشست برای عموم آزاد و رایگان است www.instagram.com/academyshamseh www.academyshamseh.com @academyshamseh

🔶انجمن مطالعات فرهنگی دانشگاه علامه طباطبایی با همکاری انجمن علمی ادبیات نمایشی دانشگاه دامغان برگزار می‌کنند: [تجربه‌های مطالعات فرهنگی-18] 🔷تئاتر و امر اجتماعی پرده‌ی پایانی: نگاه به اکنون 🔶با حضور: احسان زیورعالم(منتقد و پژوهشگر تئاتر) غلامحسین دولت‌آبادی(نمایشنامه‌نویس و پژوهشگر تئاتر) محمدحسن خدایی(منتقد تئاتر) حمید مرادویسی(منتقد تئاتر) مهام میقانی(نویسنده و پژوهشگر تئاتر) 🔷بده‌بستان‌های نمایش و جامعه را چگونه می‌توان صورت‌بندی کرد؟ از زاویه دید تئاتر چگونه می‌توان به جامعه و تحولات آن نگاه کرد؟ در بزنگاه‌های اجتماعی، وظیفه تئاتر چیست؟ در سلسله جلسات «تئاتر و امر اجتماعی» که در ۴هفته متوالی برگزار شد در تلاش بودیم که بتوانیم راهی برای بازاندیشی در این سوالات پیدا کنیم. پرده پنجم و پایانی از این مسیر، به بررسی نسبت تئاتر و امر اجتماعی در «اکنون» اختصاص دارد. 🔶جمعه 30 تیر 1402،  ساعت 17 تا 20 🔷لینک نشست: meet.google.com/uqx-ztxh-tmt .... @ATUculturalstudies @dla_du