منِ گذشته امضا

چهره‌ها بزرگترین مأمن رنج‌ها هستند.

سینه مالامال درد است ای دریغا مرهمی.

‏در تمام زندگی باور نکرده‌ام کسی دوستم داشته باشد. آدم‌ها را رشته‌هایی از توهُم به هم نزدیک می‌کند، بعد دور می‌شوند، دوباره در مسیری باز می‌افتند، در سیلابی دیگر، دست‌وپا‌‌ز‌نان به خاشاک‌ها بند می‌شوند، به تکه‌های چوب. من نمی‌خواهم خودم را به هیچ تخته‌پاره‌ای وصل کنم. غزاله علیزاده

دلم گرفته‌ است دلم گرفته‌ است به ایوان می‌روم و انگشتانم را بر پوست کشیده‌ی شب می‌کشم چراغ‌های رابطه تاریک‌اند چراغ‌های رابطه تاریک‌اند کسی مرا به آفتاب معرّفی نخواهد کرد کسی مرا به میهمانیِ گنجشک‌ها نخواهد برد پرواز را به‌خاطر بسپار پرنده مُردنی‌ست. فروغ فرخ‌زاد

دلم گرفته‌ است دلم گرفته‌ است به ایوان می‌روم و انگشتانم را بر پوست کشیده‌ی شب می‌کشم چراغ‌های رابطه تاریک‌اند چراغ‌های رابطه تاریک‌اند کسی مرا به آفتاب معرّفی نخواهد کرد کسی مرا به میهمانیِ گنجشک‌ها نخواهد برد پرواز را به‌خاطر بسپار پرنده مُردنی‌ست. فروغ فرخ‌زاد

احساس می‌کنم پشت دری بسته هستم که طرف دیگرش تو زندگی می‌کنی و هیچگاه باز نخواهد شد. نامه به فلیسه

این‌که هیچ‌گاه انسان شادی نبوده‌ام برایم برابر نیست با این‌که شادی وجود ندارد. همیشه ته روحم چیزی سنگین نشسته و نگاهم می‌کند. احتمالا شادی پشت خنده پنهان شده‌ام باشد، شاید هم کودکی هنوز نیامده‌ام.

تلاطمی لال آن‌قدر انتظار کشیده‌ام که زیرِ چند دریا خواب می‌بینم و سنگینیِ آن را همیشه در صدایم دارم پُکی عمیق به سیگار ماهیِ قرمزی در چشم ترسِ متلاطمی در مفصل‌ها درْ بسته پرده کشیده چیزی همه‌ چیز را یک‌جا تکان می‌دهد تلاطمِ عجیبی در اتاق زمین انگار بیرون آمده و در این تلاطم، مدام به سرت می‌کوبد و تو هر بار چیزِ دیگری به یاد می‌آوری و از خوابی دیگر پاره می‌شوی تشنگی نمی‌گذارد دریا برگردد نهنگ‌ها در چشم‌هایت باله می‌کوبند در قلبت قفل می‌شوند پُکی عمیق به سیگار حرکت از قلب ــ درْ بسته ــ خزیدنِ دریایِ آتش‌گرفته ــ پرده کشیده ــ تکان در تکان دریا در گلو گلو در قلب ــ پاره‌شدن از گریه ــ ریزشِ آتش‌ها جابه‌جاییِ آن‌ها ــ خوب است که حرف نمی‌زنی وگرنه همه‌چیز را با صدایت آتش می‌زدی ــ فریادِ چند دنیا در گوشِ هم جگرخراشیِ زمانی گیر کرده لال ماندن لال ماندن در این قفس فقط، می‌توان زند‌گی کرد @about_clair شهرام شیدایی

Last night I dreamt that somebody loved me.

مسئله این است که من با خودم آشتی نیستم.

«از جان عزیزترم در شهری‌ام که با تو برایم غریب نیست. اما چند شب را بی تو در غربت گذرانده‌ام. سهم من از عشق گوشه سرد و تاریکی از این دنیاست که با یاد تو گرم و روشن مانده است. کاری کن که باور کنم انتظار خود عشق است. آشکارا نهان کنم تا چند/ دوست می‌دارمت به بانگ بلند»