حِرمان.

نیاز دارم یکی مثل جیدال بهم بگه که : من نسخ چشمای پروتم همه زيبائن ولى كسى وحشى نيست .

برای واقعی .

ماه‌هاست از اون روز میگذره. هیچوقت کلمات و احساسی که پشتشون بود رو یادم نرفته. هنوزم فکر میکنم که هنوز یچیزی هست. نمیدونم، هنوز حس میکنم یه سری حرفا هنوز مونده. یه سری نگاه‌های طولانی بدون حرف زدن هنوز مونده. یه سری نوازشای با نوک انگشتا مونده. یه سری لبخندای بی دلیل مونده. به سری کارای مسخره که فقط بخندیم مونده. ولی فکر به اینکه شاید فقط من فکر میکنم اینا مونده و تو این فکرو نمیکنی، باعث میشه حس پوچی و غریبه بودن داشته باشم. اگه توئم احساس پوچی میکنی لطفا بهم بگو. میدونی که میتونی بهم همچیو بگی، نه؟ بذار باهم حس پوچی کنیم. و شاید تونستیم دوباره همدیگه رو از این سیاهچاله دربیاریم.

ترسناک‌ترین چیزی که تا حالا تجربه کردم ، لذت بردن از هیچ‌کاری نکردنه! افتادن تو سیاه‌ چاله‌ی افسردگی‌ و خو‌گرفتن با تاریکی و تنهایی .

امروز روز چشم قشنگاست و چشمای تو برای غمگین بودن خیلی قشنگه ، و ای کاش میتونستم تو چشمات بذر شادی بکارم 💘

اگه دوست داشت که گم نمیکرد یادگاریتو .

هممون شنیدیم که میگن باید واسه زندگی جنگید واسه خوشبختی جنگید و از این چرت و پرتا. گوشمون پُره. خب معلومه که واسه همچی باید جنگید زندگی یه جنگِ کوفتیه. ولی برای همچی باید جنگید جز دلی که با تو نیست، جز کسی که دیگه با تو نبودن شده انتخابش.