مثبت هم

آدما دو جور زندگی می کنند، عده ای مثل مسافران یک هواپیما زندگی می کنند: تو آسمون در معرض شدیدترین خطرات هستند ولی خودشون رو غرق در نعمت می بینند، راحتند و شیک و لاکچری! #هم_سرنوشتی رو کاملا حس می کنند ولی در بحرانها کاری از دستشون بر نمیاد، چون قبلا این اختیار رو با انتخاب خودشون از دست داده اند! سهم این جماعت از هم سرنوشتی، فقط ریسک مشترکه عده ی دیگری هم هستند که مثل زنبورهای عسل در کندوهای معلق زندگیشون همیشه در معرض خطره! اما این ها هم غرق در نعمتند، شیک و لاکچری! و جدی جدی توی عسل شنا می کنند.😂 با این تفاوت که اینها اختیارشون دست خودشونه، همواره خطرات و مسائل جامعه ی خودشون رو شناسایی میکنند و همه با هم برای حل مسائل اقدام می کنند. یعنی هوشمندانه از #هم_سرنوشتی، به هم دلی و هم کاری رسیدند. @mosbateham

چه "نه بابا زورمون نمیرسه" هایی که اگه باهم انجامش میدادیم از پسش برمیومدیم.

#هم_سرنوشتی مثل هوا است... همه جا هست اما احساس نمی شه همه در کیفیتش اثرگذارند اون هم در زندگی همه اثرگذاره #هم_سرنوشتی اقتضا می کنه همه برای رونق اقتصادی جمع خودشون، دست به کار بشن همه، یعنی تک و تنها فعالیت اقتصادی کنی، مسئله حل نمی شه، کافی نیست، میشه همین اوضاع اقتصادی که داریم باید گروهی، سازمان یافته، تشکیلاتی و با خرد جمعی کار رو پیش ببریم. @mosbateham

حرفش رو کاری ندارم، من فقط عاشق "یک دیگر پذیر" شدم :)))

تا حالا فکر کردی چرا از قدیم اهل کسب‌وکار با هم شریک میشدن؟ 🤔 دلیلش اینه که همون موقعی که یه عده تخصص داشتن، یه عده‌ی دیگه‌ای سرمایه داشتن، بعضی‌ها تجربه داشتن و تعداد دیگه‌ای هم وقت داشتن. امروزی‌ها به این شیوه میگن #عاملیت_جمعی؛ که هم تو حل‌وفصل مشکلات اجتماعی استفاده میشه، هم اقتصادی؛ هم محلی، هم فامیلی و خانوادگی، هم گره‌گشای مشکلات روستاییه، هم شهری. @mosbateham

داستان فقط یک انتخاب ساده نیست. وقتی بیشتر مردم سفید میخرن، فروشنده هم سفید بیشتر میاره. وقتی فروشنده سفید بیشتر میخواد، کارخانه هم سفید بیشتر تولید میکنه. 💢 بعد کم‌کم یه اتفاق جالب می‌افته: کسی که واقعاً ماشین آبی یا قرمز دوست داره هم میگه: «بی‌خیال… سفید بگیرم، دردسرش کمتره.» یعنی یه انتخاب شخصی، وقتی زیاد تکرار میشه، میتونه تبدیل بشه به قاعده‌ی بازار. و اینجاست که نقش مردم جدی میشه. @mosbateham

داستان فقط یک انتخاب ساده نیست. وقتی بیشتر مردم سفید میخرن، فروشنده هم سفید بیشتر میاره. وقتی فروشنده سفید بیشتر میخواد، کارخانه هم سفید بیشتر تولید میکنه. 💢 بعد کم‌کم یه اتفاق جالب می‌افته: کسی که واقعاً ماشین آبی یا قرمز دوست داره هم میگه: «بی‌خیال… سفید بگیرم، دردسرش کمتره.» یعنی یه انتخاب شخصی، وقتی زیاد تکرار میشه، میتونه تبدیل بشه به قاعده‌ی بازار. و اینجاست که نقش مردم جدی میشه. @mosbateham

مهم تر از واسطه گری ازدواج ، واسطه‌گری برای دور هم اومدن آدما و حل کردن مشکلاته.

داشتم توی وب می‌گشتم، این مطلب رو دیدم؛ جالب بود! 👀 سال ۱۹۸۰، نیکاراگوئه با یک بحران بزرگ روبه‌رو بوده که حدود نیمی از مردم کشور بی‌سواد بودن. دولت برای این مسئله یه راه‌حل عجیب پیدا کرد. اونا بیش از ۶۰ هزار نفر رو برای پنج ماه فرستادن به مناطق دورافتاده تا به بی‌سوادها خوندن و نوشتن آموزش بدن. این‌قدر این مسئله جدی پیش رفت که نیروهای داوطلب گاهی شب‌ها با چراغ و وسایل ساده به آموزش ادامه می‌دادن. 🎯 نتیجه این برنامه شگفت‌انگیز بود: توی اون پنج ماه، نرخ بی‌سوادی نیکاراگوئه از ۵۰٫۳ درصد به ۱۲٫۹ درصد رسید. تجربه‌ای که حتی یونسکو اون رو یکی از مهم‌ترین رویدادهای آموزشی و فرهنگی تاریخ نیکاراگوئه و جهان ثبت کرد. ✨️ @mosbateham

به عمل کار برآید، به سخندانی نیست، همین.

خدا آدم‌های خوب و اونایی رو که غم‌خوار زندگی‌تون هستن، براتون حفظ کنه.

مسئولین کشور نپال چه عقلی داشتن :))) @mosbateham

🫟 کی رنگ خیابون‌هامون رو گرفت؟ احتمالاً این غر رو زیاد شنیدید: «قبلاً ماشینا قرمز و آبی و سبز بودن، الان هرچی می‌بینی سفیده و مشکی!» (داخل پرانتز هم بگم که این غر فقط برای ایران نیست و جهانیه ) خب بنظرتون مقصر کیه؟ خودروسازها که رنگ‌های کمتری تولید می‌کنن؟ شاید؛ ولی یه سؤال: اگه همین امروز بخوای ماشین بخری، خودت چه رنگی انتخاب می‌کنی؟ قرمز؟ آبی؟ سبز؟ یا باز می‌گی: «سفید بگیرم که موقع فروش راحت‌تره!» واقعیت اینه که خیلی از چیزهایی که تو جامعه می‌بینیم، فقط حاصل تصمیم «بقیه» نیست. 🎯 گاهی انتخاب‌های کوچیک خود ما هم وقتی کنار هم جمع می‌شن، یه نتیجه بزرگ می‌سازند. می‌خوایم چند پست درباره همین حرف بزنیم: مردم فقط مخاطبِ اتفاق‌های جامعه‌اند یا خودشون هم در ساختن اون اتفاق‌ها نقش دارند⁉️ @mosbateham

این از اسکرات بیچاره تو عصر یخبندان هم بیچاره‌تر بود تا اینکه ... 🍇😁 @mosbateham

شاید فکر کنید این ویدئو هیچ ربطی به «هم‌سرنوشتی» نداشت. طبیعتاً درست فکر می‌کنید! عوضش خنده‌دار بود، نبود؟ :)) حالا اتفاقاً همین هم به هم‌سرنوشتی ربط داره: اگه من بتونم توی این شرایط شما رو کمی بخندونم و به این ترتیب، کمی نشاط و شادابی به جامعه‌ی اطرافم هدیه کنم، خودم و خانواده‌ام هم در محیطی شاداب‌تر و بانشاط‌تر زندگی خواهیم کرد. این یعنی #هم_سرنوشتی. 💰 تو اقتصاد هم همین‌طوره: یه جامعه‌ی ثروتمند از فراوانی آدم‌هایی تشکیل میشه که میتونن ثروت خلق کنن. یه جامعه‌ی مرفه از فراوانی آدم‌هایی تشکیل میشه که از رفاه برخوردارن. یه جامعه‌ی پررونق از فراوانی کسب‌وکارهای رونق‌گرفته تشکیل میشه. یه جامعه‌ی توانمند از نظر اقتصادی از فراوانی آدم‌های توانمند برای تولید و کسب درآمد تشکیل میشه. دارم میگم: اقتصاد من، از اقتصاد اطرافیانم جدا نیست. اگر اقتصاد جامعه ضعیف باشه، حتی اگه امروز خودم وضعیت خوبی داشته باشم، سرنوشت اقتصادی من هم در معرض آسیبه؛ و برعکس. کمک به رونق اقتصادی دیگران، در نهایت به تقویت اقتصاد خود من هم برمیگرده. @mosbateham

⛔️ لطفاً مراقب باشید فرزندتون این انیمیشن رو نبینه! ⚠️اگه دغدغه‌ی تربیتش رو دارید، ⚠️اگه دوست دارید مفهوم عمیق #هم_سرنوشتی رو راحت‌تر بفهمه، ⚠️اگه دوست دارید نسبت به بقیه بی‌تفاوت نباشه... 🎬🤫 خودتون یواشکی ببینیدش... ترجیحاً بدون حضور دلبندتون 🤐 @mosbateham

سلام امروز تقدیم به اونایی که از صبح دارن کار و تلاش میکنن ؛ همین حرکت ساده ، بعضی روزا جای تبریک داره.👏

همان‌طور که از این سخنرانی برمی‌آید، «حلقه‌های میانی» جایگاهی راهبردی در اندیشه‌ی رهبر شهید داشتند. به همین خاطر، شناخت ماهیت و تحلیل کارکردهای آن‌ها، یکی از دغدغه‌های پژوهشی تیم «مثبت هم» است. 🔍 یکی از عوامل مهم به ثمر رسیدن انقلاب ۵۷، نقش‌آفرینی و حضور به‌موقع مردم بود. 🔹️ امروز هم برای تحقق اهداف، حفظ اصول و مقابله با مخاطرات پیشِ‌روی انقلاب، به نقش‌آفرینی مؤثر و هدفمند مردم در عرصه‌های مختلف نیاز داریم. ⚠️اما این نقش‌آفرینی، خودبه‌خود شکل نمی‌گیرد. با توجه به تنوع عرصه‌ها و موانعی که در مسیر حضور مردم وجود دارد، توجه جدی به «حلقه‌های میانی» ضروری است؛ حلقه‌هایی که می‌توانند 🔹 مردم را به میدان نقش‌آفرینی متصل کنند، 🔹 میان مردم و حاکمیت واسطه باشند، 🔹 و ظرفیت‌های پراکنده را به حرکت منسجم تبدیل کنند. حلقه‌های میانی در فرایند انقلاب اسلامی، وظایفی مثل برنامه‌ریزی، هدایت و پیگیری را بر عهده دارند؛ با یک هدف مشخص: 🎯 پیشبرد اهداف انقلاب با تکیه بر ظرفیت مردم. #حلقه‌های‌_میانی @mosbate_man

🔄 تو اوایلش، مبادله خیلی ساده بود. آدما محصولاتشون رو مستقیماً با هم معاوضه می‌کردند؛ اما خیلی زود یک مشکل جدید زد بیرون: اگر کسی امروز نون داشت و لباس لازم نداشت، چجوری میتونست ارزش کار خودش رو برای آینده حفظ کنه؟ 💡برای حل این مسئله، شبکه نوعی اعتبار محلی به نام «کردیتوس» (Créditos) درست کرد. این اعتبارها پول رسمی نبودند، اما اعضای شبکه قبول می‌کردند که از اون‌ها به‌عنوان وسیله مبادله استفاده کنند. اینجوری آدما میتونستند امروز محصولشون رو عرضه کنند و بعداً از اعتبار به‌دست‌اومده برای رفع نیاز خودشون استفاده کنند. ✨️اواخر دهه ۱۹۹۰ و مخصوصاً پس از تشدید بحران اقتصادی آرژانتین، این ایده به‌سرعت بزرگ شد و تقریباً میشه گفت کل آرژانتین رو دربر گرفت. مردم تو سالن‌های ورزشی، مدارس و پارک‌ها جمع می‌شدند و بازارهای هفتگی برگزار می‌کردند. یکی نون می‌آورد، اون یکی لباس دست‌دوز، یکی دیگه خدمات پزشکی یا تعمیرات ارائه می‌کرد و خلاصه کم‌کم همه باور کردند که چیزی برای عرضه دارند. ناگفته پیداست که یکی از گروه‌هایی که نقش پررنگی تو این شبکه‌ها داشتند، خانوم‌ها بودند. ✨️ خیلی از زنان خانه‌دار که در اقتصاد رسمی شغلی نداشتند، متوجه شدند مهارت‌های روزمره‌ای که دارند، ارزش اقتصادی داره. پخت غذا، دوخت لباس، مراقبت از بچه‌ها یا آموزش مهارت‌های خونگی میتونست تو این شبکه مبادله بشه. این شبکه برای خیلی از خانوم‌ها فقط منبع کالا نبود؛ در واقع نوعی بازگشت به احساس مفید بودن و مشارکت اجتماعی بود. 🔹 اتفاقی که تو Trueque افتاد، نشون میده جامعه حتی در شرایطی که پول کمیاب میشه، هنوز میتونه منابع دیگه‌ای برای سازمان‌دهی اقتصادی پیدا کنه. ✨️مردم متوجه شدند که سرمایه فقط تو حساب بانکی نیست؛ تو مهارت‌ها، روابط اجتماعی، اعتماد و توان همکاری هم هست. @mosbateham

تو اوج بحران اقتصادی هم که باشی باز هم باهم بودن جوابه! ✨️تجربه‌ای که قراره امروز در موردش حرف بزنیم (Trueque) از سال ۱۹۹۵ در حومه بوئنوس‌آیرس آغاز شد. تو اون سال‌ها تو آرژانتین بیکاری و تورم و کمبود نقدینگی شروع شده بود ولی مسئله مردم این نبود که پول نداشتند، مسئله این بود که نمی‌تونستند داشته‌هاشون رو به معاش تبدیل کنند‼️ 🔍 خیلی‌ها مهارت داشتند، می‌تونستند نون بپزند، لباس بدوزند، تدریس کنند و یا حتی محصولات خونگی تولید کنند؛ اما رکود، بیکاری و کمبود نقدینگی باعث شده بود بازار رسمی نتونه این توانایی‌ها را به درآمد تبدیل کنه... تو چنین شرایطی بود که سه فعال اجتماعی تصمیم گرفتند گروه‌های کوچکی از همسایه‌ها رو دور هم جمع کنند تا با داد و ستد و مبادله کالا با کالا زندگی بگذرونند. ادامه دارد...