نامه‌ای به پدر و مادرم

مدارس و هم‌جنس‌گرایی فروید در ارتش، کلیسا و مدرسه نوعی هم‌جنس‌گرایی درونی می‌بیند که هر چند ارتباط اجتماعی را ممکن می‌سازد اما منجر به از خودبیگانگی بالقوه، مرعوب‌کننده و جبّارانه می‌شود. 📖 خودم را می‌سفرم ✒️ ژولیا کریستوا 🖊 توفان گرکانی #متن_مانا 📩 @Ri_sheh2 📩 http://www.instagram.com/Like_a_director

کتاب‌هایی با محوریت کودکی و ارتباط با کودکان که تاکنون معرفی شده‌اند #کتاب 📩 @Ri_sheh 📩 http://www.instagram.com/Like_a_director

برگی از دفتر زندگی کودکان ✍🏼 رضا مقصودی پیش از آغاز فیلم‌برداری مستندمان (مثل یک کارگردان) در روزهای مطالعه و پژوهش پیرامون مفهوم "کودکی"، با بچه‌های بسیاری مصاحبه و گفت‌وگو کردیم. یک سوال را از تک‌تک‌شان پرسیدیم: 《مهم‌ترین خواسته‌ی تو چیه توی زندگی؟》 قبل از این که ادامه دهید مطالعه‌ی متن را، از فرزندتان، یا کودکانی که با آن‌ها ارتباط دارید، این سوال را بپرسید و به جواب‌هایشان دقت کنید. طبق پاسخ‌هایی که ما گرفتیم، مهم‌ترین خواسته‌های کودکان از زبان خودشان را می‌شود در 5 بخش دسته‌بندی کرد: 1. داشتن ارتباط - دیده شدن - مهم بودن - لمس شدن، مثلا آغوش یا نوازش - بوسیده شدن - مورد توجه واقع شدن 2. حرف زدن - مکالمه‌ با والدین - شنیده شدن حرف‌هایشان - شنیدن حرف‌های دیگران - گفت‌وگو با دوستان - قصه گفتن و قصه شنیدن 3. بازی کردن 4. خانه‌ی امن - فضایی به دور از تهدید و تنبیه و ناامنی و شلوغی و ترس - فضایی گرم و محبت‌آمیز و رنگارنگ و شاد 5. تشکیل اجتماع با هم‌سالان آن نقشی که دَرَش فرورفته‌ای به عنوان پدر یا مادر، صرفا محدود نمی‌شود به تامین غذا و خریدن پوشک و پوشاک. زیستی دگر بباید. همین. #متن_مانا 📩 @Ri_sheh2 📩 www.instagram.com/Like_a_director

ساده‌ترین تصور ما از داشتن رفاه، داشتن تمکّن مالی است اما پول به تنهایی نمی‌تواند تضمین‌کننده‌ی رفاه باشد. رفاه واقعی، رفاه احساسی و هیجانی است. کودک باید عشق دریافت کند، چیزی که ممکن است در مجهزترین قصرها و اتاق‌های بهترین ویلاها یافت نشود. رفاه یعنی این که والدین کودک همواره، به شیوه‌ای خلاقانه، در دنیای او حاضر باشند، و با تمام وجود به ترس‌ها و نگرانی‌های فرزندان‌شان بپردازند، و برای شنیدن آن‌چه کودک‌شان به زبان می‌آورد و آن‌چه که مشتاق است به زبان بیاورد اما هنوز جرئت‌اش را نیافته، گوش شنوا داشته باشند. رفاه یعنی این که والدین به کودک‌شان نشان دهند که همواره از او، صرفا به خاطر بودن‌اش حمایت می‌کنند و نه به خاطر موفقیت‌های عجیب و غریبی که احیانا به دست آورده است. یعنی به او اطمینان دهند که حتی اگر کل دنیا علیه او باشد، آن‌ها طرف‌اش خواهند بود. یعنی به او بیاموزند که همه‌ی انسان‌ها، علی‌رغم خطاها و رفتارهای نادرست‌شان، مستحق درک و مهربانی هستند. رفاه یعنی این که والدین کودک را از بدترین اضطراب‌هایشان و از تنش‌های مربوط به بزرگ‌سالان دور نگه دارند و محافظت کنند. یعنی درک کنند که هنوز سال‌های سال مانده تا فرزندشان آن‌قدر بزرگ شود که بتواند پیچیدگی‌های هستی را درک کند، و آن‌قدر بالغ و پخته باشند که اجازه دهند کودک به آرامی و سر فرصت بزرگ شود. رفاه یعنی این که والدین در برابر کودک احساس بی‌ عیب و نقص بودن نکنند؛ یعنی این که آن‌قدر خود را در نظر فرزندشان دست‌نیافتنی جلوه ندهند که کودک یا آن‌ها را در قالب فرشته ببیند و یا در قالب شیطان. رفاه یعنی والدین بتوانند در نظر کودک‌شان آدم‌هایی معمولی و حتی کمی کسل‌کننده باشند. رفاه یعنی این که والدین یاغی‌گری‌های کودک را درک کنند و غیرواقع‌بینانه از او انتظار نداشته باشند که هم مطیع باشد و هم بچه‌ی خوبی. رفاه یعنی این که والدین به جای تحمیل عقایدشان به کودک، آن‌ها را تشریح کنند. رفاه یعنی این که والدین درک کنند که کودک‌شان در نهایت آن‌ها را ترک خواهد کرد و این موضوع نشانه‌ی استقلال اوست و نه خیانت کردن به آن‌ها. همه‌ی این موارد، نمونه‌ی واقعی رفاه هستند که امروزه به همان اندازه‌ی رفاه مالی نایاب‌اند و البته اهمیت‌شان از آن بیشتر است. 📖 از ناکامی‌های کودکی گذر کردن ✒️ موسسه‌ی مدرسه‌ زندگی (زیر نظر آلن دوباتن) 🖊 نادیا فغانی #متن_مانا 📩 @Ri_sheh2 📩 http://www.instagram.com/Like_a_director

چرا "خانه‌ی فیلم ریشه" را پیشنهاد می‌کنیم؟ برای این که بتوانی انسان بهتر و سوژه‌ی توانمندتری شوی ناگزیری با حماقت پرورش‌یافته و بلاهت نهادینه شده در وجودت بستیزی. به قول "آندره ژید": 《انسان‌های احمق نه از کتاب خوش‌شان می‌آید، نه از فیلم‌های مفهومی و نه هر چیزی که آنها را وادار به تفکر کند. انسان‌های احمق هر کاری می‌کنند تا "فکر" نکنند.》 اگر می‌خواهی بهتر فکر کنی و تقلا کنی برای درست‌تر دیدن و دقیق‌تر اندیشیدن، سینما را سرگرمی نبین. سینما در "خانه‌ی فیلم ریشه" اسبابِ بازی و سرگرمی و تخدیر نیست، مجالی است برای اندیشیدن و غنی‌تر زیستن. @Ri_sheh3

"سینما" سرگرمی است؟ اگر پاسخ‌ات به این سوال منفی است، "خانه‌ی فیلم ریشه" را پیشنهاد می‌کنیم. @Ri_sheh3

فیلم‌‌ها و مستندهایی که تاکنون و با محوریت کودکان معرفی شده‌اند: - پسری در پیژامه‌ی راه‌راه - خانه دوست کجاست؟ - یک اتفاق ساده - دونده - روح کندوی عسل - بی‌عشق - تو شدن - بچه‌ها - متولد روسپی‌خانه - اعجوبه - لونانا؛ غژگاوی در کلاس درس - پونت - مامان کوچولو - دختر ساکت #فیلم

کودکی که به او گوش ندهند، در معرض "نیستیِ روانی" قرار می‌گیرد. 📖 مغاک جنون ✒️ جورج اَتوود 🖊 پیوند جلالی، آرش مهرکش #متن_مانا 📩 @Ri_sheh2 📩 www.instagram.com/Like_a_director

هدف از عشق ورزیدن به کودکان، به‌طور خاص، فراهم کردن محیطی پربار، با ثبات و امن برای این انسان‌های کوچک و آسیب‌پذیر است، محیطی که در آن "تغییر"، "خلاقیت" و "نوآوری" می‌توانند شکوفا شوند. هدف، محدود کردن آن‌ها در کلیشه‌های تکراری نیست. این امر هم از منظر زیست‌شناختی و تکاملی و هم از منظری شخصی و سیاسی صادق است. عشق ورزیدن به کودکان نباید برای آن‌ها مقصد تعیین کند، بلکه باید قدرت آغاز سفر را به آن‌ها ببخشد. 📖 علیه تربیت فرزند (برای فرزندمان باغبان باشیم یا نجار؟) ✒️ آلیسون گوپینک 🖊 مینا قاجارگر #متن_مانا 📩 @Ri_sheh2 📩 www.instagram.com/Like_a_director

دختر ساکت (آرام) #فیلم 📩 @Ri_sheh2 📩 www.instagram.com/Like_a_director

ایده‌ی والدگری _والد بودن به مثابه شغل و با هدف تولید یک محصول (آدم) بر اساس الگوهای از پیش تعیین شده_ چنان فراگیر و وسوسه‌انگیز است که ممکن است بدیهی و بی‌چون‌وچرا و واضح به نظر برسد. اما در همان زمان که والدین جذابیت مدل والدگری را حس می‌کنند، همچنین، اغلب به صورت ابتدایی، حس می‌کنند که یک جای کار می‌لنگد. ما هم نگران‌ایم که مبادا فرزندان‌مان در مدرسه موفق نباشند و هم نگران‌ایم که نکند از فشاری که برای موفق شدن در مدرسه به آن‌ها تحمیل می‌شود آسیب ببینند. ما فرزندان‌مان را با فرزندان دوستان‌مان مقایسه می‌کنیم و بعد به خاطر این کار احساس انزجار سراغ‌مان می‌آید. ما روی آخرین عناوینی کلیک می‌کنیم که برخی‌ نسخه‌ها و دستورالعمل‌های جدید والدگری را ستوده یا بدان‌ها حمله کرده‌اند و بعد، شاید با صدایی که کمی بیش از حد بلند است، می‌گوییم که بعد از همه‌ی این حرف‌ها عملا بر طبق غریزه عمل خواهیم کرد. 📖 علیه تربیت فرزند (برای فرزندمان باغبان باشیم یا نجار؟) ✒️ آلیسون گوپینک 🖊 مینا قاجارگر #متن_مانا 📩 @Ri_sheh2 📩 www.instagram.com/Like_a_director

حامی "ریشه" باشید. رسانه‌های مستقل به سختی و با موانع بسیار به زیست خود ادامه می‌دهند. ما هنوز و هم‌چنان سعی‌‌مان را می‌کنیم که راه خودمان را برویم. بدون بودن زیر بلیت سازمان یا نهادی، بدون افتادن در ورطه‌ی پوپولیسم و پروپاگاندا و اقتصاد مبتنی بر تبلیغات و ... . ما در پارادایم محافظه‌کاری و منفعت‌طلبی نخواهیم گنجید. "ریشه" همواره چپ، رادیکال و منتقد وضع موجود خواهد ماند. ما ادامه می‌دهیم. شما هم همراه و حامی باشید. با بهره گرفتن از سه امکان زیر می‌توانید به "ریشه" کمک کنید. 1. همیاری مالی https://zarinp.al/ri_sheh 2. در تلگرام با معرفی سه‌گانه‌ به دیگران: "ریشه" @Ri_sheh "نامه‌‌ای به پدر و مادرم" @Ri_sheh2 "خانه‌ی فیلم ریشه" @Ri_sheh3 3. در اینستاگرام با دنبال کردن صفحه‌ی فیلم "مثل یک کارگردان" http://www.instagram.com/Like_a_director

ما نمی‌توانیم شِکوِه کنیم، ما باید کار کنیم. کنش‌های خود را در سه‌گانه‌‌ی "ریشه" "نامه‌ای به پدر و مادرم" "خانه‌ی فیلم ریشه" از سر خواهیم گرفت. بخش‌های زیر، بدون تغییر کماکان ادامه خواهند یافت: - متن مانا - شعر - کتاب، برش کتاب - موسیقی - فیلم - پرسش بخش "کارگردان" رویکرد جدیدی دارد: 1. کارگردان‌های جوان‌تر معرفی می‌شوند. 2. در هر پست معرفی کارگردان، سه فیلم از او، برای شروع دیدن آثارش پیشنهاد می‌کنیم. دو بخش نوین هم افزوده خواهد شد: - متفکر: در سلسله پست‌هایی متفکران و اندیشمندان مهم و موثر دنیا در حوزه‌های فلسفه، جامعه‌شناسی، روان‌شناسی و اقتصاد معرفی خواهند شد. * تمرکز روی افراد کمتر شناخته شده است. - مکث: فرم ارتقا یافته‌ی "از نو، نگاه، اندیشه" است. با نگاهی دقیق‌تر و نقدی گزنده‌تر. همان "فکر کنیم" با غلظت و شدت بالاتر. #پست_ویژه @Ri_sheh 📩 @Ri_sheh2 📩 🎬 @Ri_sheh3 🎬 http://www.instagram.com/Like_a_director

شهرم ویران شد ساعت دیواری بر جا ماند محله‌مان ویران شد ساعت دیواری بر جا ماند خیابان ویران شد ساعت دیواری بر جا ماند میدان ویران شد ساعت دیواری بر جا ماند خانه‌ام ویران شد ساعت دیواری بر جا ماند دیوار ویران شد اما ادامه داد ساعت شاعر: سمیح القاسم مترجم: محمدرضا فرزاد نقطه‌ی پایان را در انتهای این سطر می‌گذاریم. چه بازگردیم چه نه، مهم ادامه دادن است. به قول آن رفیق: گذشتن و رفتنِ پیوسته. از آن دم که کنش‌های خود را در این فضای کوچک آغازیدیم، مسئولیتی بر شانه‌های خود حس کردیم که نیروی ذهن مخاطب را به هرزه‌گردی از وی نستانیم. سخت تقلا کردیم که محتوا و فرم ارائه‌شده توسط "ریشه" تحمیق مخاطب نباشد و تجاوز به چشم و گوش و ذهن‌اش. اگر کاستی و نقصانی در این مجموعه بود، ما را آگاه کنید. در پلک‌ برهم‌زدنی مروری داشته باشیم بر عناوین و تعداد پست‌های سه کانال "ریشه" از نخستین روز تا اکنون. 📊 📊 📊 📊 📊 ریشه @Ri_sheh تاریخ شروع فعالیت‌ها: 4 آذر 1397 #شعر / 132 #موسیقی / 131 #متن_مانا + #جمله_ماندگار / 90 #فکر_کنیم / 89 #کتاب / 73 #تقدیم‌نامه / 68 #کاریکاتور / 57 #برش_کتاب / 47 #نگاره / 47 #صوتی + #خوانش + #خوانش_شعر + #دکلمه / 35 #زیبایی / 26 #مهسا_امینی / 23 #دیالوگ_ماندگار / 21 #فیلم_کوتاه / 15 #هنر / 14 #پرسش / 14 #داستانک / 9 #پست_ویژه / 8 #بی_بیماری / 5 #گفت‌وگو / 3 🌱 🌱 🌱 🌱 🌱 🌱 نامه‌ای به پدر و مادرم @Ri_sheh2 تاریخ شروع فعالیت‌ها: 21 اسفند 1399 #متن_مانا / 66 #فیلم / 13 #کتاب / 12 پرسش‌نامه / 17 📩 📩 📩 📩 📩 خانه‌ی فیلم "ریشه" @Ri_sheh3 تاریخ شروع فعالیت‌ها: 3 شهریور 1400 #کارگردان / 29 #فیلم / 27 #کتاب_سینمایی / 16 #برش_کتاب / 13 #موسیقی_فیلم / 13 جلسات نقد فیلم / 11 🎬 🎬 🎬 🎬 🎬 تا باری دیگر و کِی؟ و کجا؟ و چگونه؟

در سال اول تولد، نوزادان باید چهره‌ها را ببینند و زبان زنده را بشنوند، بنابراین به حداکثر رساندت تعاملات انسانی بسیار مهم است. از منظر یادگیری، زندگی واقعی برای کودکان زیر سه سال همیشه از صفحه نمایش‌ها موثرتر است. زمان تماشای ویدئو باید محدود شود، به‌ویژه هنگامی که در محیط یادگیری طبیعی کودک تداخل ایجاد می‌کند. 📖 مادران رسانه‌ای، پدران دیجیتال (رویکردی نوین و علمی به فرزندپروری در عصر دیجیتال) ✒️ یلدا اولز 🖊 راضیه نیک‌طلب #متن_مانا 📩 @Ri_sheh2 📩 www.instagram.com/Like_a_director

📖 اگر فرزند دختر دارید (جامعه‌شناسی و روان‌شناسی شکل‌گیری شخصیت در دخترها) ✒️ النا جانینی بلوتی 🖊 محمدجعفر پوینده #کتاب 📩 @Ri_sheh2 📩 www.instagram.com/Like_a_director

پوسیده‌ترین شیوه‌های تربیتی (ماجرای آن آمپول) ✍🏼 رضا مقصودی تا چند وقت پیش متن‌هایی منتشر می‌کردیم با عنوان "پوسیده‌ترین شیوه‌های تربیتی". در این نوشته‌ها سعی کردیم نگاهی انتقادی داشته باشیم به شیوه‌های تربیت کودکان. و نواقص این روش‌ها را تحلیل و بررسی کنیم. به پدیده‌هایی مثل تهدید، سرکوب، نصیحت، رشوه و چند مورد دیگر پرداختیم. این بار می‌خواهم خاطره‌ای تعریف کنم. خاطره‌ای تلخ و قابل تامل، از این که شیوه‌های پوسیده تربیتی یک عنوان انتزاعی نیست و در روح و جان و عمق رفتارمان تنیده شده و دیگر به چشم‌مان هم نمی‌آید و حواس‌مان نیست. چند روز پیش در بستر بیماری آرمیده بودم. زیر سرم دراز کشیده در درمانگاهی؛ بین بی‌هوشی و هوشیاری در رفت و آمد. چشم‌هایم را نمی‌توانستم باز کنم اما گوش‌هایم می‌شنید. در همین عوالم بودم که پسرکی خردسال گریه کنان و هوار کشان، روی تخت کناری من خوابید. پدرش هم به عنوان همراه به اتاق تزریق آمده بود. به گفت‌وگو‌های این پدر و پسر توجه کنید: - پسر: (گریه) من نمی‌خوام آمپول بزنم. + پدر: عزیزم اگه آمپول نزنی خوب نمی‌شی. - پسر: (جیغ) تو رو خدا. + پدر: به جون بابا اصلا درد نداره. اصلا می‌گم بدون سوزن بزنه برات. بخواب. - پسر: (بغض) نه نمی‌خوام. + پدر: ببین اگه نزنی، همین‌‌قدری می‌مونی، دیگه بزرگ نمی‌شی. منم دیگه دوستت ندارم. - پسر: (گریه و ناله) + پدر: قربونت برم بخواب. پات رو هم انقدر تکون نده. اگه تکون بخوری سوزن می‌شکنه، می‌مونه توی پات دیگه نمی‌تونی راه بری. اگه قول بدی پسر خوبی باشه آقای دکتر بهت شکلات میده، منم بعدش می‌برمت پارک. - پسر: (گریه شدید‌تر) + پدر: عه! عه! مرد گنده رو نگاه، داره گریه می‌کنه. زشت نیست؟ بهت می‌خندن‌‌ها. مگه تو دختری داری گریه می‌کنی؟ - پسر: (هق‌هق) + پدر: (عصبانی شده و صدایش را بالا می‌برد) اه! بخواب دیگه اعصابم‌رو خرد کردی. بگم آقا دزده بیاد ببردت؟ بگم بیان دست و پات رو بگیرن و نتونی جنب بخوری؟ خلاصه آن طفلک آمپول را زد. اشک‌آلود و نفس‌ نفس‌‌زنان از درمانگاه رفت. من ماندم و درد. از یک طرف درد بیماری خودم که امان بریده بود. از طرف دیگر درد بی‌خردی، ناآگاهی، عدم وجود مهارت در تربیت و بچه‌داری. شاید همه مدت زمانی که آن دو در اتاق تزریقات بودند پنج دقیقه نشد اما در همان وقت کوتاه هم این پدر تمامی المان‌هایی که در شیوه‌های پوسیده تربیتی نام بردیم، عملیاتی کرد. به آن کودک دروغ گفت. تهدید کرد. او را ترساند. با دادن وعده‌ پوچ سعی در فریبش داشت. رشوه داد. بذر تبعیض جنسیتی را در ذهنش کاشت. فرزندش را نسبت به حرف‌های خودش بی‌اعتماد کرد و... حواس‌مان را بیشتر جمع کنیم. در طول روز و در روابط‌مان با فرزندان، چندین و چند بار از این شیوه‌های نادرست استفاده می‌کنیم؟ که برای‌مان به صورت عادت درآمده و دیگر به چشم هم نمی‌آید. وقتی می‌گوییم "از نو، نگاه، اندیشه" یعنی در ریزترین و ظریف‌ترین نکات رفتاری‌مان دقیق شویم، عیب و ایرادش را بسنجیم و نگاه عمیق‌تری داشته باشیم. پی‌نوشت: عزیزدلم که اسمت را هم متوجه نشدم و فقط صدای بغض‌آلود دردمندت را شنیدم، من همانی هستم که روی تخت کناری تو دراز کشیده بود. امیدوارم کسی باشد این متن را برایت بخواند. دوست من! آمپول درد دارد. مثل خیلی چیزهای دیگر در زندگی. اما مجبوریم تحمل کنیم. زندگی همیشه خوب و شاد و شیرین نیست. روزهایی هم دارد که بیمار می‌شویم، درد می‌کشیم و اشک می‌ریزیم. گریه کن. گریه برای ما آدم‌هاست و پاسخی نسبت به رنجی که می‌بریم. مرد و زن ندارد. عزیز من! دکتر شکلات نمی‌دهد. آمپول بدون سوزن نداریم. هیچ‌وقت پدر و مادرت دست از دوست داشتن تو نمی‌کشند. تو را به دست دزد هم نمی‌دهند. پسر گل! مریض شدن هم یک تجربه است. با وجود اشکی که ریختی و درد و سوزششی که تحمل کردی، تو بزرگ‌تر شدی. بزرگ‌تر شدن خوب است. #فکر_کنیم #متن_مانا @Ri_sheh @Ri_sheh2 http://www.instagram.com/Like_a_director

کودک شخصی جدی است. تلاش‌گری شگفت‌انگیز، سرسخت، خستگی‌ناپذیر، موشکاف، روشن‌بین و دقیق. همین که به دنیا می‌آید، کاوش‌گری آرام‌ناپذیر، جسور و کنج‌کاو است که مانند فردی دانش‌مند تمام هوش و حواس خود را به کار می‌گیرد و همه‌ی نیروی‌اش متوجه کسب شناخت فزاینده است. فردی تا این حد جسور و بی‌پروا، که با چنین شور و حالی زندگی می‌کند، شایسته‌ی آن است که مستقل باشد و بی هیچ قید و شرطی پذیرفته و تشویق شود. باید وسایل و مواد لازم برای کاوش‌های او را در اختیارش گذاشت، همان‌گونه که در مورد پژوهش‌گران عمل می‌شود. هم‌چنین باید حرمت‌اش را حفظ کرد و او را به حال خود گذاشت. 📖 اگر فرزند دختر دارید (جامعه‌شناسی و روان‌شناسی شکل‌گیری شخصیت در دخترها) ✒️ النا جانینی بلوتی 🖊 محمدجعفر پوینده #متن_مانا 📩 @Ri_sheh2 📩 www.instagram.com/Like_a_director