گُل جون

مگه می‌شه این تیکه از کتاب بانوی درهم شکسته ، اثر سیمون دوبووار رو خوند و عمیقاً درکش نکرد؟! میگه: «‏کسی که یک عمر برای دیگران فداکاری کرده و غم خورده است، اگر روزی خودش اندوهی به دل داشته باشد همه دچار حیرت و بهت می‌شوند و از او انتظار ندارند برای خودش غصه بخورد.» خلاصه که این کتاب رو اگر دوست داشتید بخونید. اصلا اگر خواستید کتابای سیمون دوبووار و حتمن بخونید و تا در توان دارید میتونید باهاش همذات پنداری کنید.

اما به نظرم هیچی جذاب‌تر و قشنگتر از کش‌ِ مو توی دستای مردا که نشونه تعهد و وفاداریه، نیست. مخصوصا اینکه اون کشِ مو رو هیچوثت تحت هیچ شرایطی از دور مچِ دستش بیرون نیاره.

انتظار پدر و مادرم ازم وقتی از سرکار میام خونه😂

شیشه‌ها حافظه دارن، یعنی شاید صدبار یه خورده سنگ بخوره و نشکنن اما کمی اثر ضربه رو حفظ میکنن تو خودشون و بعد یهو سر یه سرد و گرم شدن الکی ترک بزرگ میخورن. اگه دیدی یه آدمی یهو با یه حرف ساده از هم‌ میپاشه و میذاره میره، بهونه گیر نیست ، شاید ضریب تحملش اومده پایین!

یکی از باگ‌های شخصیتی من اینه تو ۹۰ درصد مواقع توی قرارای دورهمیای دوستانه شخصیت مودی‌ دارم.🙂‍↕️ یعنی با آب و تاب برنامه رو توی کل هفته میچینم. ۵شنبه و جمعه میشه کنسلش میکنم میگم اوووو کی حال داره ۵ صبح روز تعطیل پاشه ۲ ساعت و نیم تو راه باشه به فلان جا برسه که مثلا یه املت بخوره بیاد.🙂‍↔️

اگر اینو میبینی ، واسه شماست آقای محترم💚🌻

لحن بابام وقتی میرن مسافرت ، خونه نیستن و ازم دورن☝️ لحن بابام وقتی نمیرن مسافرت: شَپَل بابا چطوره؟😂

منو شما باید پاییز امسال اینجا می‌بودیم آقای محترم🙂‍↔️

داد و هوار برای غمای کوچیکه، غمای بزرگ گلوی آدمو طوری میبنده که جیکش هم در نمیاد.

‏تنها چیزی که هیچ‌ وقت عادی نمیشه برام و هر بار عین بار اول درد داره، دیدن اینکه یکی میتونه یه کاری رو انجام بده اما برای من نکرد هیچ‌ وقت.

آدم بخاطر یه اشتباه رابطه رو تموم نمی‌کنه، آدم وقتی می‌بینه اون اشتباه شده عادتت میذاره میره.

کسی نمیداند در این مدت چه توانی خرج کرده‌‌ام تا مقابل افکارم بایستم و یکباره همه چیز را تمام نکنم.

رابطه درست؟ رابطه‌ایی که از خودش به خودش پناه ببری نه غریبه‌ها.

دارم این کتاب رو از الناز محمدی میخونم. یه رمان جذاب و قشنگیه. صادقانه بگم، جذب نثر روان و ساده و سلیسش شدم. انگار منو برداشتن بردن وسط کتاب دارن همه چیزو دونه دونه نشونم میدن. میدونید چی برام توی اوایل کتاب جالب بود؟ چه ادمایی که میگفتن دوستمون دارن، اما دوستمون نداشتن. چه ادمایی که مطمئن بودیم پناهمونن، اما شدن خود پرتگاهمون. چه ادمایی وقتی داشتیم از درّه میفتادیم یقه‌مونو گرفتن، مارو در آغوش فشردن و بعد زدن تخت سینه‌مونو پرتمون کردن ته درّه.:)

تنها چیزی که حالمو خوب میکنه❄️🤍