کوجدانه (روایت دوم)

راه‌های کمک به دانشجویان دانشگاه شریف: https://t.me/If_anyone_cares/16324 https://t.me/If_anyone_cares/16326 https://t.me/If_anyone_cares/16327 https://t.me/pieuler/12883

من دارم برای شریف دق می‌کنم.

دانشکده روان‌شناسی و علوم تربیتی - دانشگاه تهران

پسر. پس امیدوار بودن و احساس "واسه خودمون کسی هستیم‌." این‌شکلیه‌. برای باقی عمرم همینو می‌خوام.

یا سکته می‌کنم، یا پنیک از پا درم میاره ولی نمی‌میرم پدرسگا.

بسم‌الله.

اگه تا بیست دقیقه دیگه بهم پروپرانولول نرسه از تپش قلب می‌میرم.

و من دلم می‌خواد بمیرم. اما از فکر مردن پشتم می‌لرزه‌، چون آمرزشی هم در کار نیست.

آندورا - ماکس فریش

شاید نتونم به همه‌تون بپیوندم. پیشاپیش ببخشین.

@Koojdooni_bot حالا بیایید کانال‌هاتون رو بهم بدین چون مجبور بودم ازشون خارج بشم. بی‌خبر بودن ازتون هم برام ناراحت‌کننده بود. بوس به همه‌تون. مرسی.

چنل رو از حالت امنیتی خارج کردم. بهم احساس ناامنی ندین. ده‌برابر توانم احساس ناامنی و اندوه و دلواپسی داشتم. این‌جا دفترچه خاطرات منه. بذارید بدون ترس توش برای آدم‌هام گریه کنم و برای خودم. مراقب خودتون و هم‌دیگه باشید.

آلبوم فدایی رو سطحی گوش می‌دم و نگه‌ش می‌دارم تا با هم گوش بدیم. زنده بمون.

نمی‌خوام استوری بذارم. می‌خوام برگردم به دو هفته‌ی قبل و تو بغل بردیا گریه کنم. مجید بغلم کنه و کادوی تولدمو بده. می‌خوام بین بچه‌ها وایسم و از این‌که وجود داریم خوشحال باشم. این‌همه دلواپسی تیکه‌تیکه‌م کرده. هر لحظه‌شونو تصور می‌کنم و اشک می‌ریزم. تو خونه زندانی‌ام و راه به هیچ‌جا ندارم. دوست‌هامو می‌خوام. اسم‌های آشنا و غریبه‌ هر روز بیش‌تر می‌شن و بیش‌تر خم می‌شم. صبر می‌کنم و متنفرتر می‌شم. همین ازم بر میاد.

امشب می‌شه یه هفته. دلم برات تنگ شده با این‌که هر هفته همو نمی‌دیدیم. زنده بمون و بیا بیرون.

کی می‌گه شب‌مون ستاره‌ای نداره؟

یه وقتی که بتونم، تمام اتفاقات این ۳-۴ روز رو می‌نویسم. نمی‌تونم این‌همه رو توی خودم نگه دارم. لبریز از هر حسی‌ام که حتی تا حالا اسمش رو نشنیده‌م. برای آشنا و غریبه ماتم گرفته‌م.

بغض داره خفه‌م می‌کنه.