TheCapman | دِكَپْمَن

امشب دوباره اومدم سراغ نیما. اونجایی رسیدم که توی نامه به همسرش عالیه میگه: "به دستی دست بده که دستت را نگاه بدارد . به جایی پا بگذار که زیر پای تو نلغزد . موجهای دریا که در وقت طلوع ماه و خورشید این قدر قشنگ و برازنده است، کی توانسته است به آن اعتماد کند و روی آن بیفتد؟ و ولی کوه محکم، اگر چه به ظاهر خشن است، تمام گلها روی آن قرار گرفته اند. بیا! بیا! روی قلب من قرار بگیر" تهران-ارديبهشت٠٣ @The_Capman

وصال

برایت پیش آمده که در خلوت خودت، وقتی به یک قطعه‌ی موسیقی برخورد میکنی ناگهان ناخواسته ضربان قلبت بالا می‌رود. حس می‌کنی که یک آشنا‌ی غریبه که هرگز او را ندیده‌ای دستت را گرفته، تو را می‌برد. می‌برد و جای تو حرف می‌زند. فکر ‌می‌کند. گریه می‌کند. می‌خندد. غمگین می‌شود. شاد می‌شود. به یاد می‌آورد. و در نهایت تو را در آغوش می‌گیرد تا در پستویی که تو دلت می‌خواهد جا بُگذارد. درست همین‌جا هست که با خودت می‌گویی، من چه قدر این قطعه را می‌شناسم. و دوباره گوشش می‌دهی. آنقدر که ضربان قلبت پایین بیاید. آنقدر که مطمین شوی تو را در آن پستو جا گذاشته است. حالا این پستو می‌تواند خیال‌های تو باشد، خاطراتت باشد، فرار از خستگی هایت باشد، رویاهایت باشد و یا شاید هم چشمان معشوقه‌ای که دلت برایشان تنگ شده باشد ...🍃 @The_Capman

دلتنگی های آدمی را باد ترانه ای میخواند.... @The_Capman

به بهشت مى ماند...