من به تنهایی

یه ماه گذشت من هنوز تو ۱۸ ٫ ۱۹ دی ماه گیر کردم.

یه دلیل بهم بده که بخاطرش فردا صبح از خواب بیدار شم

بدن زنده است و اما... روایت زندگی قطع شده. جای گلوله‌هایی که نخورده‌ام در تنم درد می‌کند؛ در جای‌جای تنم... که این تن، وطن بود و وطن، هم‌وطن بود و هم‌وطن، تن بود. اما که دگر اشکی نخواهم ریخت، مبادا این داغ لبه‌ی خنجر خشم را ذوب و نرم کند. و به خیالتان هم خطور نکرد که این تن هرچه شرحه‌شرحه‌اش کنید، باز استوار خواهد ماند چرا که قامتش بس بلند و ستبرتر از ادوار ننگین شماست و دیری نمانَد که جراحاتش نیز بهبود یابَد زیرا خوراک هر وعده‌اش نوشداروی انتقام است.

میشه بریم یه جا زندگی نَمیره؟:)

11780🖤

یک شب نیست که با کابوس نخوابم. این بود سهم ما از زندگی؟‌ مگه چی خواستیم بجز آزادی؟!

همه وصل شدن، جز چند ده‌هزار نفری که دیگه هیچ‌وقت آنلاین نمی‌شن.