رامانا ماهارشی

در الهامی که از مرگ داشتم هرچند تمام حس‌ها نیرویشان را از دست داده بودند اما هشیاری از خویش به‌وضوح مشهود بود و درنتیجه متوجه شدم که "این هشیاری است که ما به آن «من» میگوییم و نه بدن." این هشیاری از خویش هرگز از بین نمی‌رود. آن به هیچ‌چیزی مرتبط نیست. آن خود-درخشنده است. حتی اگر این بدن در آتش بسوزد، هیچ تأثیری روی آن نخواهد داشت. ازاین‌رو من در آن روز به‌وضوح متوجه شدم که «من» همان (هشیاری) بود.🤍🕊 🔸رامانا ماهارشی

شاگرد: رحمت الهی برای از میان برداشتن غفلت معنوی ضروری است. ماهارشی : به طور قطع. اما رحمت الهی در تمام طول وقت آنجا است. رحمت الهی خویش است. او چیزی نیست که باید به دست آورده شود. همه آنچه که ضروری است شناختن وجود خودش است. برای مثال، خورشید فقط درخشندگی است. او تاریکی را نمی‌بیند. در حالی که دیگران از تاریکی‌ای که با رسیدن خورشید دور می‌شود صحبت می‌کنند . به همان ترتیب نیز غفلت معنوی یک شبح است و نه واقعی. بخاطر غیر واقعی بودن خودش ، ماهیت غیر واقعی او که یافته شود ، گفته می‌شود که باید از میان برداشته شود. از دوباره ، خورشید آنجا است و درخشان هم هست. شما با نور خورشید احاطه می‌شوید . هنوز هم اگر می‌خواستید که خورشید را بدانید باید چشم‌های خود را در جهت او برگردانید و به او نگاه کنید. همین‌گونه نیز رحمت الهی فقط با تمرین یافته می‌شود اگر چه که او اینجا و اکنون هست. شری رامانا ماهارشی

سؤال: ثمره زندگی انسان چیست؟ بگوان : اگر شخصی بفهمد که او باید خودش را براساس اصول حقیقی زندگی اداره کند، خود آن ثمره تمرین معنوی{Tapas} بزرگ است که در زندگی پیشین او انجام شده است. آنانی که به این صورت فکر نمی‌کنند صرفاً وقت خودشان را تلف می‌کنند. ... Living by the Words of Bhagavan, p. 246

شاگرد: آیا خدا یا استاد معنوی هیچ‌گونه دغدغه‌ای برای من دارد؟ ماهارشی : اگر شما هر یک از آن‌ها را جست‌وجو کنید – آن‌ها واقعاً دو تا نیستند بلکه یکی و یکسان هستند – مطمئن باشید که آن‌ها شما را با دغده‌ای بزرگ‌تر از آنکه هرگز بتوانید تصور کنید جستجو می‌کنند. شاگرد: عیسی مسیح حکایت تمثیل سکه گمشده را حکایت کرد ، که در آن زن برای او جستجو می‌کند تا آنکه یافته شود. ... ماهارشی : بله، آن بدرستی حقیقت آنکه خدا یا استاد معنوی همیشه در جستجوی سالک جدی هستند را نشان می‌دهد. اگر سکه تکه بی‌ارزشی می‌بود ، زن (در داستان) آن جستجوی طولانی را نمی‌ساخته است. آیا متوجه می‌شوید معنای این چیست؟ سالک باید خودش را از راه عبودیت و غیره واجد شرایط کند. شاگرد: اما انسان نمی‌تواند از رحمت خدا کاملاً مطمئن باشد. ماهارشی : اگر ذهن نابالغ رحمت او را احساس نکند، این به معنای آن نیست که رحمت خدا غایب است ، چرا این دلالت بر آن می‌کرد که خدا در زمان‌هایی سخاوتمند نیست ، به‌عبارت‌دیگر، بازمی‌ماند که خدا باشد. شاگرد: آیا آن با فرمایش مسیح یکی است : " باشد تا او بر اساس ایمان خودت بر تو عملی شود". ماهارشی : کاملاً همین‌طور است. شری رامانا ماهارشی

آیا برای کسانی که به دنبال رهایی و آزادی هستند کتاب خواندن فایده‌ای دارد؟ پاسخ: تمام متون می‌گویند برای به دست آوردن آزادی باید ذهن را ساکت کرد، بنابراین تعلیم قطعی آنها این است که ذهن باید ساکت شود. پس از درک این موضوع دیگر نیازی به مطالعه‌ی بی‌پایان نیست. برای ساکت‌کردن ذهن، شخص باید از درون خود سؤال کند که خویش کیست؟ پس چگونه می‌توان این جستجو را در درون کتاب‌‌ها انجام داد؟! انسان باید خویش را با چشمان خرد ببیند. خویش در پنج پوشش (پنج حس) قرار دارد (لایه‌هایی که خویش را می‌پوشاند)، اما کتاب‌ها بیرون از آنها هستند. و از آنجایی که باید با کنار زدن لایه‌های پنج‌گانه، خویش را جستجو کرد، جستجوی آن در کتاب‌ها بیهوده است. زمانی می‌رسد که فرد باید تمام آموخته‌های خود را فراموش کند و به درک مستقیمی از خویش برسد. #رامانا_ماهارشی @shekohobidariroh

شاگرد: مدیتیشن با ذهن است و او چگونه می‌تواند ذهن را بُکشد تا آنکه خویش آشکار شود؟ ماهارشی : مدیتیشن چسبیدن به یک فکر است. آن فکر واحد فکرهای دیگر را دور نگه می‌دارد؛ حواس‌پرتی ذهن نشانه‌ای از ناتوانی او است. او با مدیتیشن پیوسته قدرت به دست می‌آورد، به عبارت دیگر، بگوییم ، ناتوانی او از فکر زودگذر و بی‌دوام جای خودش را به زمینه‌ی پایدارِ آزاد از فکرها می‌دهد. این گستردگی عاری از فکر، خویش است. ذهن در خلوص خویش است. شری بگوان در پاسخ به پرسشگر قبلی ادامه دادند : هر کسی می‌گوید " من بدن هستم ". این همان‌طور که تجربه انسان عارف است تجربه انسان غافل نیز هست. انسان غافل بر آن باور دارد که خویش فقط به بدن محدود می‌شود، در حالی که انسان فرزانه باور دارد که بدن نمی‌تواند جدای از خویش باقی بماند. برای او خویش بی‌نهایت است و بدن را نیز دربرمی‌گیرد. شری رامانا ماهارشی

ببین. رادیو می خواند و سخنرانی می دهد. حتی نام اجرا کننده را هم می گوید‌. اما کسی داخل رادیو نیست. وجود ما هم همانگونه است. به نظر میرسد این‌ بدن‌ حرف زده و راه می رود و کارهایی می کند. اما درواقع کسی درون‌ بدن نیست همه چیز خداست. فقط او هست. #رامانا_ماهارشی #اتصال_یگانگی

سؤال : چقدر وقت می‌برد که به رستگاری رسید؟ رامانا ماهارشی : رستگاری نباید در آینده به دست آورده شود. او برای همیشه هست ، اینجا و اکنون. سؤال: موافقم، اما من او را تجربه نمی‌کنم. جواب: تجربه اینجا و اکنون است. آدم نمی‌تواند خود خویش خودش را انکار کند. ... سؤال: آن به معنای وجود است و نه خوشحالی. جواب: وجود مثل همان خوشحالی است و خوشحالی مثل وجود است. واژه رستگاری بسیار تحریک‌کننده است. چرا انسان باید او را جستجو کند؟ انسان باور می‌کند که اسارت آنجا است و بنابراین رستگاری را جستجو می‌کند. اما واقعیت مسلم آن است که هیچ اسارتی وجود ندارد بلکه فقط رستگاری آنجا است. چرا او را با یک نام خواند و او را جستجو کرد؟ سؤال: درست است. اما ما غافل هستیم. جواب: فقط غفلت را از میان بردارید. این همه آنچیزی است که باید انجام شود. همه پرسش‌های مربوط به رستگاری غیر قابل قبول هستند. رستگاری به معنای رهایی از اسارت است که دلالت بر وجود حاضر اسارت می‌کند. هیچ اسارتی وجود ندارد و بنابراین هیچ رستگاری‌ای نیز وجود ندارد. باگوان شری رامانا ماهارشی @Qiiyou✨

تو کسی که تردید دارد را فراموش می‌کنی و سعی می‌کنی آن تردید را حل کنی. اما، به آن تردید کننده بچسب، آنوقت تردید ناپدید می‌شود. #رامانا_ماهارشی

مرید : آیا این ممکن نیست که شهودی از خدا را به دست آورد؟ باگوان شری رامانا ماهارشی : بله. شما این و آن را می‌بینید. چرا خدا را نبینید؟ فقط شما باید بدانید خدا چیست. همه همیشه خدا را می‌بینند. اما آن‌ها آن را نمی‌دانند. شما کشف کنید خدا چیست. انسان‌ها می‌بینند، اما نمی‌بینند، زیرا آن‌ها خدا را نمی‌شناسند.

شاگرد: وقتی من اینجا هستم من مجاب هستم؛ من متأثر هستم. اما وقتی بیرون می‌روم و از اجتماع یا از کشور خودم فکر می‌کنم و پاسخ "خودت را بشناس" را به یاد می‌آورم . ماهارشی : وقتی شما ضعیف هستید برای اجتماع یا کشور خودتان چه می‌توانید بکنید؟ شما اول باید قوی شوید. اما من به شما می‌گویم، دستیابی خویش آن قدرت متعالی است. از آن نترسید که وقتی به انسان عارفی تبدیل شوید قدرت را از دست خواهید داد که عمل کنید. شاگرد: من آن ترس را دارم. ماهارشی : شما نباید آن را داشته باشید. اگر شما مقدر هستید یا انتخاب شده‌اید که عمل خاصی را انجام دهید ، او انجام شده خواهد بود. شاگرد: پس آیا باید از همه چیز دست بکشم؟ آیا می‌توانم تمرینات معنوی شدید را انجام ندهم و از خدا بخواهم که آرزوهای مرا اعطا کند؟ ماهارشی : شما می‌توانید. اما باید مقداری تمرین منظم و مداوم معنوی (Abhyasa)، مقداری تمرین شدید معنوی برای فرائض دینی خود یا برای دعایتان که مستجاب شود باشد . .... ... حال من پرسشی در مقابل شما قرار می‌دهم. وقتی مردی با چمدان در ایستگاه راه‌آهن وارد می‌شود او آن را کجا نگه می‌دارد؟ شاگرد: او آن را در محفظه خودش یا در پیش‌قراول چمدان نگه می‌دارد. ماهارشی : پس او چمدان را بر روی سر خودش یا بر روی لباس خودش حمل نمی‌کند؟ شاگرد: نه اصلاً، اما یک انسان ابله چنین کاری را انجام خواهد داد. ماهارشی : اگر شما کسی که چمدان را بر روی سر خودش نگه دارد یک ابله بنامید ، هزار بار ابلهانه‌تر است که بار مسئولیت خودتان را تحمل کنید وقتی وارد زندگی معنوی میشوید ، چه او طریق خودشناسی، طریق شناخت یا طریق عبودیت باشد. شاگرد: اما آیا من می‌توانم همه پاسخگویی‌های خودم، همه تعهدهای خودم را دور بیاندازم؟ ماهارشی : حال ، به برج معبد نگاه کنید. مجسمه‌های بسیاری آنجا هستند و مجسمه بزرگی آنجا است، یکی در هر گوشه‌ای . آیا آن‌ها را دیده‌اید؟ شاگرد: بله. دیده‌ام . ماهارشی : حال من این را به شما بگویم. برج کشیده بلند با آن مجسمه‌ها حمایت می‌شود. شاگرد: آن چگونه می‌تواند باشد؟ منظور شما چیست؟ ماهارشی : منظور من وقتی بدین‌ترتیب صحبت می‌کنیم این است ، که این ابلهانه‌تر از شیوه برخورد شما نیست وقتی بگویید که شما باید همه نگرانی‌ها ، بارهای مسئولیت، پاسخ‌گویی‌ها و غیره را حمل کنید. پروردگار گیتی سرتاسر بار مسئولیت را حمل می‌کند. شما تصور می‌کنید شما انجام می‌دهید. شما می‌توانید همه بار مسئولیت خود را به دست مراقبت او بسپارید. هر چه که شما باید انجام دهید در وقت درست خودش به ابزار مناسبی برای انجام آن ساخته خواهید شد. فکر نکنید که نمی‌توانید آن را انجام دهید به جز آنکه آرزو داشته باشید که آن را انجام دهید. آرزو به شما آن قدرت را نمی‌دهد که آن را انجام دهید. قدرت از آنِ پروردگار است. شاگرد: آیا باید این‌طور بفهمم که شما به من (مفهوم) جوهر یوگای خدمت را می‌دهید. ماهارشی : او جوهر یوگای خدمت، یوگای عشق و عبودیت ، حتی یوگای اشراق و شناخت است ، زیرا حتی اگر طریق ها ، در ابتدای امر ، می‌توانند با یکدیگر فرق داشته باشند، آن‌ها در نهایت به این موقعیت هدایت می‌کنند. Sat Darshana Bhashya and Talks with Sri Ramana Maharshi

ماهیت شما شادی است. اینکه اشتیاق شادی یا خوشبختی دارید امر اشتباهی نیست. آنچه اشتباه است این است که به‌جای اینکه در درون به دنبالش باشید آن را در بیرون جستجو می‌کنید. #رامانا ماهارشی Happiness is your nature. It is not wrong to desire it. What is wrong is seeking it outside when it is inside. #Ramana Maharshi

سؤال : ما رنج را در جهان می‌بینیم. انسانی گرسنه است. این واقعیتی فیزیکی است، و به عنوان چنین واقعیتی، گرسنگی برای او بسیار واقعی است. آیا ما باید آن را یک خواب بنامیم و با رنج آن انسان بی‌‌تاثیر بمانیم؟ رامانا ماهارشی : از نقطه نظر اشراق یا واقعیت ، رنجی که شما از او صحبت می‌کنید به طور قطع یک خواب است ، همان‌گونه که جهانی که رنج او جزیی بی‌نهایت کوچک از آن است. شما در خواب نیز خودتان را گرسنه احساس می‌کنید. شما دیگران را می‌بینید که رنج گرسنگی می‌کشند. شما خودتان را تغذیه ...می‌کنید، و بر اثر ترحم تحت تأثیر قرار گرفته و ، دیگرانی را که متوجه می‌شوید که از گرسنگی رنج می‌برند تغذیه می‌کنید. تا زمانی که خواب دوام بیاورد، همه آن رنج گرسنگی‌ کاملاً به همان صورت واقعی هستند که شما اکنون فکر می‌کنید رنجی که در جهان می‌بینید واقعی باشد. فقط وقتی که بیدار شوید است که کشف می‌کنید که رنج در خواب غیرواقعی بود. شما می‌توانید تا حد لبریز شدن، غذا خورده و به خواب رفته باشید. شما خواب می‌بینید که در گرمای تمام طول روز خورشید سخت کار می‌کنید ، خسته و گرسنه هستید و می‌خواهید که کلی غذا بخورید. آنگاه بیدار می‌شوید و متوجه می‌شوید معده شما پر است و شما نباید از تختخواب خودتان بیرون بروید. اما همه این به معنای آن نیست که در حالی که در خواب هستید می‌توانید عمل کنید انگاری که رنجی را که آنجا احساس می‌کنید واقعی نمی‌باشد. گرسنگی در خواب باید با غذای در خواب آرام گرفته شود. همنوعان انسانی‌ای که این‌قدر گرسنه‌ در خواب یافتید باید با غذای در آن خواب فراهم شوند. شما هرگز نمی‌توانید دو وضعیت آگاهی خواب‌دیدن و بیداری را مخلوط کنید. تا زمانی که به وضعیت اشراق رسیده و بدین ترتیب از این توهم بیدار شوید، شما باید خدمت اجتماعی را با تسکین رنجی که هر گاه او را می‌بینید انجام دهید. اما حتی آنگاه نیز ، همان‌گونه که به ما گفته می‌شود باید او را بدون حس نفسانیت، به عبارت دیگر بدون حس " من فاعل هستم " انجام دهید ، بلکه با احساس آنکه " من وسیله کار پروردگار هستم." به همان ترتیب نیز انسان نباید مغرور شده و فکر کند " من به انسانی پایین‌تر از خودم کمک می‌کنم. او به کمک نیاز دارد. من در موقعیتی هستم که کمک کنم. من برتر و او پست‌تر است. " شما باید به انسان به عنوان وسیله‌ای از پرستش خدا در آن انسان کمک کنید. همه چنین خدمتی نیز برای شما بعنوان خویش است، نه برای هر کس دیگری. شما به هیچ‌کس دیگری کمک نمی‌کنید، بلکه فقط به خودتان کمک می‌کنید. باگوان شری رامانا ماهارشی @rahnamone

سؤال: ماهارشی درباره هاتا یوگا یا تمرین‌های تانتریک چه می‌گویند؟ جواب: ماهارشی هیچیک از روش‌های موجود را انتقاد نمی‌کند. همه آن‌ها برای پاک‌سازی ذهن خوب هستند زیرا فقط ذهن پاک توانایی درک این روش و چسبیدن به تمرین‌ خودش را دارد. ... سؤال : بهترین از یوگاهای مختلف کدام است؟ جواب: بیت دهم کتاب دستورالعمل معنوی را ببینید : " استقرار ذهن در وضعیت فطری در فضای دل بی‌شک جوهره همه یوگاها است : یوگای عمل {Karma Yoga} ، یوگای عبودیت {Bhakti} ، یوگای شاهانه {Raja Yoga} و یوگای شناخت {Jnana Yoga} . یوگاهای دیگر طریق های پایین‌تر هستند ؛ این عالی‌تر و طریق مستقیم است. همه طریق های دیگر برای آنانی هستند که ناتوان از تفحص خویش هستند. آنها هم درنهایت شما را به تفحص خویش رهنمون می‌نمایند. - Conscious Immortality

شاگرد: هیچ لذت مثبتی در خواب وجود ندارد. خواب فقط با این قضاوت می‌شود که از خستگی فیزیکی آزاد بود. ماهارشی : بسیار خوب، آن درست است. " که از خستگی آزاد بود". در آنجا کسی هست که آزاد از خستگی است. شاگرد: بله. ماهارشی : پس بنابراین شما در خواب هستید و شما اکنون نیز هستید. شما در خواب بدون احساس کردن، فکر کردن و غیره خوشحال بودید. همان فرد اکنون نیز ادامه پیدا می‌کند ، چرا شما اکنون خوشحال نیستید؟ شاگرد: چگونه می‌تواند گفته شود که در آنجا (در خواب) خوشحالی هست؟ ... ماهارشی : هر کسی می‌گوید من با خوشی خوابیدم یا من سعادتمند خوابیده بودم. شاگرد: من فکر نمی‌کنم که آن‌ها درست می‌گویند. در آنجا هیچ سعادتی وجود ندارد. او فقط غیبت اندوه است. ماهارشی : خود وجود شما سعادت است. بنابراین هر کسی می‌گوید من سعادت‌مند خوابیده بودم. آن به آن معنا است که فرد در خواب در وضعیت غیرآلوده اولیه باقی می‌ماند. و در رابطه با غم و اندوه ، هیچ غم و اندوهی وجود ندارد. برای آنکه شما بتوانید از غیبت خودش در خواب صحبت کنید او کجا است؟ هم‌هویتی حاضر غلط خویش با بدن به همه اشتباه‌ها بروز داده است. شاگرد: آنچه که من می‌خواهم درک واقعیت خویش است. من ماهیت ذاتی خوشحال خودم را احساس نمی‌کنم. ماهارشی : زیرا اکنون خویش با غیر خویش هم‌هویت می‌شود. عدم خویش نیز جدای از خویش نیست. بهرحال، پندار غلط هست که بدن جدا است و خویش با بدن اشتباه گرفته می‌شود. برای اینکه خوشحالی جلوه‌گر شود باید این هم‌هویتی غلط خاتمه پیدا کند. شری رامانا ماهارشی

ماهارشی : حس درک بدن یک فکر است ; فکر از ذهن است , ذهن پس از "من – فکر" بر‌می‌خیزد , "من – فکر" فکر ریشه است . اگر بر آن نگه داشته شود , فکرهای دیگر ناپدید خواهند شد. آنگاه هیچ بدنی , هیچ ذهنی نخواهد بود , نه حتی نفس . شاگرد : پس چه چیزی باقی می‌ماند؟ ماهارشی : خویش در خلوص خودش . ... Talks with Sri Ramana Maharshi , Talk 244

ماهارشی : روح ، ذهن یا نفس واژه‌های صرف هستند . هیچ عینیت‌هایی از این گونه وجود ندارند. هوشیاری تنها حقیقت است. شاگرد: پس آن هوشیاری نمی‌تواند هیچ‌گونه لذتی بدهد. ماهارشی : ماهیت او سعادت است. سعادت به‌تنهایی هست. هیچ لذت‌برنده‌ای وجود ندارد که لذت را ببرد. لذت‌برنده و لذت – هر دو در یکدیگر ادغام شوند. ... شاگرد: در زندگی معمولی لذت و رنج هستند. آیا ما نباید فقط با لذت باقی بمانیم؟ ماهارشی : لذت در آن تشکیل می‌شود که به درون متوجه شد و ذهن را در درون نگه داشت ؛ رنج در فرستادن او به بیرون قرار دارد. فقط لذت وجود دارد. غیبت لذت رنج نامیده می‌شود. فطرت انسان لذت – سعادت است. شری رامانا ماهارشی Talks with Sri Ramana Maharshi, Talk 244

شخصیت فردی ریشه و علت فعالیتهای بیرونی است. برای دستیابی به والاترین خوبی او باید غرق شود. شری رامانا ماهارشی

پرسشگر: بنابراین حتی اگر فرد بداند که درنهایت اصلاً هیچ رنجی وجود ندارد باز باید تلاش کند تا رنج را بهبود ببخشد؟ باگوان شری #رامانا_ماهارشی: هرگز زمانی نبوده و نخواهد بود که همه به یک اندازه شاد، ثروتمند، خردمند یا سلامت باشند. درواقع هیچ‌یک از این اصطلاحات هیچ معنایی ندارند مگر تا آنجا که مخالفش وجود داشته باشند؛ اما این بدان معنا نیست که وقتی با کسی روبرو می‌شوید که کمتر از شما خوشحال است یا رنج‌های بیشتری نسبت به شما دارد نباید تحت تأثیر شفقت قرارگرفته یا نباید به بهترین شکل ممکن به دنبال تسکین او باشید. بلکه برعکس، شما باید به همه عشق بورزید و به همه کمک کنید زیرا فقط از این طریق است که می‌توانید به خودتان کمک کنید. زمانی که به دنبال کاهش رنج همنوعان خودتان یا سایر موجودات هستید، چه تلاشتان موفقیت‌آمیز باشد چه نباشد، در حقیقت شما ازلحاظ معنوی در حال تکامل هستید به‌خصوص اگر چنین عملی را فروتنانه انجام دهید و نه با حسی خودخواهانه که "من این کار را انجام دادم" بلکه با این روحیه که " خدا مرا مجرایی برای این عمل قرار داد، خدا فاعل است و من صرفاً وسیله و ابزار هستم." اگر فرد از این حقیقت آگاه شود که تمام آنچه برای دیگران انجام می‌دهد فقط برای خودش انجام داده آنگاه به‌راستی چه کسی است که نخواهد فردی نیکوکار باشد و عملِ نیکِ بخشش به دیگران را انجام ندهد؟ ازآنجاکه همه، همان خویش خود فرد است هرکسی که برای دیگری کاری انجام می‌دهد صرفاً آن کار را برای خودش انجام داده است. Question: So one should try to ameliorate suffering, even if one knows that ultimately it is non-existent? Bhagavan Sri Ramana Maharshi: There never was and never will be a time when all are equally happy or rich or wise or healthy. In fact none of these terms has any meaning except in so far as the opposite to it exists. But that does not mean that when you come across anyone who is less happy or more miserable than yourself, you are not to be moved to compassion or to seek to relieve him as best you can. On the contrary, you must love all and help all, since only in that way can you help yourself. When you seek to reduce the suffering of any fellow man or fellow creature, whether your efforts succeed or not, you are yourself evolving spiritually especially if such service is rendered disinterestedly, not with the egotistic feeling I am doing this', but in the spirit God is making me the channel of this service; he is the doer and I am the instrument.' If one knows the truth that all that one gives to others is giving only to oneself, who indeed will not be a virtuous person and perform the kind act of giving to others ? Since everyone is one’s own Self, whoever does whatever to whomever is doing it only to himself. Be as you are – The teachings of sri #Ramana Maharishi