[ کافه هنر🌱 ]

مست آمدم ای پیر که مستانه بمیرم مستانه در این گوشه میخانه بمیرم درویشم و بگذار قلندر منشانه کاکل همه افشان به سر شانه بمیرم من در یتیمم، صدفم سینه دریاست بگذار یتیمانه و دردانه بمیرم بیگانه شمردند مرا در وطن خویش تا بی وطن و از همه بیگانه بمیرم سرباز جهادم من و از جبهه ی احرار انصاف کجا رفته که در خانه بمیرم من بلبل عشاق به دامی نشوم رام در دام تو هم بی طمع دانه بمیرم در زندگی افسانه شدم در همه آفاق بگذار که در مرگ هم افسانه بمیرم شهریار

راستش ما اصلا زندگی نمی کردیم! به دنیا آمده بودیم تا بجنگیم، برای همین به جای یک انسانِ خوب بودن،مبارز خوبی شده بودیم.

انقدر غرورتونو به هرچیزی نفروشین بابا. یکم حرمت و احترام، بزارین بمونه براتون. چرا انقدر دنبالِ آدما میدوئین آخه؟ برای چی؟ توجه کردنشون؟ تایید گرفتن ازشون؟ به یزدان قسم که بیهوده ترین کاره ممکنه. بیهوده‌ست‌ها، شما ام تهِ دلتون میدونین که بیهودست، اما حالا هی انجامش بدین! آی امان. این آدمیزاد چیه که از حقیر کردنِ خودش، خوشش میاد!

باشه ولی…=) اسم کتاب:قصر آبی نویسنده: ال‌ام مونتگمری

اونجایی که محمود درویش میگه: "احساس می کنم مدتی است که با چیزی بیش از توانم درگیر بوده ام..." عمیقا حس می‌کنم داره در مورد زندگی الانم صحبت می‌کنه... @SlineChannel 🎈| #Context

اینطور بارم آورده بودند که بترسم...! @barcod

چه گویم  نامِ توو شایسته ات  باد غزل گویم  گُهر گویم  ، چه گویم ؟ توو جانانی  توو درمانی تو جااانی به خود مجنون به تو لیلی ، چه گویم ؟ راحم تبریزی

دقیقا الان همونجام که فروغ فرخزاد می گفت: «انصاف نیست یک بار بدنیا آمدن، و این همه مُردن..»

؛

اونجا که عطار میگه: اﯼ ﺟﺎﻥِ ﺟﺎﻥِ ﺟﺎنم ﺗﻮ ﺟﺎﻥِ ﺟﺎﻥِ ﺟﺎنی ﺑﯿﺮﻭﻥ ﺯِ ﺟﺎﻥِ ﺟﺎﻥ ﭼﯿﺴﺖ؟ ﺁﻧﯽ ﻭ ﺑﯿﺶ ﺍﺯ ﺁﻧﯽ...

شازده کوچولو به سیارهٔ دوم رفت. آنجا فقط یک پادشاه تنها زندگی میکرد! بعد از ملاقاتی کوتاه، شازده کوچولو خواست که سیاره را ترک کند، اما فرمانروا که دلش میخواست او را نگه دارد گفت: نرو، تو را وزیر دادگستری میکنیم! شازده کوچولو گفت: اینجا کسی نیست که من او را محاکمه کنم فروانروا گفت: خب، خودت را محاکمه کن! این سخت ترین کار دنیاست.. این که بتونی درباره خودت قضاوت درستی داشته باشی و عادلانه خودت رو محاکمه کنی... 📚 شازده کوچولو ✍ آنتوان دوسنت اگزوپری @MenuKetab | تیکه کـِتابْ

خلاصه داستان زندگی منو ،همیشه این جمله توصیف میکنه: »همیشه از بیرون آرامش داشتم ولی از درون درحال فکر کردن به همه چیز بودم»