شريعت،طريقت،معرفت،حقیقت

عارفی گفت: کسی که به هنگام نعمت، دیده اش با منعم بود نه نعمت، و هنگام بلا دیده اش با بلا دهنده بود نه بلا و در همه ی حالات غریق ملاحظه ی حق بود، و رو به سوی حبیب مطلق کند، به عالی ترین مرتبت سعادت در رسیده است. و کسی که برعکس وی بود، در پائین درجه ی شقاوت است و وقت نعمت داشتن از زوالش بیمناک است و زمان نعمت در آزار آن است. ظهور جمله ی اشیا به ضد است ولی حق را نه مانند و نه ند است چو نبود ذات حق را ضد و همتا ندانم تا چگونه دانی او را چو نور حق ندارد نقل و تحویل نیابد اندر او تغییر و تبدیل اگر خورشید بر یک حال بودی شعاع او به یک منوال بودی ندانستی کسی کین پرتو اوست نبودی هیچ فرق از مغز تا پوست «شیخ بهایی»کشکول کلام_عارفان @molanatarighat