سرمه‌ناک

نمی‌باشد برون پرواز ما از حلقه‌ی دامت #بیدل

عمر پروازم به جست‌وجوی بال‌ و پَر گذشت #بیدل

ذوق وصلی‌ گشت برق خرمن آرام‌ها ورنه ما در خاک نومیدی جهانی داشتیم #بیدل

نومیدِ خودم، چه زین تن و جان کوشم؟ کار دگرم کو که پی آن کوشم؟ کاش آن عمری که در معاصی بگذشت برگردد تا همان به عصیان کوشم (#بیدل_دهلوی. گزیده‌ی رباعیات بیدل. به‌ کوشش #محمدکاظم_کاظمی. با مقدمه‌ی #سید_علی_میرافضلی. مشهد: سپیده‌باوران. ١٣٩٨. چاپ ١. صفحه‌ی ٢٧٠.) خوشه‌ای نگین

شد نفس از کار اما عقده‌ی دل وا نشد این ‌کلید ازپیچ‌وتاب قفل ما دندانه ریخت #بیدل

کیست‌ گردد مانع رنگ از طواف برگ ‌گل خون من تا دامنت خواهی نخواهی می‌رود #بیدل

تنگی فشرده است صحرای امکان راهی نداریم دل می‌گشاییم #بیدل

ز یادت رفته است افسانه‌ی بزم ازل ورنه نمی‌باشد جز افسون سخن پنهان و پیدایی #بیدل

غبارم در عدم هم می‌تپد گرد سر نازی چراغم خامش است اما پر پروانه‌ای دارد #بیدل

سحر از چاک‌های دل به گردون نردبان دارد #بیدل

زمین چاره تنگ و بر سر افتاده‌ است گردونی #بیدل

از غم هستی و عدم یاد تو کرد فارغم #بیدل

به صد خیال یقین ‌شد که من خیال خودم #بیدل

تاب‌ و تب قیامت هستی کشیده‌ایم از مرگ نیست آن همه تشویش و باک ما #بیدل

زین کمالی که خجالت‌کش صد نقصان است جز نهفتن چه سزاوار نمودن بوده ا‌ست؟ #بیدل

عرض مطلب یک فلک ره دارد از دل تا زبان #بیدل

دوش امید بار گرانم نمی‌کشد #بیدل

بود در دل ذوق خندیدن که کردم یاد او در میان سینه و لب خنده را آتش زدم #فیاض_لاهیجی

عمر دو اسبه گذشت این چه شتاب است؟ بخت ز جا برنخاست این چه درنگ است؟! #فیاض_لاهیجی

رفته‌ایم از خویش اما از مقیمان دلیم #بیدل