•صیگارِشکلاتی•

یه دیالوگی بود که میگفت تو کسي رو بخشیدي که حتي متاسف نبود، و این یعنی قدرت. قشنگ بود

من شك دارم،به شادي هاي شما

‏خیلیامون واقعا سني نداریم، ولي اینجوري‌ایم که: زندگیم داره تموم میشه ولي من هنوز به اندازه کافي خوشحال و موفق نبودم

ولي غم وزن داره، وقتي غم داري کندتر میشي،اگه دراز کشیدي نمیتوني بلند شي راه که میري دوست داری پخش زمین شي

کاش حداقل مثل احمدی نژاد آتو جمع کرده بودم اسکرین شات از این قراضه های دورم به چه کارم میاد:/

یه موقع هایی بود دنیا قشنگ بود!

...

به‌ قول رابرت دنیرو شاید این سادگی بیش از اندازه‌ی توست که گرگِ درونِ دیگری را بیدار می‌کند!

من تا جایی که تونستم جنگیدم که اگه نشد' تو دلم نمونه.

و هیچکس با خودش فکر نمی‌کند که من از جنس فولاد نیستم!

می‌گفت بدتر از بلاتکلیفی'اون تکلیفیه که مشخصه اما باب دلت نیست.

شبیه بستنی عروسکیم من چوب تا ته تو‌کونمه ولی همچنان لبخند میزنم:)

هیچی نگووو' نموخوام صداتو بشنوم.

ولی این رابطه یاد بهم داد که سرِ خوب بودنم آدمِ بدیم.

عه دوباره‌ داره نَهار میخوره

ارسال بشه از نگراني دربيام💔