307
Subscribers
No data24 hours
-17 days
-130 days
Posts Archive
307
و همچنان‌که غرق در اندوه خویشم، از این احساس که تو هستی شادکامم ای زیبا؛ شادکامم که بی‌هراس، همچون پرنده‌ای که خود را به فضا می‌سپارد، خود را به زیباییِ تو سپرده‌ام؛ شادکامم، عزیز دلم، که با ایمانی استوار بر آب‌های تردیدهامان تا این جزیره گام برداشته‌ام که قلب توست، جایی که درد گُل می‌دهد. سرانجام: شادکامم.
Und während ich ganz in meiner Traurigkeit bin, bin ich glücklich zu spüren, daß Sie existieren, Schöne; ich bin glücklich, mich furchtlos an Ihre Schönheit übergeben zu haben, so wie ein Vogel sich dem Raum übergibt; glücklich, Teure, in festem Glauben über die Wasser unserer Unsicherheit gegangen zu sein bis zu dieser Insel, die Ihr Herz ist, wo die Schmerzen blühen. Endlich: glücklich.
— Rainer Maria Rilke. „Briefe an Mimi Romanelli“. 1907
🤍🖤
307
در نهایت، همۀ ما در این جهان مانند هانسل و گرتل، لرزان و درمانده، در جنگلی پر از ترس و هراس گم شده‌ایم. در میان توفان‌های بیرونی و دل‌نگرانی‌های درونی، احساس تنهایی و ترس می‌کنیم. اما در حضور یکدیگر ، ترسمان اندکی فروکش می‌کند و با دلگرمی بیشتری به استقبال زندگی می‌رویم.
🤍🖤
307
Sometimes, the one worth looking at more than anything else in the world is sitting right beside us.
🤍🖤✨
