م. شید

#ترجمه_م_شید Sonnet (1) From fairest creatures we desire increase, That thereby beauty’s rose might never die, But as the riper should by time decease, His tender heir might bear his memory: But thou, contracted to thine own bright eyes, Feed’st thy light’st flame with self-substantial fuel, Making a famine where abundance lies, Thyself thy foe, to thy sweet self too cruel. Thou that art now the world’s fresh ornament And only herald to the gaudy spring, Within thine own bud buriest thy content And, tender churl, makest waste in niggarding. Pity the world, or else this glutton be, To eat the world’s due, by the grave and thee. By: William Shakespeare غزل (۱) ویلیام شکسپیر از زیبارویانِ عالم انتظارِ بقا را دارم، باشد که شکوفه ی زیبایی از کافرِ مرگ در امان باشد! وانگهی اگر پیمانه ی عمرت به سر رسد و هنگامه ی رجعت آید کودکانِ دُردانه ات را بگو تا کوله بارِ خاطراتت را بر دوش کشند؛ عجبا که با چشمان شُعله ساز و خیره ات پیمان بسته ای و شمعِ وجودت را این گونه آب می گردانی، و از این همه نعمت غافل گشته ای و در قحطیِ عشق جا مانده ای، خویشتن بر خویش دشمن و بر آستانِ خویش، این چنین سنگدل شده ای! حالیا که زیب و زینت جهانی و منادیِ بهاری شادی گستر، دست بردار از این همه خویشتن سوزی، از این خساست و از این دنائتِ جوان سوزی! رحم کن بر جهان! رحم! که حرص تو را آشیانی خوش ساخته، تا جهانی را به دست خویش بسوزانی و به کام مرگ فرو گردانی. ۱. در غزل های ۱ تا ۱۷، مخاطب شاعر مرد جوانی است که ترغیب می شود ازدواج کند و صاحب فرزند گردد. به زعم شاعر، یکی از رموز رسیدن به جاودانگی، ازدواج و داشتن اولاد است. ۲. منظور شاعر این است که اگر نعمت جوانی خویش را با بطالت تجرد بسوزانی، چون خسیسی که زر و سیم خود را برای هیچ کس روا ندارد و فقط انبار می کند، در این حرص و خساست هم خویشتن را به فنا می دهی و هم جهانی را از ذخائر خود (فرزندانت) بی بهره می کنی. مترجم و محقق: مسلم ذوالفقارخانی (م. شید) #م_شید به ما بپیوندید: @moslemzolfagharkhani