پَرسه در پارسی۲

گفتم لب تو را که دل من تو برده‌ای گفتا کدام دل؟ چه نشان؟ کی؟ کجا؟ که برد؟

قطعه ادبی نگارش یازدهم «از کوزه همان برون تراود که در اوست» ▪️آدمی را دل زبان است؛ زبان آینه‌ی روح است؛ هرچه در دل آدمی نهفته، روزی بر زبان خود و مردم کوی و برزن بینی حتی شخص محتاط و حازم. پس همان بِه که دل ز آلایش و ناپاکی بشویی، چنان که نیکُوان گفته‌اند: "دل که پاک است، زبان بی باک است." زبان آینه‌ی روح است، هرچه بر آن بنمایی نمایان می‌کند و هر زنگار آن بر صورت و سیرت والای تو سایه می‌افکند چون میغ که شمس را. پس تو را عقل و خرد در حضیض و سختی به چه کار آید؟! هرگاه عملت را خطا دریافتی ، اصل را بر صداقت و راستی بنه که اگر انکارت قصد باشد، اقرارت بخت می‌شود و دل و زبانت روزی فاش راز مگو خواهد کرد و تو را رسوا. که  مولانا، آن سرو سهی، می‌فرماید: آدمی مخفیست در زیر زبان این زبان پرده است بر درگاه جان ✍ محمد مهدی جدیدالاسلامی یازدهم ریاضی مرکز تیزهوشان علامه حلی ملارد @MMJEF1 @parse_dar_parsi_2