ديده‌بانِ زنان

اثر پروژه‌های شهری بر زمان و امنیت زنان سنجیده شود

شیرین احمدنیا، رئیس انجمن جامعه‌شناسی ایران بر ضرورت توجه نظام‌مند به تفاوت تجربه گروه‌های اجتماعی از سیاست‌ها و پروژه‌های شهری تأکید کرد.

شیرین احمدنیا: جنسیت، سن، وضعیت اقتصادی، معلولیت، نوع اشتغال و وضعیت مهاجرت سبب می‌شود پیامد یک پروژه برای همه شهروندان یکسان نباشد. تغییر یک مسیر حمل‌ونقل، برای زنی که هم‌زمان مسئولیت اشتغال و مراقبت از کودک یا سالمند را بر عهده دارد، می‌تواند هزینه زمانی و مالی متفاوتی ایجاد کند. افزایش هزینه مسکن یا حمل‌ونقل نیز ممکن است تعادل زندگی مهاجران و زنان شاغل در بازار غیررسمی را برهم بزند. «نقشه زندگی روزمره و مراقبتی» به ارزیابی‌های اجتماعی افزوده شود تا مسیرهای رفت‌وآمد، هزینه‌ها و محدودیت‌های زنان، کودکان، سالمندان، افراد دارای معلولیت، مهاجران و گروه‌های کم‌درآمد در دسترسی به مدرسه، درمانگاه و حمل‌ونقل عمومی سنجیده شود.

نشست‌های سیاستی و مسئله‌محور «راه گفت‌وگو» به میزبانی مشاور وزیر راه و شهرسازی در امور اجتماعی و حقوق شهروندی، برگزار می‌شود.

روزن‌آنلاین روزنه‌ای به دنیای شهرض

🟣دیدبان زنان | گزارش داخلی #ایران | ۲۰۲۶ اچ‌آی‌وی و زنان در ایران؛ عدد ۶۵ درصد چه می‌گوید؟ ✍🏽 تنظیم و بازنویسی: دیدبان زنان در روزهای اخیر، عدد «۶۵ درصد» که مرتبط با وضعیت اچ‌آی‌وی در ایران است در رسانه‌ها بازنشر شده است. لادن عباسیان، رئیس مرکز تحقیقات #ایدز ایران، گفته حدود ۶۵ درصد موارد جدید شناسایی‌شده در سال ۱۴۰۴ از طریق رابطه جنسی منتقل شده‌اند (ایران اینترنشنال، بازنشر متن گفت‌وگو). اما این عدد به معنای #زن‌بودن ۶۵ درصد افراد شناسایی‌شده نیست. این رقم فقط #راه_انتقال را نشان می‌دهد و شامل زنان و مردان است. داده‌های مربوط به شش‌ماهه نخست ۱۴۰۴ نیز سهم انتقال جنسی را ۶۴ درصد اعلام کرده‌اند. در همان دوره، هفت درصد موارد به تزریق، یک درصد به انتقال از مادر به کودک و ۲۸ درصد به راه انتقال نامشخص مربوط بوده است. پس سهم زنان چقدر است؟ بر اساس داده‌های مرکز مدیریت بیماری‌های واگیر، زنان ۱۹ درصد کل موارد ثبت‌شده اچ‌آی‌وی از آغاز ثبت بیماری تا نیمه نخست ۱۴۰۱ را تشکیل می‌دادند. اما سهم آنان در میان موارد تازه ثبت‌شده همان دوره به ۳۱ درصد رسیده بود (دانشگاه علوم پزشکی شیراز). در نیمه نخست ۱۴۰۳ نیز سهم زنان از موارد ثبت‌شده ۳۲ درصد اعلام شد. این داده‌ها نشان می‌دهند #زنان در سال‌های اخیر حدود #یک‌سوم موارد تازه ثبت‌شده را تشکیل داده‌اند، اما برای اثبات یک «جهش تازه» در سال ۱۴۰۴، هنوز آمار تفکیک‌شده و قابل مقایسه کافی منتشر نشده است (تابناک، به نقل از رئیس مرکز مدیریت بیماری‌های واگیر). مسئله فقط تعداد موارد ثبت‌شده نیست. برآورد یوان‌ایدز برای سال ۲۰۲۳ نشان می‌دهد حدود ۱۵ هزار زن بالای ۱۵ سال در ایران با اچ‌آی‌وی زندگی می‌کردند؛ اما فقط ۶٬۸۱۷ نفر از وضعیت خود آگاه بودند و ۶٬۰۹۰ نفر درمان دریافت می‌کردند. این ارقام برآورد آماری‌اند، نه شمارش مستقیم افراد (UNAIDS Data Book 2024). پژوهش‌های کیفی در ایران نیز نشان داده‌اند که #انگ_اجتماعی، #ترس از افشای وضعیت و #واکنش_خانواده یا اطرافیان می‌تواند مراجعه و ادامه درمان را برای برخی زنان دشوار کند. این مطالعات نمونه‌های محدود و عمدتا شهری داشته‌اند؛ بنابراین نتایج‌شان را نمی‌توان به همه زنان ایران تعمیم داد (Electronic Physician، Pan African Medical Journal). آنچه داده‌ها با اطمینان بیشتری نشان می‌دهند، #افزایش سهم #انتقال_جنسی و حضور قابل توجه زنان در میان موارد تازه ثبت‌شده است. اما تبدیل این اطلاعات به تیترهایی مانند «۶۵ درصد مبتلایان زن هستند» یا «ابتلای زنان ناگهان جهش کرده» دقیق نیست. گزارش مسئولانه درباره اچ‌آی‌وی باید بدون اغراق و سرزنش باشد. دسترسی به #اطلاعات علمی، #آزمایش محرمانه و درمان بدون تبعیض، بخشی از #حق_سلامت زنان است. @womenwatcher منابع اصلی: مرکز مدیریت بیماری‌های واگیر وزارت بهداشت مرکز تحقیقات ایدز ایران UNAIDS Data Book 2024 مطالعات منتشرشده درباره تجربه زنان دارای اچ‌آی‌وی در ایران #دیدبان_زنان #زنان_ایران #سلامت_زنان #اچ‌آی‌وی #حق_سلامت #آموزش_سلامت #انگ_اجتماعی

🟣دیده‌بان زنان| گزارش ایران #ایران #هرمزگان وقتی عروسی و مرگ در یک قاب قرار می‌گیرند در حمله اخیر آمریکا به منطقه جنوب ایران و مردم عادی هرمزگان، خانه‌ای در بندر کوهستک که مراسم عروسی در آن برپا بود، هدف قرار گرفت و شماری از زنان، کودکان و مردم عادی کشته و زخمی شدند. تصاویر منتشرشده از محل حادثه، کفش‌های زنانه و رد خون بر زمین را نشان می‌دهد؛ تصویری از یک مراسم عروسی که در چند لحظه به صحنه‌ای از خون و مرگ تبدیل شده است. فرشته حبیبی، دبیر بخش هنر «محله زن امروز»، در واکنش به این حادثه در اینستاگرامش نوشته است: «چیزی که بیش از همه ذهنم را درگیر کرده، تناقض عروسی و مرگ است. عروسی، یکی از معمول‌ترین شکل‌های امید به آینده است؛ آدم‌ها دور هم جمع می‌شوند تا شروع یک زندگی تازه را جشن بگیرند. اما همان‌جا، در فاصله‌ای کوتاه، زندگی می‌تواند ناگهان معنای دیگری پیدا کند: خون، آوار، زخم‌ها و مرگ.» این حادثه بار دیگر یادآور این واقعیت است که در شرایط جنگ و ناامنی، #مردم_عادی، #زنان و #کودکان، حتی در خصوصی‌ترین و معمولی‌ترین لحظات زندگی نیز از پیامدهای #خشونت در امان نیستند. خانه‌ای که محل جشن بود، می‌تواند به محل سوگ تبدیل شود؛ و یک شب عروسی، به شبی برای همیشه فراموش‌نشدنی. @womenwatcher #دیدبان_زنان #زنان_در_بحران #هرمزگان #بندر_کوهستک #مردم_غیرنظامی #زنان_و_کودکان #جنگ #امنیت #زندگی_روزمره

آزار پنهان بهای حضور زنان در محیط کار ▪️هدا هاشمی- کتایون مصری پژوهشگر مطالعات زنان در موضوع پایان نامه دکترایش به مسئله اذیت ‌و آزار زنان در محیط کار پرداخته است. او با انتشار کتاب «یکصد روایت از آزار جنسی در محیط کار» پرده از واقعیتی برمی‌دارد که معمولا در سکوت و ترس پنهان می‌ماند. ▫️مصری پس از ورود به میدان پژوهش متوجه می‌شود، آنچه در ظاهر به‌عنوان «آزار در محیط کار» شناخته می‌شود، تنها بخش کوچکی از مسئله است. او در بخشی از سخنانش درباره هزینه ها و بهایی که برخی زنان برای حضور در محیط کار می پردازند، اشاره می کند. 🔺گفتگوی کامل را در سایت «قلمرو رفاه» ببینید. بخش اول گفت‌وگو بخش دوم گفت‌وگو 🔗ghalamrorefah.ir 📌@ghalamro_refah

🟣دیده‌بان زنان| گزارش جهان #انگلیس #هند چرا زنان برای یک پیاده‌روی ساده باید «برنامه‌‌‌ریزی جهت امن ماندن» داشته باشند؟ زمان و انرژیِ پنهانی که شهر از زنان می‌گیرد تنظیم و بازنویسی: دیدبان زنان زنان برای استفاده از پارک، پیاده‌روی، دویدن، بازگشت از ایستگاه اتوبوس و قطار و یا سفر با وسایل حمل‌ونقل عمومی، ناچارند #کار_پنهانی انجام دهند: انتخاب مسیر و زمان، همراه‌کردن دیگری با خود، تماس تلفنی، فرستادن لوکیشن، مراقبت از محیط و تغییر رفتار در لحظه. پژوهشگران به این مجموعه فعالیت‌ها «مجموعه کارهای امنیتی» می‌گویند؛ کاری که زنان برای جبران ناامنیِ شهرها انجام می‌دهند. مطالعه‌ی تازه‌ای در سال ۲۰۲۶، بر اساس ۶۷ مصاحبه با زنان و گفت‌وگوهای گروهی با ۵۰ #دختر نوجوان در غرب #یورکشایر_بریتانیا، نشان می‌دهد مزایای پارک از سلامت و فراغت تا تحرک، برای بسیاری از زنان تنها از راه انجام مداوم این کارِ امنیتی قابل‌دسترسی می‌شود. نویسندگان نتیجه می‌گیرند که پارک‌ها برای زنان فضاهای «آرامش» نیستند، بلکه فضاهایی‌اند که حضور در آن‌ها مستلزم محاسبه‌ی دائمی خطر است. این یافته با گزارش‌های دیگر درباره‌ی آزار در فضاهای عمومی هم‌خوان است. پژوهشی دیگر در دهلی نشان می‌دهد گزارش‌های آزار جنسی در نقاطی از شهر خوشه‌بندی می‌شوند و با ویژگی‌های محیطی و اجتماعیِ محل ارتباط دارند؛ یعنی آزار فقط یک رخداد فردی نیست، بلکه الگوی فضایی دارد. در حمل‌ونقل عمومی نیز وضعیت مشابه است. گزارش‌های اخیر از استرالیا و ایرلند نشان می‌دهند #آزار و تعرض جنسی در #قطار و ایستگاه‌ها بسیار بیشتر از آن است که رسمی گزارش می‌شود؛ #شرم، #ترس، ابهام درباره‌ی روند شکایت و بی‌اعتمادی به رسیدگی، از موانع گزارش‌دهی‌اند. یک آزمایش میدانی در #حیدرآباد هند هم نشان داد گشت‌های پلیس شکل‌های شدیدتر آزار را کاهش دادند، اما آزار به‌طور کلی کم نشده؛ یعنی حضور #پلیس به‌تنهایی راه‌حل کامل نیست. پیام اصلی این پژوهش‌ها، ساده است: مشکل، ناتوانی زنان در مراقبت از خود نیست؛ مشکل، #شهری است که هزینه‌ی ناامنی‌اش را به خود زنان منتقل می‌کند. #شهر_امن، شهری نیست که از زنان بخواهد محتاط‌تر باشند؛ شهری است که محتاط‌بودن را شرط حضور در شهر نکند. @womenwatcher منلع اصلی: پژوهش ۲۰۲۶ درباره‌ی تجربه‌ی زنان از پارک‌های شهری در غرب یورکشایر، منتشرشده در Place & Culture. #دیدبان_زنان #اقدامات_امن #شهر_امن #آزار_خیابانی #زنان_و_شهر #فضای_عمومی #حمل_ونقل_عمومی

🟣دیدبان زنان | گزارش داخلی #ایران | ۲۰۲۶ زنان ایران؛ میان فشار معیشتی و خروج از بازار کار ✍🏽تنظیم و بازنویسی: دیدبان زنان پس از #جنگ و در ادامه بحران اقتصادی، هزینه‌های زندگی، نااطمینانی شغلی و کاهش فرصت‌های کار، فشار بیشتری بر #زندگی #زنان در #ایران وارد کرده است. اما این وضعیت فقط پیامد جنگ نیست. بازار کار ایران پیش از جنگ نیز برای زنان نابرابر بود: فرصت‌های شغلی محدودتر،دستمزدهای ناپایدارتر و مسئولیت گسترده‌تر مراقبتِ بدون دستمزد، امکان استقلال اقتصادی را برای بسیاری از زنان دشوار می‌کرد. بر پایه‌ی داده‌های مرکز آمار ایران، نرخ مشارکت اقتصادی زنان در پاییز ۱۴۰۴ حدود ۱۳٫۶ درصد گزارش شده؛ یعنی بخش بزرگی از زنانِ در سن کار، نه شاغل‌اند و نه در جست‌وجوی فعال کار. این رقم برای مردان ۶۸٫۱ درصد اعلام شده است. گزارش‌های مبتنی بر همان داده‌ها می‌گویند در پاییز ۱۴۰۴، بیش از ۲۸۷ هزار زن نسبت به دوره‌ی مشابه سال قبل از اشتغال خارج شدند. همچنین بیش از ۲۱۲ هزار زن از جمعیت فعال اقتصادی کنار رفتند. نرخ بیکاری زنان در همان دوره حدود ۱۶ درصد گزارش شده است. این ارقام لزوما همه‌ی تغییرات را فقط به جنگ نسبت نمی‌دهند؛ اما نشان می‌دهند در شرایط #بحران و #نااطمینانی_اقتصادی، #زنان بیش از پیش در معرض #حذف از #بازار_کار قرار می‌گیرند. #تورم نیز فشار را عمیق‌تر کرده است. گزارش رویترز از افزایش قیمت‌ها، کاهش توان خرید و اختلال در فعالیت کسب‌وکارها در تهران خبر می‌دهد. در چنین وضعی، زنانی که درآمد مستقل ندارند، در مشاغل غیررسمی کار می‌کنند یا مسئولیت مراقبت از کودک، سالمند و خانواده را بر عهده دارند، با خطر بیشتری از وابستگی اقتصادی روبه‌رو می‌شوند. امنیت اقتصادی؛ بخشی از امنیت زنان #استقلال_اقتصادی فقط به داشتن شغل محدود نیست. درآمد مستقل می‌تواند امکان پرداخت اجاره، ادامه‌ی تحصیل، دسترسی به درمان، جابه‌جایی در شهر و تصمیم‌گیری درباره‌ی زندگی را فراهم کند. وقتی زنان از بازار کار کنار گذاشته می‌شوند یا درآمدشان زیر فشار تورم فرسوده می‌شود، انتخاب‌هایشان محدودتر می‌گردد. از این رو، بحران اقتصادی برای زنان فقط مسئله‌ی معیشت نیست؛ مسئله‌ی امنیت، استقلال و امکان ساختن آینده است. @womenwatcher منابع: گزارش‌های بازار کار؛ مرکز آمار ایران، بازنشرشده در Financial Tribune گزارش رویترز درباره‌ی افزایش قیمت‌ها و اختلال کسب‌وکارها در تهران #دیدبان_زنان #ایران #زنان_ایران #اقتصاد #اشتغال_زنان #امنیت_اقتصادی #تورم #عدالت_جنسیتی

. شماره سوم «رادیو ۸»، پادکست مجله زنان امروز با حضور الهه محمدی، ترانه علیدوستی، ملیکا پارسادوست (شاکی پرونده پژمان جمشیدی)، زهرا مینویی و آتنا کامل «این اپیزود میزگردی‌ست که در تیرماه ۱۴۰۵ درباره پرونده #شکایت #ملیکا پارسادوست از #پژمان جمشیدی ضبط شده است. این میزگرد با حضور ملیکا پارسادوست، الهه محمدی، ترانه علیدوستی، زهرا مینویی و آتنا کامل برگزار شد و از دریچه این پرونده مشخص، به موضوعات کلی‌تری همچون عدالت، نقش رسانه در پرونده‌های آزار جنسی و روند دادرسی در چنین پرونده‌هایی در سیستم قضایی ایران پرداختیم. * این میزگرد پیش از تأیید حکم پژمان جمشیدی از سوی دیوان عالی کشور ضبط شده است.» فایل صوتی پادکست @womenwatcher

🟣دیدبان زنان | گزارش جهان #لبنان | ۲۰۲۶ زنان لبنانی؛ میان آوارگی، جنگ و امدادگری ✍️ تنظیم و بازنویسی: دیدبان زنان با ادامه #درگیری‌ها و #جنگ در #جنوب_لبنان، بحران آوارگی و بازگشت خانواده‌ها همچنان ادامه دارد. سازمان ملل اعلام کرده است که از زمان شدت‌گرفتن جنگ در ماه مارس، بیش از یک میلیون نفر در لبنان آواره شده‌اند؛ حدود ۸۶۰ هزار نفر به مناطق محل زندگی خود بازگشته‌اند، اما بازگشت بسیاری از آنان به خانه‌های واقعی‌شان هنوز ممکن نیست. بر اساس آخرین آمار سازمان ملل، حدود #۳۶۰ هزار نفر همچنان آواره‌اند و دست‌کم ۲۲ هزار نفر در مراکز جمعی، مانند مدارس یا ساختمان‌های عمومی، اسکان دارند. این ارقام مربوط به کل جمعیت آواره است و در منبع سازمان ملل به تفکیک جنسیت ارائه نشده است. در گزارشی جداگانه، سازمان CARE با استناد به برآورد سازمان ملل اعلام کرده است که حدود #۶۲۰ هزار #زن و #دختر از مارس ۲۰۲۶ آواره شده‌اند. این آمار بر گروه زنان و دختران تمرکز دارد و نباید با رقم ۳۶۰ هزار آواره فعلی جمع شود؛ زیرا این دو عدد در گزارش‌هایی با دامنه و زمان‌بندی متفاوت ارائه شده‌اند. چرا بازگشت دشوار است؟ بسیاری از خانه‌ها و زیرساخت‌های مناطق جنوبی آسیب دیده‌اند. خرابی شبکه‌های آب و برق، مراکز درمانی، مدارس، زمین‌های کشاورزی و راه‌های ارتباطی، امکان بازگشت پایدار را محدود کرده است. سازمان ملل می‌گوید بیش از ۷۰۰ هزار نفر همچنان از آسیب‌های واردشده به زیرساخت‌های آب‌رسانی در بخش‌هایی از جنوب لبنان تأثیر پذیرفته‌اند. حتی خانواده‌هایی که به محل زندگی خود بازگشته‌اند، در بسیاری موارد نمی‌توانند وارد خانه‌هایشان شوند و ناچارند در خانه‌های اجاره‌ای، نزد بستگان یا در اقامتگاه‌های موقت بمانند. پاک‌سازی آوار، تعمیر خانه‌ها و بازگرداندن خدمات عمومی هنوز زمان‌بر است. زنان؛ هم قربانی جنگ، هم در نقش مراقبت‌گران و نیروهای امداد جنگ فقط #زنان را از خانه‌هایشان دور نکرده است؛ بلکه مسئولیت مراقبت از کودکان، سالمندان و اعضای آسیب‌پذیر خانواده را نیز بر دوش آنان گذاشته است. در عین حال، زنان امدادگر لبنانی در کنار حمایت از خانواده‌های آواره، خودشان با ترس از حملات، بی‌خوابی، جابه‌جایی و نگرانی برای فرزندانشان زندگی می‌کنند. CARE داستان «هیبا جابر»، امدادگر لبنانی اهل نبطیه، را روایت کرده است. او در حالی به خانواده‌های آواره کمک می‌کند که خانه و خانواده خودش آسیب دیده‌اند، مادر و خواهر و برادرش نزد او زندگی می‌کنند و فرزندان خردسالش نیز با صدای بمباران و پهپادها بزرگ می‌شوند. جابر می‌گوید #زنان_امدادگر ناچارند هم‌زمان با #تجربه #ترس و #فقدان، به دیگران احساس امنیت بدهند. بسیاری از آنان در همان مناطقی کار می‌کنند که خودشان از آنجا گریخته‌اند یا هنوز اعضای خانواده‌شان در آنجا زندگی می‌کنند. کمک‌رسانی و برطرف کردن نیازهای انسانی در لبنان همچنان بحرانی بسیار گسترده است، اما #کمبود_بودجه توان سازمان‌های امدادی را کاهش داده است. درخواست اضطراری بین‌سازمانی سازمان ملل به ارزش ۶۳۹٫۹ میلیون دلار تنها حدود ۴۸ درصد تأمین مالی شده است. برنامه اختصاصی کمیساریای عالی سازمان ملل برای لبنان نیز فقط ۲۴ درصد از بودجه موردنیاز سال ۲۰۲۶ را دریافت کرده است. @womenwatcher منابع: گزارش سازمان ملل گزارش CARE درباره زنان امدادگر در لبنان #دیدبان_زنان #لبنان #زنان_لبنانی #جنگ #آوارگی #بحران_انسانی #زنان_خاورمیانه #کمک_بشردوستانه

🟣 دیده‌بان زنان | گزارش جهان استرالیا – اوت(اگوست) ۲۰۲۶ تهدید، داکسینگ و دیپ‌فیک علیه فعالان زن ✍️ تنظیم و بازنویسی: دید‌بان زنان در آوریل ۲۰۲۵، Collective Shout با پشتیبانی گیمرهای زن و بازماندگان تجاوز، از پلتفرم‌های بازی و شرکت‌های پرداخت (PayPal، Visa، Mastercard) خواست تا فروش بازی‌هایی مانند No Mercy (شبیه‌سازی پورنوگرافی سه‌بعدی تجاوز و زنای با محارم) را متوقف کنند. پس از موفقیت این کمپین، هزاران کاربر در پلتفرم‌های مختلف (به‌ویژه X/توییتر) کمپینی هماهنگ علیه این پنج زن راه انداختند. این آزارها شامل موارد زیر بود: • هزاران تهدید به قتل و تجاوز؛ • انتشار آدرس خانه، شماره تلفن و دیگر اطلاعات شخصی؛ • تولید تصاویر پورنوگرافیک و خشونت‌آمیز جعلی با هوش مصنوعی؛ • حمله به ایمیل و سیستم‌های مالی گروه؛ • انتشار خبرهای جعلی درباره اعضای گروه. بر اساس گزارش‌ها، این گروه موضوع را به پلیس فدرال استرالیا گزارش کرده است؛ اما پس از گذشت بیش از یک سال، روند رسیدگی پیشرفت محدودی داشته است. ریم السالم، گزارشگر ویژه سازمان ملل در زمینه #خشونت #علیه #زنان، این کارزار را یکی از جدی‌ترین نمونه‌های #خشونت_آنلاین علیه #مدافعان #زن حقوق بشر در سال‌های اخیر دانسته است. 📌 داکسینگ: انتشار بدون رضایت اطلاعات خصوصی افراد، مانند آدرس، شماره تلفن یا اطلاعات خانوادگی، با هدف تهدید یا آسیب‌رساندن. @womenwatcher منبع: ABC News Australia #دید‌بان_زنان #استرالیا #CollectiveShout #خشونت_آنلاین #داکسینگ #دیپ_فیک #حقوق_زنان

🟣 دیده‌بان زنان | گزارش جهان استرالیا – اوت(اگوست) ۲۰۲۶ تهدید، داکسینگ و دیپ‌فیک علیه فعالان زن ✍️ تنظیم و بازنویسی: دید‌بان زنان در آوریل ۲۰۲۵، Collective Shout با پشتیبانی گیمرهای زن و بازماندگان تجاوز، از پلتفرم‌های بازی و شرکت‌های پرداخت (PayPal، Visa، Mastercard) خواست تا فروش بازی‌هایی مانند No Mercy (شبیه‌سازی پورنوگرافی سه‌بعدی تجاوز و زنای با محارم) را متوقف کنند. پس از موفقیت این کمپین، هزاران کاربر در پلتفرم‌های مختلف (به‌ویژه X/توییتر) کمپینی هماهنگ علیه این پنج زن راه انداختند. این آزارها شامل موارد زیر بود: • هزاران تهدید به قتل و تجاوز؛ • انتشار آدرس خانه، شماره تلفن و دیگر اطلاعات شخصی؛ • تولید تصاویر پورنوگرافیک و خشونت‌آمیز جعلی با هوش مصنوعی؛ • حمله به ایمیل و سیستم‌های مالی گروه؛ • انتشار خبرهای جعلی درباره اعضای گروه. بر اساس گزارش‌ها، این گروه موضوع را به پلیس فدرال استرالیا گزارش کرده است؛ اما پس از گذشت بیش از یک سال، روند رسیدگی پیشرفت محدودی داشته است. ریم السالم، گزارشگر ویژه سازمان ملل در زمینه #خشونت #علیه #زنان، این کارزار را یکی از جدی‌ترین نمونه‌های #خشونت_آنلاین علیه #مدافعان #زن حقوق بشر در سال‌های اخیر دانسته است. 📌 داکسینگ: انتشار بدون رضایت اطلاعات خصوصی افراد، مانند آدرس، شماره تلفن یا اطلاعات خانوادگی، با هدف تهدید یا آسیب‌رساندن. @womenwatcher منبع: ABC News Australia #دید‌بان_زنان #استرالیا #CollectiveShout #خشونت_آنلاین #داکسینگ #دیپ_فیک #حقوق_زنان

🟣 دیده‌بان زنان | گزارش جهان 🇦🇺 استرالیا – اوت ۲۰۲۶ تهدید، داکسینگ و دیپ‌فیک علیه فعالان زن پنج زن عضو گروه حقوق زنان Collective Shout پس از کارزار موفق برای حذف بازی‌های ویدئویی حاوی تجاوز و خشونت جنسی از پلتفرم‌هایی مانند Steam، هدف یک موج سازمان‌یافته از آزار آنلاین قرار گرفتند. [web:24][web:42] این آزارها شامل موارد زیر بود: • هزاران تهدید به قتل و تجاوز؛ • انتشار آدرس خانه، شماره تلفن و دیگر اطلاعات شخصی؛ • تولید تصاویر پورنوگرافیک و خشونت‌آمیز جعلی با هوش مصنوعی؛ • حمله به ایمیل و سیستم‌های مالی گروه؛ • انتشار خبرهای جعلی درباره اعضای گروه. به گفته گزارش‌ها، این گروه موضوع را به پلیس فدرال استرالیا گزارش کرده است؛ اما پس از گذشت بیش از یک سال، روند رسیدگی پیشرفت محدودی داشته است. [web:24][web:42] ریم السالم، گزارشگر ویژه سازمان ملل در زمینه خشونت علیه زنان، این کارزار را یکی از جدی‌ترین نمونه‌های خشونت آنلاین علیه مدافعان زن حقوق بشر در سال‌های اخیر دانسته است. [web:24] 📌 داکسینگ یعنی انتشار بدون رضایت اطلاعات خصوصی افراد، مانند آدرس، شماره تلفن یا اطلاعات خانوادگی، با هدف تهدید یا آسیب‌رساندن. ✍️ تنظیم و بازنویسی: دیده‌بان زنان 🔗 منبع: ABC News Australia 📩 ارتباط با ما: womenwatcher96@gmail.com #دیده‌بان_زنان #استرالیا #CollectiveShout

خشونت دیجیتال علیه روزنامه‌نگاران زن در سودان 📍بیش از ۲۵۰ زن روزنامه‌نگار هدف آزار سازمان‌یافته سندیکای روزنامه‌نگاران سودان گزارش داده است که در طول یک سال گذشته جنگ (از ۱۵ آوریل ۲۰۲۳)، بیش از ۲۵۰ زن روزنامه‌نگار در پلتفرم‌های رسانه اجتماعی، به‌ویژه فیس‌بوک، هدف اشکال مختلف تهدید آنلاین و تخریب شخصیت قرار گرفته‌اند. این سندیکا همچنین بیش از ۲۵ مورد تهدید مستقیم و نفرت‌پراکنی را در همین دوره ثبت کرده است. ویژگی‌های کمپین‌های آزار • کمپین‌های سازمان‌یافته در فیس‌بوک و سایر پلتفرم‌ها • استفاده از تصاویر شخصی و اطلاعات خصوصی برای تخریب چهره و آبروریزی • تهدید به قتل، تجاوز و آزار فیزیکی • ایجاد خودسانسوری به دلیل ترس از انتقام و فشار روانی شدید 📊 زنانه‌شدن بحران در جامعه رسانه‌ای سودان ایمان فضل‌السید، عضو دفتر اجرایی و دبیر آزادی‌های سندیکای روزنامه‌نگاران سودان، به رادیو دبانگا گفت: «حدود ۸۰ درصد زنان روزنامه‌نگار از زمان آغاز جنگ در آوریل ۲۰۲۳ شغل خود را از دست داده‌اند که نشان‌دهنده وخامت شدید شرایط حرفه‌ای آن‌ها نسبت به پیش از درگیری است. #خشونت_دیجیتال در مرحله کنونی به یکی از خطرناک‌ترین پدیده‌ها تبدیل شده و هم‌زمان با گسترش نفرت‌پراکنی تشدید می‌شود. این خشونت اغلب به‌صورت کمپین‌های سازمان‌یافته علیه #زنان #روزنامه‌نگار در شبکه‌های اجتماعی ظاهر می‌شود و در برخی موارد شامل استفاده از تصاویر و اطلاعات شخصی برای تخریب شخصیت است. این شکل از خشونت اثرات روانی عمیقی بر جای می‌گذارد و مستقیماتوانایی روزنامه‌نگاران برای ماندن در حرفه را تحت تأثیر قرار می‌دهد؛ برخی از آن‌ها از کار یا از زندگی عمومی کاملا کناره‌گیری کرده‌اند.» آمار نقض‌ها علیه رسانه‌ها • سال اول جنگ: ۳۹۳ نقض مستندشده • سال دوم جنگ: ۵۹۶ نقض • گزارش ژانویه ۲۰۲۶: ۵۹۰ نقض (با نزدیک‌شدن به سومین سال درگیری) 🗣️ صدای فعالان نجوم، مدافع حقوق بشر: «نفرت‌پراکنی علیه #زنان به‌طور قابل‌توجهی به پیچیدگی چشم‌انداز #سودان کمک کرده است. بسیاری از سیاستمداران زن، #فمینیست‌ها و #روزنامه‌نگاران در کمپین‌هایی هدف تخریب شخصیت در شبکه‌های اجتماعی قرار گرفته‌اند که شهرت شخصی و حرفه‌ای آن‌ها را نشانه می‌گیرد و بسیاری را تحت فشار روانی شدید از عرصه عمومی کنار می‌کشد.» مای عبدالقادر، روزنامه‌نگار و مدافع حقوق بشر: «برخی از زنان صرفا به‌خاطر وابستگی سیاسی یا فعالیت رسانه‌ای خود هدف تبعیض و طرد قرار گرفته‌اند. برخی حتی از تمدید گذرنامه خود منع شده‌اند، با اینکه این حق قانونی برای همه تضمین شده است. جنگ نفرت‌پراکنی را تغذیه می‌کند و گاهی خود دولت نیز از طریق قوانین ناعادلانه از آن حمایت می‌کند.» @womenwatcher منابع •Sudanese Journalists Syndicate (سندیکای روزنامه‌نگاران سودان) • Radio Dabanga, گزارش ۲۰۲۶ • Sudan Media Forum, شبکه رسانه‌ای زنان • Conven.org , پلتفرم رسانه‌ای مستقل سودان لینک گزارش اصلی: Surge in online abuse targets Sudanese women journalists لینک گزارش تکمیلی: Sudan Digital war and violence against women on the rise #دیده‌بان_زنان #سودان #روزنامه‌نگاران_زن #خشونت_دیجیتال #نفرت_پراکنی #آزار_آنلاین #Sudan #WomenJournalists

خشونت دیجیتال علیه روزنامه‌نگاران زن در سودان 📍بیش از ۲۵۰ زن روزنامه‌نگار هدف آزار سازمان‌یافته سندیکای روزنامه‌نگاران سودان گزارش داده است که در طول یک سال گذشته جنگ (از ۱۵ آوریل ۲۰۲۳)، بیش از ۲۵۰ زن روزنامه‌نگار در پلتفرم‌های رسانه اجتماعی، به‌ویژه فیس‌بوک، هدف اشکال مختلف تهدید آنلاین و تخریب شخصیت قرار گرفته‌اند. این سندیکا همچنین بیش از ۲۵ مورد تهدید مستقیم و نفرت‌پراکنی را در همین دوره ثبت کرده است. ویژگی‌های کمپین‌های آزار • کمپین‌های سازمان‌یافته در فیس‌بوک و سایر پلتفرم‌ها • استفاده از تصاویر شخصی و اطلاعات خصوصی برای تخریب چهره و آبروریزی • تهدید به قتل، تجاوز و آزار فیزیکی • ایجاد خودسانسوری به دلیل ترس از انتقام و فشار روانی شدید 📊 زنانه‌شدن بحران در جامعه رسانه‌ای سودان ایمان فضل‌السید، عضو دفتر اجرایی و دبیر آزادی‌های سندیکای روزنامه‌نگاران سودان، به رادیو دبانگا گفت: «حدود ۸۰ درصد زنان روزنامه‌نگار از زمان آغاز جنگ در آوریل ۲۰۲۳ شغل خود را از دست داده‌اند که نشان‌دهنده وخامت شدید شرایط حرفه‌ای آن‌ها نسبت به پیش از درگیری است. #خشونت_دیجیتال در مرحله کنونی به یکی از خطرناک‌ترین پدیده‌ها تبدیل شده و هم‌زمان با گسترش نفرت‌پراکنی تشدید می‌شود. این خشونت اغلب به‌صورت کمپین‌های سازمان‌یافته علیه #زنان #روزنامه‌نگار در شبکه‌های اجتماعی ظاهر می‌شود و در برخی موارد شامل استفاده از تصاویر و اطلاعات شخصی برای تخریب شخصیت است. این شکل از خشونت اثرات روانی عمیقی بر جای می‌گذارد و مستقیماتوانایی روزنامه‌نگاران برای ماندن در حرفه را تحت تأثیر قرار می‌دهد؛ برخی از آن‌ها از کار یا از زندگی عمومی کاملا کناره‌گیری کرده‌اند.» آمار نقض‌ها علیه رسانه‌ها • سال اول جنگ: ۳۹۳ نقض مستندشده • سال دوم جنگ: ۵۹۶ نقض • گزارش ژانویه ۲۰۲۶: ۵۹۰ نقض (با نزدیک‌شدن به سومین سال درگیری) 🗣️ صدای فعالان نجوم، مدافع حقوق بشر: «نفرت‌پراکنی علیه #زنان به‌طور قابل‌توجهی به پیچیدگی چشم‌انداز #سودان کمک کرده است. بسیاری از سیاستمداران زن، #فمینیست‌ها و #روزنامه‌نگاران در کمپین‌هایی هدف تخریب شخصیت در شبکه‌های اجتماعی قرار گرفته‌اند که شهرت شخصی و حرفه‌ای آن‌ها را نشانه می‌گیرد و بسیاری را تحت فشار روانی شدید از عرصه عمومی کنار می‌کشد.» مای عبدالقادر، روزنامه‌نگار و مدافع حقوق بشر: «برخی از زنان صرفا به‌خاطر وابستگی سیاسی یا فعالیت رسانه‌ای خود هدف تبعیض و طرد قرار گرفته‌اند. برخی حتی از تمدید گذرنامه خود منع شده‌اند، با اینکه این حق قانونی برای همه تضمین شده است. جنگ نفرت‌پراکنی را تغذیه می‌کند و گاهی خود دولت نیز از طریق قوانین ناعادلانه از آن حمایت می‌کند.» @womenwatcher منابع •Sudanese Journalists Syndicate (سندیکای روزنامه‌نگاران سودان) • Radio Dabanga, گزارش ۲۰۲۶ • Sudan Media Forum, شبکه رسانه‌ای زنان • Conven.org , پلتفرم رسانه‌ای مستقل سودان لینک گزارش اصلی: Surge in online abuse targets Sudanese women journalists لینک گزارش تکمیلی: Sudan Digital war and violence against women on the rise #دیده‌بان_زنان #سودان #روزنامه‌نگاران_زن #خشونت_دیجیتال #نفرت_پراکنی #آزار_آنلاین #Sudan #WomenJournalists

🟡تهران در روزهای تابستانی و پس از جنگ نویسنده: زهره رجبی تهران برای من حال دیگری داشت: شهری زنده، اما خسته؛ شهری فعال، اما معلق. کافه‌ها باز بودند و مردم در خیابان رفت‌وآمد می‌کردند. زنان حضور داشتند، کار می‌کردند، رانندگی می‌کردند و در فضاهای عمومی دیده می‌شدند. بسیاری از دختران جوان، به‌ویژه نسل زد، شکل‌های تازه‌ای از حضور در شهر را تجربه می‌کردند. زنان موتورسوار را بیشتر از سفرهای قبلی‌ام می‌دیدم. در بخش‌هایی از شهر، زنان با پوشش‌هایی متفاوت از هنجار رسمی رفت‌وآمد می‌کردند و در همه موارد با مداخله مستقیم مأموران مواجه نمی‌شدند. اما این حضور، لزوما به معنای آرامش نبود. پشت این زندگی روزمره، خستگی، گرانی، ترس و انتظار جریان داشت. متن کامل: https://harasswatch.com/news/2634/ @harasswatch

فیلم بی‌داد؛ سهیل بیرقی ✍🏽فرشته حبیبی؛ دبیر بخش هنر مجله زنان امروز یک. با وجود همه نقدهایی که می‌شود به «بی‌داد» داشت، نمی‌توان از تصویر زنی که در اوج نومیدی و سرخوردگی در گوشه دنجی از خیابان می‌ایستد و با صدایی مغموم می‌خواند، به آسانی گذشت. در آن لحظه، فیلم به یک تصویر ساده و حسرت‌بار می‌رسد: #زنی که #صدایش را #پس_گرفته است. دو. «بی‌داد» چهارمین فیلم بلند سهیل بیرقی است. فیلمسازی که در سه فیلم قبلی‌اش هم (من، عرق سرد و عامه‌پسند) به سراغ زنانی رفته که در برابر مناسبات محدودکننده ایستاده‌اند و برای ساختن جهانی مطابق میل خود تلاش می‌کنند. #بی‌داد اما #رادیکال‌تر از آثار پیشین اوست. سه. داستان ستی، دختر جوانی که می‌خواهد #بخواند، در ظاهر داستان #ممنوعیت_آواز_زنان است. اما در لایه عمیق‌تر، داستان داشتن صدا و حضور در #فضای_عمومی است. ستی نمی‌خواهد صدایش در صدای مردان حل شود، نمی‌خواهد هم‌خوان باشد و نمی‌خواهد صدایش تنها در جایی شنیده شود که قدرت برایش تعیین کرده است. همین خواسته ساده، در جهان فیلم به یک کنش سیاسی بدل می‌شود. آوازهای ستی با صدای #پرستو_احمدی اجرا شده، خواننده‌ای که تجربه واقعی‌اش از خواندن در فضای عمومی (کنسرت کاروانسرا) فیلم را به واقعیت بیرون از پرده پیوند می‌زند. چهار. مهم‌ترین آسیب فیلم آنجاست که بیرقی در تلاش برای ترسیم تصویری کامل از بی‌دادهای زنان، موقعیت‌هایی مانند #آزار_جنسی در #خیابان، رابطه #مادر ستی با بازجو و #خشونت‌های بازداشتگاه را بیش از اندازه روی هم #انباشته و فیلم را از یک درام به بیانیه نزدیک کرده است. مسأله ممنوعیت آواز ستی به‌تنهایی آن‌قدر ظرفیت دارد که نیازی به فهرست کردن همه شکل‌های خشونت علیه زنان نباشد. حتی می‌توان گفت هرچه فیلم مصداق‌های بیشتری از #سرکوب را کنار هم می‌گذارد، از دقیق‌ترین و سینمایی‌ترین ایده خودش دورتر می‌شود. @womenwatcher منبع: اینستاگرام نویسنده #بی‌داد #سهیل_بیرقی #آواز_زنان #ممنوعیت_صدای_زنان