مرکز مطالعات ژاپن

خوشحالیم که «گروه آموزشی زبان‌ها و ادبیات آسیای شرقی» در ‎#دانشگاه_تهران تأسیس شد و طی حکمی، رئیس دانشگاه تهران، دکتر سید آیت حسینی استاد زبان و ادبیات ژاپنی را به عنوان اولین مدیر این گروه منصوب کرد. https://ffll.ut.ac.ir/fa/article/140140498

ژاپن در قیاس با دیگر کشورهای صنعتی، با سرعت بیش‌تری به یک جامعه سال‌خورده تبدیل شده‌است. به همین دلیل تجربه سال‌خوردگی جمعیت در این کشور، از ابعاد گوناگون اقتصادی و اجتماعی مورد توجه پژوهش‌گران قرار گرفته و درباره این موضوع آثار علمی گوناگونی در قالب مقاله، پایان‌نامه و کتاب منتشر شده‌است. در نشست سی‌وششم از دوشنبه‌های ژاپن‌شناسی، شنونده روایت‌گریِ دو گردشگر ایرانی از قاب تصاویر آن‌ها خواهیم‌بود. خانم هانیه خطیون و آقای محمدمهدی بقایی طی 90 روز، مسافتی 4640 کیلومتری را از جنوبی‌ترین نقطه در سرزمین اصلی ژاپن (ساتامیساکی) تا شمالی‌ترین نقطه در هوکایدو (سویا‌میساکی) رکاب زده‌اند. این دو گردش‌گر در قالب یک گزارش سفر، مشاهدات خود در این مسیر طولانی را از طریق تصاویری که ثبت‌کرده‌اند با علاقمندان به شناخت ژاپن در یکی دیگر از  نشست‌های دوشنبه‌های آخر ماه ژاپن‌شناسی ارائه خواهندکرد. در سی و ششمین نشست ژاپن‌شناسی با عنوان «فعالیت‌های سالمندان ژاپنی در قاب تصویر دو ایرانیِ گردشگر با دوچرخه (سایکل توریست)»، منتظر حضور گرم شما هستیم. زمان: دوشنبه ۱۴۰۲/۰۵/۳۰، ساعت 13:30 الی 15:30

هفت تکنیک ژاپنی برای غلبه بر تنبلی

رویترز: امیرعبداللهیان روز یکشنبه عازم ژاپن می‌شود 🔹 شبکه «تی‌بی‌اس» گزارش داد که «حسین امیرعبداللهیان» وزیر خارجه جمهوری اسلامی ایران روز یکشنبه به توکیو سفر می‌کند و با همتای ژاپنی خود و همچنین «فومیو کیشیدا» نخست وزیر این کشور دیدار و رایزنی خواهد کرد. @FarsNewsInt - Link

اطلاعات بیشتر در: https://ffll.ut.ac.ir/article/137539951 ▪️لطفاً کلیه اخبار مربوط به آزمون سنجش توانایی زبان ژاپنی (JLPT) را از کانال تلگرامی زیر دریافت کنید: @JLPTnokokuchi

این سازمان فرم قراردادی را تهیه کرده که بین والدین و فرزندان امضا می‌شود. به موجب این قرارداد، فرزندان متعهد می‌شوند با دمپایی‌شان که آب می‌برد خداحافظی کنند و والدین نیز متعهد می‌شوند فرزندان را به خاطر گم کردن دمپایی سرزنش نکنند. از توییتر سید آیت حسینی

پویش «دمپایی بای‌بای» در ‎#ژاپن همه‌ساله تعدادی از کودکان ژاپنی که در رودخانه‌ها بازی می‌کنند به دلیل تعقیب کردن دمپایی‌شان که آب رودخانه آن را می‌برد دچار سانحه می‌شوند. اخیراً یک سازمان غیرانتفاعی پویشی به راه انداخته و به دنبال آگاهی‌بخشی درباره این نوع سانحه است. https://twitter.com/nhk_news/status/1685276488038236160?t=kesnItRVyCozS_wF20AYww&s=19

۱۱ سپتامبر و تحول رفتار ژاپن در خاورمیانه مرکز مطالعات ژاپن/ سعید قربانی/ دانش آموخته مطالعات خاورمیانه واقعه ۱۱ سپتامبر سال ۲۰۰۱ سیاست های عمومی ژاپن را همچون بسیاری از کشورها تحت تاثیر قرار داد. این رخداد مثل یک کاتالیزگر سیاست خارجی ژاپن به ویژه بخش متمرکز بر غرب آسیا و شمال آفریقای آن را دگرگون ساخت. پس از این حادثه تروریستی سیاست خارجی ژاپن در قبال منطقه غرب آسیا مهم تر و برجسته تر شد. تا قبل از حملات تروریستی ۱۱ سپتامبر حضور ژاپن در غرب آسیا علی رغم تفاوت قابل توجه نسبت به سال های جنگ سرد عمدتا اقتصادی بود و مراودات دو طرف به خرید و فروش نفت و فناوری محدود بود. اما حوادث ۱۱ سپتامبر شرایط را متحول کرد و نخست وزیر وقت جونیچیرو کویزومی از جمله نخستین رهبران سیاسی ای بود که با جورج بوش تماس گرفت و آمادگی دولت توکیو برای اعطای کمک به دولت ایالات متحده آمریکا را مطرح کرد. متن کامل در لینک زیر http://japanstudies.ir/post/5603/

باغ‌های سنگی ژاپنی مرکز مطالعات ژاپن/ پونه خاوندگار تاریخچه باغ‌های ذن که با نام «باغ‌های سنگی ژاپنی» یا مناظر خشک نیز شناخته می شوند، به دوره هی‌‌آن (۷۹۴-۱۱۸۵) در ژاپن بازمی گردد. پس از آن در دوران کاماکورا (۱۱۸۵-۱۳۳۶) باغ‌های ذن در ابتدا توسط راهبان بودایی ذن به‌عنوان فضاهای مراقبه برای تفکر و تأمل ایجاد شد. این دوران با رونق آیین ذن بودایی به دلیل حمایت حاکمان وقت همراه بود. باغ های ژاپنی امروز نیز همچنان به‌عنوان نمادهای آرامش، سادگی و توجه در فرهنگ ژاپنی مورد احترام قرار می‌گیرند. http://japanstudies.ir/post/5590/ @Japanstudies_ir مرکز مطالعات ژاپن

📺 وقتی یک ژاپنی از اساتید برجسته دانشگاه تهران زبان فارسی آموخت و مدرس زبان فارسی شد!

سیاست خارجی شینزو آبه؛ تعریف جدیدی از دیپلماسی ژاپنی مرکز مطالعات ژاپن/ محمد طاها محمدی گهروئی شینزو آبه از سال ۲۰۰۶ تا ۲۰۰۷ و دوباره از ۲۰۱۲ تا ۲۰۲۰ سمت نخست‌وزیری ژاپن را برعهده داشت. دوره مسئولیت او طولانی‌ترین دوره نخست‌وزیری در تاریخ معاصر ژاپن محسوب می‌شود. آبه در دوران دوم نخست‌وزیری‌اش تغییراتی بنیادین در سیاست خارجی ژاپن در زمینه امنیت ملی، اقتصاد و فرهنگ ایجاد کرد. او به‌دنبال این بود تا توانایی‌های نظامی ژاپن را افزایش دهد و اتحاد این کشور با ایالات متحده را تقویت کند. او بند ۹ قانون اساسی ژاپن، یعنی نداشتن حق اعلان جنگ، را به گونه‌ای بازتفسیر کرد که به ژاپن حق انجام دفاع جمعی را می‌داد. آبه تجارت آزاد و همکاری اقتصادی با دیگر کشورها را گسترش داد. او توافق‌نامه‌های تجاری جدیدی را با دیگر کشورها امضا کرد، ازجمله «توافقنامه مشارکتی ترانس پاسیفیک(TPP).» آبه همچنین سرمایه‌گذاری‌ها در زیرساخت‌های ژاپن را افزایش داد و کسب‌وکارها رو به نوآوری تشویق می‌کرد. او برنامه‌ی «کول ژاپن (Cool Japan)» را  با هدف ترویج فرهنگ ژاپنی و محصولات مرتبط با آن در خارج از ژاپن شروع کرد. او همچنین بودجه دیپلماسی فرهنگی ژاپن را افزایش داد. این تغییرات تأثیرات شگرفی را بر روی وضعیت امنیت ملی، اقتصاد و فرهنگ ژاپن در دنیا به‌همراه داشت. برای خواندن مقاله کامل کلیک کنید: http://japanstudies.ir/post/5587/ @Japanstudies_ir مرکز مطالعات ژاپن

همراه گرامی! با سلام و احترام؛ مراسم چای آیین اصیل سنتی و از عناصر مهم فرهنگی ژاپن محسوب می‌شود که در زبان ژاپنی «چانویُو»، «چادو» یا «سادو» نامیده می‌شود. استاد چای طی آیین خاصی چای را برای مهمانان حاضر در اتاق چای فراهم‌ می‌کند. «سِن ‌نو ریکیُو» (1522-1591) یک شخصیت تاریخی_مذهبی است که بیش‌ترین نفوذ را در مراسم چای داشته‌است. گفته می‌شود وی که پیشه پدر بزرگش در ارتباط با چای بود، مراسم چای را به اوج رسانید و سبکی جدید از مراسم چای را معرفی نمود. ریکیُو با استفاده از وسایل معیوب و اغلب شکسته و تعمیرشده در اتاقی عاری از چیزهای اضافی، لحظه نوشیدن چای را به لحظه ای همراه با هم‌دلی، خلوص نیت، احترام و آرامش تبدیل کرد. این مراسم به «وابی‌چا» معروف است. ریکیُو مسئول مراسم چای اُدا نوبُوناگا و هیده‌یوشی تویوتومی بود و در محوطه باغ قلعه اوساکا چای‌خانه خود را ساخت  و به ساخت لوازم مراسم چای مشغول بود. ریکیُو به‌دلیل گذراندن ساعات زیادی با هیده‌یوشی، اعتماد وی را به خود جلب کرد تاجایی‌که در امور سیاسی به او مشاوره می‌داد. با این‌حال، به‌دلایل نامعلومی توسط هیده‌یوشی ملزم به سپُّوکُو (خودکشی سامورایی) شد. وی درحالی جان خود را گرفت که به صدای دم‌کشیدن چای گوش می‌سپرد. سی و پنجمین نشست ژاپن‌شناسی با عنوان «سِن ‌نو ریکیُو» و شاگردانش: مراسم چای در سده‌های میانه، با سخنرانی آقای تِتسُورو سُومی‌دا، دانش‌جوی دکترای تاریخ آسیای جنوب غربی دانشگاه کیوتو برگزار می‌گردد. امید است با حضور پرشور خود در این نشست، با ما همراه باشید. زمان: دوشنبه ۲۶/ ۰۴/ ۱۴۰۲، ساعت: ۱۳:۳۰ الی ۳۰: ۱۵   مکان: خیابان کارگر شمالی، بالاتر از خیابان پانزدهم، پردیس شمالی دانشگاه تهران، دانشکده مطالعات جهان، تالار ملل.   این نشست به‌صورت حضوری و مجازی برگزار می‌شود.   ورود برای عموم آزاد است.   لینک شرکت در نشست: htpp//vroom.ut.ac.ir/fws5

🔹«فرهنگ توضیحی مَثل‌های ژاپنی» به قلم عضو هیأت علمی دانشگاه تهران منتشر شد استادیار گروه زبان‌ها و ادبیات شرق آسیای دانشکده زبان‌ها و ادبیات خارجی دانشگاه تهران، ضرب‌المثل‌های زبان ژاپنی را گردآوری و به همراه ترجمه و توضیحات منتشر کرد. https://news.ut.ac.ir/fa/news/35463 @UT_NEWSLINE

راهنمای کتاب/ جستارنویس صادق محمدامین اکبری «داستان نویسی به مثابه شغل» نویسنده: هاروکی موراکامی ترجمه: آیت حسینی نشر: پرنده، چاپ اول، 1400 350 صفجه، 110000 تومان **** نویسندگی شکلی از دروغ‌گویی و فریبکاری است، و هرچه نویسنده هنرمندتر باشد دروغ‌هایش باورپذیرتر و اثرش از ارزش بالاتری برخوردار است، نظامی در منظومه «لیلی و مجنون» درباره شعر چنین می‌گوید، که می‌توان به داستان‌ هم آن را تسری داد: «در شعر مپیچ و در فن او / چون اکذب اوست احسن او». زمانی که یک نویسنده درباره ادبیات و داستان‌نویسی می‌نویسد به‌نوعی دارد اعتراف می‌کند که چطور فریبکاری کرده است، چگونه نوشته که مخاطب را با خود همراه کرده. البته تعدادی از نویسنده‌ها در این نوشته‌های خود هم دست از دروغ و افسانه‌سازی برنمی‌دارند، فی‌المثل جناب خورخه لوئیس بورخس و رومن گاری که دیگران به او لقب کذاب کبیر را داده‌اند. از این استثناها که بگذریم وقتی ما جستارها یا مقالات نویسندگان معروف را می‌خوانیم تصویری حقیقی‌تر و ملموس‌تر از آنها و داستان‌هایشان را در ذهن خود می‌سازیم. مثلا تصور کنید یک مصاحبه یا یک مقاله از نویسنده‌ای که داستان‌های علمی و تخیلی می‌نویسد، خوانده‌اید. مطمئنا تصویری که از او در ذهن داشته‌اید با تصویری که پس از خواندن آن مصاحبه یا مقاله دارید، یکی نیست. شما بعد از خواندن این نوشته‌ها تصوری زمینی‌تر و انسانی‌تر از آنها دارید. به‌همین خاطر از منظری مصاحبه نکردن و ننوشتن از شیوه داستان‌گویی می‌تواند امتیازی برای نویسنده‌ها محسوب شود، چرا که این خاموشی آنها را در هاله‌ای از افسانه قرار می‌دهد. در واقع ما مخاطبان هرچقدر هم که هشیار باشیم و هرلحظه به خود این نهیب را بزنیم که این نوشته‌ای که داری می‌خوانی داستان یا اثری ادبی است نمی‌توانیم نویسنده را از نوشته‌اش جدا بدانیم. ولی هرچه باشد نوشته‌های غیرداستانی یک نویسنده اعم از خاطره‌نوشت‌ها، سفرنامه‌ها، تاملات و یا آثار پژوهشی او که هر کدام به‌نوعی به داستان مربوط می‌شود برای مخاطبان حرفه‌ای و داستان‌نویسان جوان خواندنی و آموزنده است. این مخاطبان می‌توانند با خواندن این نوشته‌ها و قیاس آن با آثار ادبی او که پیش از آن خوانده‌اند در ذهن خود نوعی ارتباط برقرار کرده و با مهندسی معکوس راهی برای آفرینش ادبی پیدا کنند. این نوشته‌ها می‌تواند خود کلاس داستان‌نویسی باشد. ادامه.... https://www.alef.ir/news/4020412073.html

خرید کتاب وابی و سابی؛ کلیدهایی برای فهم هنر و ادبیات ژاپن با تخفیف ویژه https://parandepub.ir/product/%d9%88%d8%a7%d8%a8%db%8c-%d9%88-%d8%b3%d8%a7%d8%a8%db%8c/

وابی سابی در هایکوهای باشو وابی‌سابی در اشعار باشو از جوانی تا آخر عمر دیده می‌شود. در بخش پیشین گفتیم که مرگ یوشی‌تادا، ارباب و دوست نزدیک باشو، تاثیر عمیقی بر او گذاشت و به احتمال زیاد، همین واقعه او را بر آن داشت تا در جستجوی حقیقت زندگی جلای وطن کند. از همین زمان بود که مفهوم سابیشی‌سا به معنای "دلتنگی" در آثار او ظاهر می‌شود. شواهد نشان می‌دهند که وقتی در بهار سال ۱۶۷۲ باشوی بیست و نه ساله ترک وطن گفت و به ادو سفر کرد، برنامه‌ای برای بازگشت در آینده نزدیک نداشت. هایکوی زیر که باشو قبل از آغاز سفر سروده است به جدایی او از زادگاه و یاران و شاید دوستی خاص اشاره دارد. مثل جدایی ابرها غاز وحشی از یاران جدا می‌شود -ترجمه دکتر سید آیت حسینی غاز وحشی در اینجا فصل‌واژه بهار است. همان‌طور که غازهای وحشی در بهار به مناطق شمالی کوچ می‌کنند. باشو نیز عازم سفر به سمت شمال است. تصویر اول این هایکو، یعنی جدا شدن ابرها از یکدیگر، که هرگز دوباره به هم نمی‌رسند، حس عمیقی از دلتنگی و توجه به  نپایندگیِ روابط انسانی در خواننده برمی‌انگیزد. بارها اشاره شد که وابی‌سابی با انزوا و تنهایی مرتبط است. در هایکو نیز بسیاری اوقات وابی‌سابی را در قالب تصویری که تداعی‌گر انزوا و تنهایی است می‌بینیم. تنهاییای که عین زیبایی است و با وجود حزن‌انگیز بودن، با وقار، آرام و آرامش‌بخش است. بخشی از فصل پنجم وابی‌سابی در هایکو از کتاب (وابی و سابی) تالیف دکتر سید آیت حسینی کلیدهایی برای فهم هنر و ادبیات ژاپن @Angousht_Mah

نگارنده بارها با ایرانیان یا افراد غیر ژاپنی دیگری برخورد کرده است که اذعان می‌کنند بسیاری از آثار هنری ژاپنی را درک نمی‌کنند یا متوجه زیبایی آن نمی‌شوند. یکی از هنرهایی که همیشه در این بحث، نامش به میان می‌آید، اشعار کوتاه ژاپنی موسوم به "هایکو" است؛ برای مثال، این افراد با خواندن ترجمه این هایکو از "ماتسوئو باشو" شاعر نامدار ژاپنی که "بر شاخه‌ای خشک / کلاغی بیتوته کرده / غروب پاییز" آن را "فاقد زیبایی"،  "ملا‌ل‌آور" یا حتی "بی معنی" توصیف می‌کنند. این اظهار نظرها به شعر و ادبیات منحصر نیست. بسیاری از غیر ژاپنی‌ها برخی از انواع نقاشی‌های ژاپنی را "بسیار ساده" و "غیر هنری"، موسیقی سنتی ژاپنی را "خسته‌کننده" یا "ناشیانه"، نمایش سنتی ژاپنی را "فاقد جذابیت" و "کسالت‌بار"، پیاله‌های سفالی ژاپنی را که "کج و معوج"، "زشت" و "زمخت"، معماری سنتی ژاپنی را "بی‌شکوه" و "نامتقارن" و باغ‌های معابد ژاپنی را "نامنظم" و "عجیب و غریب" توصیف می‌کنند. این در حالی است که بسیاری دیگر از افراد همین آثار را در اوج زیبایی می‌بینند و مجذوب و شیفته آنها می‌شوند. در حقیقت، هر چه تجربه فرد از فرهنگ ژاپنی بیشتر می‌شود و هرچه دانش او از تاریخ، جامعه، ادیان و اقلیم ژاپن افزون‌تر می‌گردد، زیبایی‌های بیشتری در این آثار کشف می‌کند. این می‌تواند دلیل قاطعی بر نسبی بودن ملاک‌های زیبایی نزد بشر باشد. معیارهایی که ما برای زیبا دانستن چیزی داریم، می‌تواند از زمانی دیگر و از مکانی به مکان دیگر متفاوت باشد؛ مانند تصویر زیبارویان اقوام دیگر از که نظر ما چندان زیبا نمی‌نماید یا عکس‌های زیبا‌رویان چند نسل پیش کشور خودمان، که اکنون در آنها زیبایی چندانی نمی‌یابیم. همچنین این مشاهده‌ها نشان می‌دهد که با تجربه‌های جدید می‌توان به درکی متفاوت و نو از زیبایی رسید. هدف از نگارش این کتاب فراهم کردن زمینه برای مخاطب ایرانی است تا ضمن آشنایی بیشتر با فرهنگ ژاپن ، نگاهی متفاوت و جدید به زیبایی را تجربه کند و بتواند به زیبایی پنهان در بسیاری از آثار ژاپنی پی ببرد و دلیل ستایش شیفتگان آن را دریابد. برای این منظور، دو مفهوم مهم زیبایی‌شناختی سنتی ژاپنی یعنی "وابی و سابی" در این کتاب معرفی و نقش آن‌ها در فرهنگ و هنر و ادبیات ژاپنی، با آوردن مثال‌های متعدد از حوزه‌های هنری گوناگون بررسی می‌شود. وابی به معنی "ستایش و زیبا دیدن اندوه و رنج و فقر و سادگی"، و سابی به معنای "ستایش و زیبا دیدن پیری و کهنگی و تنهایی و دلتنگی" است. این دو اصطلاح اغلب در کنار یکدیگر و به صورت یک واژه ( وابی‌سابی) به کار می‌روند و برای توصیف زیبایی آثاری استفاده می‌شوند که تمایل به طبیعی بودن و سادگی و بی‌پیرایگی دارند و از تفاخر و خودنمایی گریزان‌اند. وابی‌سابی یک چارچوب فکری یک پارادایم زیبایی‌شناختی و یک روش زندگی سنتی ژاپنی است که با تاریخ و فرهنگ و جامعه و اقلیم ژاپن و با ادیان و مکاتب فکری شرق آسیا ارتباط تنگاتنگی دارد. این طرز فکر نگاهی منحصر به فرد به زیبایی دارد که از بسیاری جهات، در نقطه مقابل نگاه مصرف‌گرا و مادی‌گرای غربی به زیبایی قرار می‌گیرد. چه بسا دلیل اینکه امروز بسیاری از ما از زیباییهای آثار هنری اقوام دیگر، نظیر آثار هنری سنتی ژاپن را درک نمی‌کنیم آن باشد که به میزان زیادی تحت تاثیر نگاه غربی به زیبایی هستیم؛ نگاهی که همه روزه از رسانه‌های جهان تبلیغ می‌شود. وابی و سابی کلید‌واژه‌هایی هستند که آشنا شدن با آنها می‌تواند به درک دقیق‌تر و عمیق‌تر از هنر ژاپن بسیار کمک کند. بخشی از پیش‌گفتار کتاب (وابی و سابی) تالیف دکتر سید آیت حسینی کلیدهایی برای فهم هنر و ادبیات ژاپن @Angousht_Mah