ناکوک

"شب است، یک تنه زیبا شو" 🦋🦋این هفته دوبار خواب بازی کودکان را دیدم، بار اول خواب دیدم ضیافتی خانوادگی و بزرگ برپاست و همه رفته‌ها و مانده‌ها، مرده‌ها و زنده‌های فامیل دور هم جمع شده‌اند در خانه‌ای بسیار بزرگ. بعد دیدم همه پسرک‌ها و دخترک‌های فامیل توی حیاط وسیع آن خانه مشغول بازی‌اند و من دارم با لذت و و جد نگاهشان می‌کنم و سرشارم از اینکه بچه‌ها بالأخره جایی پیدا کرده‌اند برای بازی کردن. بعد یکی از پسرک‌ها آمد جلو با ترس به من گفت: "خاله، داره از آسمون چیزای ترسناکی میاد، نگاه کن..." آسمان را نگاه کردم، قندیل‌های کوچک و زیبای ستاره‌ای بود که داشت از آسمان می‌بارید. ذوق‌زده گفتم: " خاله، اینا که ترس نداره، از آسمون داره ستاره یخی میاد، ببین چه قشنگن..." 🦋🦋شبی دیگر خواب زنی را دیدم که رئیس جمهور سرزمین بزرگی بود. زن با کالسکۀ کودکی در یک دستش و کودک دیگری در دست دیگرش وارد ساختمان ریاست‌جمهوری‌اش شد. بعد زن به کارمندهای ریاست‌جمهوری‌ گفت:" امروز قبل از اینکه هر کاری بکنید، باید یک اتاق رو خالی کنید و تبدیلش کنید به اتاق بازی بچه‌ها، باید حتما توی ساختمون ریاست جمهوری جایی برای بچه‌ها باشه..." بعد به جای هر کار دیگری داشت دستور غذایی بچه‌ها را می‌داد، صبحانه‌شان، میان‌وعدۀ‌شان، ناهارشان... فروید می‌گوید، رؤیاهای شبانۀ ما برگرفته از آرزوهای ناخودآگاه ما هستند و یونگ می‌گوید ناخودآگاه‌های همۀ ما ابنای بشر از سرچشمۀ یکسانی جان می‌گیرد و من دلم رفت برای آرزوی ناکام ناخودآگاهم که آبشخورش ناخودآگاه بزرگ‌ و خستۀ جمعی بشر است؛ آرزوی جهانی که در آن در همۀ ضیافت‌ها و در همۀ کاخ‌های ریاست‌جمهوری جایی باشد برای بازی کودکان. 🦋🦋 این روزها اما جهان دیگری را داریم زیست می‌کنیم، جهان سیاستمداران دیوانه و دروغگو و هرزه را. از سرزمین خودم هیچ نمیگویم اما... از آن دلقک‌های مدعی آزادی بیان و دموکراسی می‌گویم، رئیس‌جهور بی‌خرد فرانسه، که از آزادی بیان در جهانی می‌گوید که بنیادگراهای مذهبی قاتل در هر گوشه‌اش کمین کرده‌اند و بهای آزادی رسانۀ مسخره و دروغینش، جان انسان‌های بی‌گناهیست که با هر باوری هستند دلشان می‌خواهد به مسجدی و کنیسه‌ای و کلیسایی پناه ببرند. بهایش راه انداختن موج خشم و نفرت و درگیری‌های مذهبی در دل اروپا است، بهایش جنایت‌ها و ترک‌تازی‌های دیوانه‌وار طالبان و داعش است، بهایش خون‌ جوان‌های بی‌گناه خاورمیانه است، دانشجوهای دانشگاه کابل و در سرزمین از آزادی بیان می‌گوید که در آن کسی حق ندارد حتی دربارۀ آمار کشته‌شدگان هولوکاست پرسشی کند. از این نمایش خنده‌دار دموکراسی در آمریکا می‌گویم که ادعای برابری و آزادی و سلامت انتخابات و پیشتازی دموکراسی‌اش گوش همۀ جهان را پر کرده و رئیس جمهور دلقک مسخره‌اش، حتی انتخاباتی را که خودش مجری برگزاری‌اش است را چون به نظر می‌آید به نفع او تمام نشده، قبول ندارد. این روان‌پریش‌ها و دیوانه‌ها را، این سرمستان قدرت را کی ما سر ما کار آورده‌ایم؟ کی به آنها اینقدر قدرت داده‌ایم که جهان‌مان را به این رسوایی بکشانند که جوان‌هایش توی دانشگاه و مؤمنانش توی عبادتگاه و رنگین پوستانش توی خیابان‌ها هر لحظه جان‌شان در خطر است؟! 🦋🦋دلم جهان دیگری را می‌خواهد، جهانی که در آن حاکمانش، نگران جان تک تک فرزندان آن باشند و مدام از آنها بپرسند: " جان پدر کجاستی؟! جان مادر کجاستی؟!" هان؟! ممکن نیست؟! این فقط رؤیایی توی خواب‌های من و شماست؟! خوب، فروید و یونگ که از تعبیر رؤیاها گفته‌اند، از تغییر جهان آدمی‌زاده بر اساس فهم و درک این رؤیاها هم گفته‌اند. من روانکاو یا جامعه‌شناس نیستم که بتوانم روانکاوانه و جامعه‌شناسانه دربارۀ درمان و تغییر خودم و جهان بگویم، من فقط بلدم با کلمات عواطفم را بیان کنم و حالا یاد آن آهنگ محسن چاووشی میفتم: "گلی نمانده خودت گل باش تو را بکار و شکوفا شو..." یا این جمله‌اش: " شب است یک‌تنه زیبا شو..." چاره‌ای برای‌مان نمانده است، هر کدام‌مان باید یک‌تنه بار تغییر را بر دوش بکشیم، تغییر خودمان را و تغییر جهانی را که از ما می‌آغازد، مهم نیست چند نفر حرف‌های‌مان را بشنوند. جهان آینده، جهان گروه‌های کوچک مشتاق تغییر و سرپیچی نسبت به قواعد دیوانه‌وار جهان فعلی و ساختن جهانی امن و پویا و برابر برای کودکان است، گروه های کوچک مشتاق برای ساختن یک اتاق بازی برای کودکان در دل کاخ ریاست‌جمهوری. #مهر_کوک @nakkookk