killsni.

چون خوابم نمیبره🦦

یه بازی گوشی که معتادش شم؟🦦

از پیامای بچه ها براتون گذاشتم اگه شما هم تو دو راهی موندید و نتونستید تصمیم بگیرید شاید به دردتون خورد🤍 ممنون از کسایی که جواب دادن💌

‌ اگر احساس خوبی داری ایران بمون نه اینجا و نه هیچ جای دیگه ای برامون نریدن اینجا تازه غم دوری از عزیزانم اضافه میشه

‌ جبر زمانه- به امید جمع شدپ دوباره کنار هم یکجای دیگه دنیا ببین واقعا سخته از همه لحاظ ولیاگر هدف و امید داشته باشی تحمل میکنی توصیه من اینه اگر میتونی تنها نیا اگر ادم وابسته و نزدیک تر به فرهنگ ایرانی اعتماد کردن سخته ادم مناسب پیدا کردن هم سخته حتی فقط برا حرف زدن دوست بین المللی هیچ وقت جا هم‌فرهنگت رو پر نمیکنه چون هیچ‌وقت اونطور که باید و شاید درک نمیشی درکل مهاجرت پوست کلفتی میخواد

‌ سلام. آره، شهامت میخواد، ولی مهمتر از اون پشتکار میخواد. خیلی ها میان اینجا (من کالیفرنیا هستم)، زیان بلد نیستن، تخصصی ندارن و همتی هم ندارن. اینجوری فقط زندگی رو برای خودشون سخت می‌کنن.

‌ وقتی گزینه‌ای جز رفتن نداشته باشی از خانواده و همه زندگی که سالها ساختی باید دل بکنی. علت‌های رفتن خیلی زیاد داریم هممون ولی من به شخصه بجز اونهایی که هممون مشترک داریم سربازی بود، هیچکس سربازی رو جدی نمیگیره ولی وقتی من دوستام رو میدیدم وقتی از سربازی برمیگردن کلا شخصیتشون عوض شده و آدمای گوشه‌گیر شدن و حتی به مهاجرت حتی فکرم نمیتونن بکنن چون توی محیط سربازی به شدت روی مغز بچها تاثیر میزارن و اونها رو به مجبور به این میکنن که از همین زندگی ایرانشون راضی نگه دارن. من سالها درس خوندم با اینکه از درس خوندن متنفر بودم فقط بخاطر اینکه سربازی نرم و نمیتونم این حس استرسی که هرروز صبح داشتم چون درسم داشت تموم میشد و به سربازیم نزدیکتر میشد رو نمیتونم منتقل کنم حسش رو. ۲ ماه به سربازیم مونده بود بصورت کاری توی مونیخ، خداروشکر با حقوق خوب مهاجرت کردم و همه زندگی و ماشین و هرچی که با دستای خودم ساخته بودم ایرانو فروختم که اینجا از صفر شروع کنم. الان توی خونه‌ای که فکرش رو هیچوقت نمیکردم و ماشین آئودی که همیشه آرزوش رو میکردم بعد از دوسال مهاجرت خریدم ولی هنوز ته دلم راضی نیست، شاید احمقانه باشه. ولی فقط باید بتونی جای من باشی تا حس کنی هم زبونات خونه و خانواده و دوستات توی کشوری هستن که تو هیچوقت نمیتونی بری، چون تو یک “سرباز فراری” هستی. مرسی که گذاشتی حرفم رو بیان کنم خیلی راحت نیست گفتن این حرفا برام چون کسی رو ندارم که براش بگم.

‌ برای من خیلی سریع و یهویی و ناخواسته بود و سخته خیلی سخته اگر بتونی با یه کسی که دوسش داری، حالا یه اعضای خانواده، دوست یا پارتنر باشه بری خیلی برات راحت‌تر میشه اما واقعا می‌بینی که هرکجای دنیا تو بهترین امکاناتم که باشی حالت بده و دلت تنگه ولی میبینی که واقعا توی کشورت نمیتونی با خیال راحت از نظر حجاب و مالی و رفت و آمد و هرچی زندگی کنی، یکم آروم میشی ولی خیلی سخت‌تر از چیزیه که آدم فکرش‌رو‌ میکنه

‌ بازم بنظرم ایران با اون هوا و ترافیک واقعا جای زندگی نیست بنظرم وابستگی ها رو باید کنار بذاری و مثل ریاضی حساب کتاب کنی