روزگارِ غریبی‌ست.

«دیگر نه اصراری به زندگی دارم نه اصراری به مرگ!   یعنی من مرده‌ام! اما اگر قرار باشد زیاد غمگین شوی بلند می‌شوم با هم صبحانه می‌خوریم گپ می‌زنیم بعد هم می‌روم سری به خاک دوستانم بزنم برگردم اگر هم حوصله‌ام نشد شاید همان دور وُ برها خودم را چال کنم   چرا که دیگر نه اصراری به زندگی دارم نه اصراری به مرگ!   یعنی اگر گلوله‌ای به سمتم شلیک شود سرم را هم خم نخواهم کرد یعنی اگر برای بریدنِ این رگ تیغ در خانه نباشد تا مغازه هم نخواهم رفت   چرا که دیگر نه اصراری به زندگی دارم نه اصراری به مرگ!   چرا که دیگر نه اصراری به زندگی دارم نه اصراری به مرگ!   یعنی زمان را از دستم باز کرده‌ام چاقو را از جیب درآورده‌ام و رابطه‌ی علت و معلول را بریده‌ام چرا که می‌خواهم بی‌دلیل تنها باشم!   درست چون نوازنده‌ای که در میان اجرا سازش را زمین می‌گذارد تا موسیقی‌اش تمام نشود   درست چون خدایی که انسان‌اش را زمین گذاشته تا بر آسمان بنویسد: دیگر نه اصراری به زندگی دارم نه اصراری به مرگ! نه اصراری به زندگی دارم نه اصراری به مرگ! نه اصراری به زندگی دارم نه اصراری …» -گروس عبدالملکیان-

بچه ها کسی تو بیمارستان ایرانمهر آشنا داره؟

بچه ها کسی تو بیمارستان ایرانمهر آشنا داره؟

آیا چنین دنیای وحشتناکی، جهنم هم دارد؟!:)

من دردِ مشترکم مرا فریاد کن درخت اگر ریشه‌اش در خاکِ ستم کشیده باشد به تبرها چگونه امان خواهد داد؟

صبح که میرم سرکار خیلی سرده من لباس گرم میپوشم، ظهر که میام باهمون لباسا برگردم خونه مردم انقد مسخره نگام میکنن که فقط مونده انگشت بکشن سمتم بگن هه هه این دختر کصخله رو:)))))))))

۲۱ آذر- کنسرتِ محسن یگانه.🥂