massive mess

مامانم بهم گفت کوله آماده کنم. برادرم داره وسایلش رو جمع می‌کنه. خواهر کوچیکه‌ام پاوربانک رو به شارژ می‌زنه و می‌پرسه خروسی و پرنده‌های دیگه رو چجوری با خودمون ببریم. من نشستم گوشه اتاق. به دیوار تکیه دادم. دور و برم اثاث ریخته. با خودم فکر می‌کنم هنوز نتونستم باور کنم. سینه‌ام انگار خالیه. نفس کشیدن سخت و سنگینه. چشم‌هام پر شدن و صدای کوبیدن قلبم رو می‌شنوم. حرف فیا توی پست آخرش یادم میاد. تولد توی این حکومت، جداً رقم زدنِ پایانه‌.

ذات واقعی یک سری‌ها رو این وقت‌ها می‌شه شناخت.

کسی که داره وسط بمبارون فرار می‌کنه، مهمون و مسافر و مهاجر نیست. داره جونش رو نجات می‌ده. اگه دیدن آواره باعث می‌شه به بنزین و رب و برنج فکر کنی، مشکل اینجا کمبود منابع نمی‌شه، بلکه کمبود وجدانه.

چقدر آدم می‌تونه خودخواه و بی‌وجدان باشه این رو بگه. =)

دلشوره برای دوست‌هام این چند روز ۱۰۰ سال پیرم کرد.

حتی توموداچی لایف هم فهمید.

خشکم زد وقتی این جمله رو دیدم.

خشکم زد وقتی این جمله رو دیدم.

حتی توموداچی لایف هم فهمید.

اگه baby hair باشن که بدتر. تو می‌تونستی خیلی بلند و خوشگل باشی، نازنینِ من.

(ولی نگاه کردن به شونه‌ام و روبروم و دیدن حجم موهایی که ریخته، نه.)

شونه کشیدن موهام آرامش‌بخشه. ازش لذت می‌برم.

I might as well kms

یکی بهم گفت «صادق هدایت core». :)

واقعاً مشهوده نمی‌کشم. خویشتن‌داری‌ کمی هم پیدا کردم.

یک حرفی رو هم برگشتم توی گروه کلاس زدم که توی حالت عادی نمی‌گفتم.

تا یک چیزی هم می‌شه، گوارش این روده ما بهم می‌ریزه.