ایوان | علی اعطا

روایت یک رویداد»؛ شهر متعلق به کیست؟ چه کسی درباره شکل و آینده شهر تصمیم می‌گیرد؟ و سهم شهروندان در این تصمیم‌ها چیست؟ https://www.youtube.com/watch?v=ELkd069S-wQ در این قسمت از برنامه «روایت یک رویداد»، مراسم رونمایی و گفت‌وگو درباره کتاب «نزاع بر سر شهر؛ زیست شهری و عرصه عمومی در کشاکش ذی‌نفعان» نوشته علی اعطا برگزار شده است؛ کتابی که مجموعه‌ای از یادداشت‌های نویسنده درباره مسائل شهری، عرصه عمومی، منافع شهری، باغات تهران و مفهوم «حق بر شهر» است. در بخش نخست این برنامه، دکتر پیروز حناچی، دکتر هادی خانیکی و علی اعطا درباره نسبت شهروندان با شهر، حکمرانی شهری، مشارکت عمومی و ضرورت شکل‌گیری مطالبه اجتماعی برای اصلاح امور شهری سخن می‌گویند. دکتر پیروز حناچی با اشاره به مفهوم «حق بر شهر»، شهر را چیزی فراتر از یک کالای اقتصادی می‌داند و بر ضرورت مشارکت شهروندان در تصمیم‌گیری‌های شهری تأکید می‌کند. دکتر هادی خانیکی نیز با تمرکز بر مفهوم حکمرانی شهری، از چهار میدان اصلی نزاع در شهر سخن می‌گوید: فضای عمومی، تعارض منافع، ایمنی و امنیت، و طبیعت و باغات شهر. او همچنین «گفت‌وگو» را یکی از پایه‌های اصلی حیات مدنی شهر می‌داند. 📚 کتاب: نزاع بر سر شهر؛ زیست شهری و عرصه عمومی در کشاکش ذی‌نفعان ✍️ نویسنده: علی اعطا 🎙 برنامه: روایت یک رویداد 🏛 برگزارکننده: شهر کتاب مرکزی اگر به موضوعاتی مانند شهر، معماری، تهران، حق بر شهر، حکمرانی شهری، جامعه مدنی، فضای عمومی و مسائل شهری علاقه دارید، این گفتگو را ببینید. 🔔 برای تماشای برنامه‌های بیشتر درباره کتاب، فرهنگ و اندیشه، کانال شهرکتاب را دنبال کنید.

🔶امر اجتماعی کجای برنامه‌ریزی شهری است؟ ✍️محمد محمدی 🔷چند روز پیش، نشستی با محوریت گفت‌وگو درباره مسائل اجتماعی در وزارت راه و شهرسازی برگزار شد؛ نشستی که به همت دکتر علی اعطا، مشاور وزیر در امور اجتماعی و حقوق شهروندی، شکل گرفت و جمعی از پژوهشگران، متخصصان، کنشگران مدنی و فعالان حوزه شهر و برنامه‌ریزی شهری را گرد هم آورد. 🔷 به‌عنوان پژوهشگری که در سال‌های اخیر در حوزه مسائل اجتماعی و شهری فعالیت داشته‌ام، در این نشست بیش از آنکه سخن بگویم، تلاش کردم بشنوم؛ چراکه گاهی مسئله اصلی نه کمبود ایده، بلکه نشنیدن صداهایی است که در میدان اجتماعی وجود دارند. ادامه مطلب 👇 https://payamema.ir/payam/161635 @payamema

▫️آغاز «راه گفت‌وگو» برای سیاست‌گذاری اجتماعی وزارت راه و شهرسازی؛ به میزبانی مشاور وزیر نخستین نشست از مجموعه گفت‌وگوهای سیاستی و مسئله‌محور «راه گفت‌وگو» با موضوع «ملاحظات اجتماعی در سیاست‌گذاری، برنامه‌ریزی و تصمیم‌گیری» به میزبانی علی اعطا مشاور وزیر راه و شهرسازی برگزار شد. در این نشست، جمعی از صاحب‌نظران حوزه‌های اجتماعی و شهری، نمایندگان تشکل‌های مردم‌نهاد، دبیر شورای‌عالی شهرسازی و معماری ایران و مدیران ارشد وزارتخانه درباره چگونگی ورود و نهادینه‌شدن ملاحظات اجتماعی در فرایندهای سیاست‌گذاری و تصمیم‌گیری گفت‌وگو کردند. «راه گفت‌وگو» با هدف شناسایی مسائل اولویت‌دار حوزه امور اجتماعی و حقوق شهروندی و تبدیل دیدگاه‌های ذی‌نفعان به پیشنهادهای سیاستی و اقدامات قابل پیگیری از سوی علی اعطا مشاور وزیر در امور اجتماعی و حقوق شهروندی برگزار می‌شود. @eskannews_com | اسکان نیوز

«نزاع بر سر شهر»، مباحثه در حوزه عمومی / به بهانه انتشار کتاب علی اعطا محمدکریم آسایش؛ کنشگر و پژوهشگر شهری ▫️کتاب «نزاع بر سر شهر: زیست شهری و عرصه عمومی در کشاکش ذی‌نفعان» اثر «علی اعطا» که به‌تازگی منتشر شده است، از سه جهت حائز اهمیت است. ▫️نخست آنکه تکیه‌گاهش، به تعبیر نویسنده، «میدان تضادها و تعارضات در سیاست‌گذاری شهری» است که حاصل تجاربی از معاونت شهرسازی و معماری وزارت راه و شهرسازی و دبیرخانه شورای عالی شهرسازی و معماری و مهم‌تر از آن، سخنگویی پنجمین دوره شورای شهر تهران و عضویت در کمیسیون شهرسازی و معماری آن است. ▫️دوم آنکه علی اعطا دو ساحت دیگر داشته است که او را به شهر متصل می‌کرده است؛ معماری و روزنامه‌نگاری شهری. ساحت دوم، او را در جایگاه کنشگر رسانه‌ای قرار داده است. این ساحت از آن جهت واجد اهمیت است که در حوزه شهری، نویسندگان مستمر و فعال در ایران کم داریم و در خوش‌بینانه‌ترین حالت هم به تعداد انگشتان دو دست نمی‌رسند… ▫️وجه سوم اهمیت این اثر آن است که کتاب، که گزیده یادداشت‌ها و گفت‌وگوهای نگارنده آن است، از معدود کتاب‌هایی در ایران است که موضوع شهر را در حوزه عمومی مطرح می‌کند… «نزاع بر سر شهر» کتابی تخصصی و دانشگاهی نیست. کتاب با نقطه تمرکز بر «فضای عمومی»، که فصل/گفتار اول کتاب را به خود اختصاص داده، برجسته شده است. ▫️حوزه عمومی و فضای عمومی پیوندی متقابل و ناگسستنی دارند؛ چنان‌که نخستین یادداشت این مجموعه با عنوان «پس از خاموشی نورافکن‌ها» به این پرسش می‌پردازد که «امشب که همه ما اینجا، آنچه پلازای میدان هفت تیر خوانده شد، را ترک می‌کنیم و نورافکن‌ها خاموش می‌شود، این فضا چگونه به بهره‌برداری می‌رسد و چگونه مورد استقبال شهروندان قرار خواهد گرفت؟» این بهره‌برداری و استقبال شهروندان، هم مفهوم و روح حوزه عمومی است و تجربه پلازای میدان هفت تیر نشان داد که، به بیان نویسنده، «این پرسش همچنان باقی است»… ▫️یکی از وجوه شناخته‌شدگی علی اعطا، پیگیری برای لغو مصوبه شورای دوم شهر تهران برای برج‌باغ است و فصل/گفتار چهارم این کتاب هم به این مبحث، یعنی باغ‌های تهران، اختصاص دارد؛ موضوعی که منازعات متعددی را در بر داشته است. سابقه طرح بحث لغو برج‌باغ به شورای چهارم شهر تهران برمی‌گردد، اما آن زمان به موفقیت نرسید و در شورای پنجم نتیجه داد…/ پیام ما @eskannews_com | اسکان نیوز

⭕️ جنگ فرسایشی در آینۀ اهوازِ محمود احمد محمود نگارش زمین سوخته را در آذر ۱۳۶۰، حدود پانزده ماه پس از آغاز تهاجم ارتش عراق به ایران، به پایان رساند، هنگامی که هنوز نزدیکِ هفت سال تا پایان جنگ باقی مانده بود. اما در همین پانزده‌ماهۀ آغازین بود که توانست با دقتی کم‌نظیر ماهیت جنگی را دریابد که بعدها به جنگی هشت‌ساله بدل شد: جنگی فرسایشی، جنگی که نه با یک ضربۀ نهایی بلکه با فرسودن تدریجی انسان‌ها و شهرها و ظرفیت‌های اجتماعی ادامه می‌یافت.   زمین سوخته از این منظر فقط رمانی دربارۀ روزهای آغازین جنگ نیست. روایتی است پیش‌نگرانه از منطق انسانی جنگ‌های طولانی‌مدت. جنگ را محمود در این اثر نه از منظر فرماندهان و خط مقدم جبهه که از دریچۀ نگاه کسانی وصف می‌کند که در معرض مستقیم پی‌آمدهای جنگی قرار دارند: خانواده‌های آواره‌ای که خانه‌های‌شان را ترک می‌کنند، مردمی که با صدای بمباران و کمبود و ناامنی زندگی می‌کنند، و انسان‌هایی که آرام‌آرام مجبور می‌شوند ویرانی را بخشی از زندگی روزمره بدانند. اهوازِ محمود، شهری که در نخستین ماه‌های جنگ زیر سایۀ حمله و اضطراب نفس می‌کشید، تصویری است از جامعه‌ای که جنگ در تاروپود زندگی روزمره‌اش نفوذ کرده است. شاید مهم‌ترین دریافت رمان همین باشد: جنگ پیش از آن که شهرها را ویران کند نظم عادی زندگی انسان‌ها را به هم می‌زند.   از این زاویه که بنگریم، جنگ فرسایشی فقط مفهومی نظامی نیست، تجربه‌ای است اجتماعی. هدف در جنگ‌های کوتاه معمولاً پیروزی سریع و تحمیل اراده به طرف مقابل است، اما در جنگ فرسایشی اصولاً زمان خود به سلاح تبدیل می‌شود. هر یک‌روزی که جنگ ادامه یابد نه‌فقط منابع نظامی بلکه توان روانی و اقتصادی و اجتماعی جامعه را نیز بیش‌تر و بیش‌تر تحلیل می‌برد. انسان‌ها به‌تدریج با وضعیتی سازگار می‌شوند که در شرایط عادی تحمل‌ناپذیر به نظر می‌رسد: مرگ، آوارگی، فقدان، ناامنی.   این همان چیزی است که محمود در زمین سوخته ثبت کرده است. نشان می‌دهد که جنگ چگونه از یک حادثۀ بیرونی به تجربه‌ای درونی تبدیل می‌شود، چگونه اضطراب حمله و فقدان عزیزان به بخشی از حافظۀ روزمره بدل می‌شود، چگونه جامعه‌ای که در ابتدای جنگ با یک شوک بزرگ مواجه شده است ‌تدریجاً وارد وضعیت انتظار و فرسودگی می‌شود.   از همین منظر است که شباهت‌هایی میان تجربه‌ای که محمود روایت می‌کند و الگوهای انسانیِ جنگ کنونی‌مان آشکار می‌شود. در جنگ‌ جاری‌مان انگار تدریجاً چند الگوی تکرارشونده در حال تکوین‌اند: ابتدا عادی‌شدن تدریجی خشونت، سپس فرسایش امید و افق آینده‌مان، سرانجام نیز تبدیل‌شدن بقا به اصلی‌ترین دغدغۀ زندگی روزمره‌مان. جنگ انگار اکنون دیگر فقط در میدان نبرد رخ نمی‌دهد، در اقتصاد نیز در جریان است، در روابط اجتماعی، در روان جمعی، در تصورمان از آینده.   ارزش زمین سوخته فقط در ثبت یک مقطع تاریخی نیست. رمان محمود اهمیت دارد چون نشان می‌دهد جنگ چگونه در زندگی انسان‌ها رسوب می‌کند. محمود در همان ماه‌های نخست فهمیده بود که جنگ طولانی، پیش از آن که با پیروزی یا شکست نظامی تعریف شود، با حدی از ویرانی‌ سنجیده می‌شود که به زندگی عادی انسان‌ها تحمیل می‌کند. به همین دلیل، این رمان امروز نیز نه‌فقط سندی از جنگ ایران و عراق بلکه متنی برای فهم منطق انسانی جنگ فرسایشی است. 🆔 @mmaljoo

▫️«نزاع بر سرِ شهر» در شهر کتاب مرکزی رونمایی از کتاب «نزاع بر سرِ شهر» نوشته علی اعطا؛ با سخنرانی پیروز‌ حناچی، هادی خانیکی، مروارید قاسمی، کهنسال نودهی، ایمانی جاجرمی و صادق کاشانی روز دوشنبه ۵ مرداد ۱۴۰۵ ساعت ۱۸ تا ۲۰:۳۰ در شهر کتاب مرکزی برگزار می‌شود. در بخشی از پیشگفتار به‌قلم‌ نویسنده آمده است: «نزاع بر سر شهر، گزیده ای از نوشته‌ها و گفته‌هایم از ۱۳۹۶ تا ۱۴۰۴ درباره شهر، عرصه عمومی و زیست شهری است. این هشت سال را به دو دوره چهارساله تفکیک می‌کنم. نخست، دوران حضورم در شورای شهر تهران در فاصله سالهای ۱۳۹۶ تا ۱۴۰۰. آنگاه که ناگهان به میدان تضادها و تعارضات سیاستگذاری شهری پرتاب شدم. پیش از آن شهر را از چشم‌اندازهای دیگری دیده بودم. دوره حضور در شورای شهر برای من سراسر تجربه مواجهه با کشاکش ذینفعان و منازعات شهری بود. در آن دوران، به گاه فرصت یا به ضرورت یادداشتی می‌نوشتم... تابستان ۱۴۰۰ دوره شورای پنجم به پایان رسید. در چهارسال اخیر فرصتی ناگزیر دست داد تا از یک فاصله انتقادی، جریان سیاست‌گذاری شهری را مشاهده کنم. در فضایی تاریک و روشن بیشتر خواندم و بیشتر نوشتم. نوشته‌های دوره اخیر را بیشتر دوست دارم، نه از این بابت که آنان که دستی بر قلم دارند، عموما نوشته‌های متاخر خود را ترجیح می‌دهند. بلکه از این جهت که این نوشته‌ها کمتر در مقام تببین و یا دفاع از سیاستی و یا از عملکردی برآمده‌اند...» @eskannews_com | اسکان نیوز

⚪️ یادداشتی از دوست گرامی، دکتر امیر شفیعی

دوست گرامی دکتر امیر شفیعی، یادداشتی کوتاه با عنوان «نزاع بر سر شهر؛ روایت قدرت و سیاست شهری» در معرفی و بررسی کتاب اخیرم نگاشته‌اند که هفته گذشته در روزنامه شرق منتشر شده است.

ضمن تشکر از توجه و حسن‌نظر دکتر شفیعی، پژوهشگر سیاست‌گذاری شهری و شهرسازی؛ یادداشت ایشان را تقدیم می‌کنم.

🔻نزاع بر سر شهر؛ روایت قدرت و سیاست شهری

امیر شفیعی، پژوهشگر سیاست‌گذاری شهری

کتاب نزاع بر سر شهر نوشته علی اعطا، عضو سابق شورای شهر تهران در دوره پنجم، بخشی از یادداشت‌های گردآوری‌شده نویسنده درباره اداره شهر با تمرکز بر شهر تهران است که از سال 1396 تا 1404 در روزنامه‌های مختلف منتشر شده است. کتاب به نوعی داوری نویسنده درباره اهم سیاست‌های شهری در چهار حوزه حکمروایی شهری، زیست شهری و ایمنی، فضای عمومی و باغ‌های شهری است. چند ویژگی مثبت کتاب، آن را از سایر کتاب‌های مشابه یادداشت‌ها متمایز می‌کند. در وهله نخست، کتاب متکی به دانش تجربی نویسنده به‌ویژه در تهران و در دوره شورای شهر است که ارجاعات مختلف به این تجارب شخصی در موضوع‌های مختلف دارد. این ارجاعات واجد این امتیاز است که در خدمت موضوع قرار دارند و نه صرفا بیان رخدادها یا نوعی روزمره‌نگاری. از طرف دیگر ما صرفا با بیان یک دانش تجربی پراکنده در موضوع‌های مختلف روبه‌رو نیستیم؛ اگرچه ترجیح بر آن بود تا برخی از یادداشت‌ها با هم تجمیع می‌شدند تا از تکرار برخی اطلاعات پرهیز شود (همچون یادداشت‌های مرتبط با حریم تئاتر شهر یا برخی یادداشت‌های مربوط به مسئله باغات)، یک نخ تسبیح نظری پشتوانه همه این یادداشت‌هاست (مگر یکی دو مورد) که به‌خوبی در عنوان کتاب بروز یافته است. یعنی دغدغه نویسنده درباره شهر و اداره شهر در تمام چهار گفتار کتاب و رویکرد نظری او این است که مردم و آنچه عموما به عنوان منافع عمومی محرز است، چه جایگاهی در تصمیم‌گیری‌ها و سیاست‌‎ها دارند و سیاست‌های شهری مختلف با پیگیری و به نفع چه کسانی برقرار شده‌اند. اگرچه ما با یک ارزیابی سیستماتیک سیاست‌ها روبه‌رو نیستیم و چنین انتظاری هم نمی‌رود، اما داوری او به‌خوبی تصویر کلی خوبی از روابط قدرت و اینکه برنده و بازنده سیاست‌ها چگونه قابل ردیابی هستند، منبع مالی سیاست‌ها چیست یا چه آثار اقتصادی دارند و پیامدهای محیط زیستی سیاست‌ها چیست، می‌دهد… … چه آنجا که گوشه‌ای به طراح حریم تئاتر شهر و بی‌خبری شورای شهر و پیگیری شهردار منطقه می‌زند و چه آنجا که میان خطوط گفته آقای چمران، رئیس شورای شهر درباره توقف ساخت‌وساز در باغات را تشریح می‌کند و چه آنجا که درباره کمیسیون ماده 100 از نزاع سرمایه‌گذار پالادیوم می‌نویسد. به عبارت دیگر ما نه با یک نگاه سیاسی، بلکه با یک نگاه کارشناسی مواجهیم که بر دو بال تجربه سطوح بالای سیاست‌گذاری شهری و دانش تخصصی این حوزه موضوعی سوار است. در نقد شهرداران تهران، هم دکتر حناچی، شهردار وقت را در موضوع خروج پادگان 06 نقد می‌کند و هم شهردار کنونی را که در دفاع از مصوبه‌های کمیسیون ماده 5 ابراز داشته بود مردم تهران را بیجا از زلزله ترسانده‌ایم. روی‌هم‌رفته و در شرایطی که در متون دانشگاهی ترجمه دانش نظری سایر کشورها چیره شده و بسیاری از مسئولان نیز در رقابتی نانوشته با دانشگاهیان یادداشت‌هایی با تشریح مفاهیم و مرور و معرفی مباحث نظری روزآمد قلم‌فرسایی می‌کنند، تحریر و انتشار دانش ضمنی یکی از مسئولان سیاست‌گذاری شهری به‌ویژه اگر با مرور رخدادها و روابط قدرت ناگفته همراه باشد، رخدادی ارزشمند برای ارتقای دانش برنامه‌ریزی و مدیریت شهری در کشور است که پیشنهاد می‌کنم همه دست‌اندرکاران و دانش‌پژوهان این عرصه آن را مطالعه کنند. 🔗 لینک در سایت روزنامه شرق: https://www.sharghdaily.com/fa/tiny/news-1116141

https://t.me/Eyvaaan

https://ble.ir/Eyvaaan

📸 دوازدهمین دورهمی کنشگران محیط زیست کارزار: پرونده ویژه پروژه‌های سنگفرش‌سازی علیه درختان با حضور کنشگران، کارشناسان، مسئولان و علاقمندان 📅  دوشنبه ۸ تیتر ۱۴۰۵ - کافه رویداد کارزار ✌️ @karzarnet ☕️ @cafekarzar

در کافه کارزار علی اعطا در نشست‌های کافه کارزار شرکت نکرده بودم، تا دیروز عصر و به دعوت دوستان کارزار و نویسندگان متن «پروژه‌های سنگفرش سازی علیه درختان». نکته جالب، شیوه متفاوتی از گفتگوگری بود. ابتدا یکی از دست‌اندرکاران طرح موضوع کرد؛ و بلافاصله شروع کرد به وقت دادن به حاضرین. البته حاضرین همه از جنبه‌ای در موضوع تخصص یا تجربه داشتند و در این حالت، گفتگو از مدار خارج نمی‌شد، چنانکه نشد. یعنی شیوه کلاسیک جلسات این‌چنینی، یعنی سخنران و پنل و دست آخر گفتگو در میان نبود. برای شنیدن رفته بودم، و بنا به صحبت نداشتم. بار اول که گفتند، عذر خواستم. بار دوم دیگر‌ نمی‌شد. چند دقیقه‌ای صحبت کر‌دم. البته با ذکر این نکته که من تخصصی در محیط زیست ندارم، اما تجاربی در سیاستگذاری شهری دارم و از این زاویه صحبت می‌کنم. آماده نبودم، اما پشیمان هم نشدم. احتمالا در روزهای آینده ویدیوی صحبت‌ها منتشر خواهد شد. امیدوارم جمع پرشور کارزار و همراهان این پلتفرم، همچنان پر شور و اشتیاق به این کار خوب مدنی ادامه بدهند.

https://t.me/Eyvaaan https://ble.ir/Eyvaaan

صدای بخشو، تصویر بوشهر به بهانه انتشار دوباره قطعاتی از مستند «اربعین» اثر ناصر تقوایی (لینک مستند) ✍️ علی اعطا چندسالی است که همزمان با تاسوعا و عاشورا، صدای جهانبخش کردی‌زاده، مشهور به «بخشو»، در شبکه‌های اجتماعی شنیده می‌شود. ویدئوهای کوتاهی دست به دست می‌شوند و بسیاری از کاربران، با شنیدن چند مصرع یا چند ضرب سنج و دمام، بی‌درنگ به حال و هوای محرم در بوشهر می‌روند. اما اگر از خود بپرسیم هنگام شنیدن نام بخشو چه تصویری در ذهنمان شکل می‌گیرد، پاسخ بسیاری از ما احتمالاً یکسان خواهد بود: مردی با پیراهن روشن، در میان عزاداران، با صدایی که بر ریتم سنج و دمام می‌نشیند؛ تصویری که سال‌هاست در ذهن ایرانیان تکرار شده است. این تصویر از کجا آمده است؟ بیشتر ما بخشو را نه از خلال عکس‌های خانوادگی، نه از روایت‌های مکتوب و نه حتی از حافظه شخصی مردم بوشهر می‌شناسیم. آنچه از او در ذهن داریم، عمدتاً از دریچه دوربین ناصر تقوایی به ما رسیده است؛ از مستند اربعین که در سال ۱۳۴۹ ساخته شد و امروز، بیش از نیم قرن بعد، همچنان در ایام محرم بازنشر می‌شود. زمانی که تقوایی این فیلم را می‌ساخت، احتمالاً کمتر کسی تصور می‌کرد که چند دهه بعد، برای بخش بزرگی از ایرانیان، محرم بوشهر با همین تصاویر شناخته شود. اما چنین شد. فیلم به تدریج از موضوع اولیه خود فراتر رفت و به یکی از ماندگارترین روایت‌های تصویری از زندگی جمعی در جنوب ایران تبدیل شد. امروز تماشای مستند اربعین امروز فراتر از تماشای یک مراسم عزاداری است. فیلم، شهری را پیش چشم ما می‌گذارد که در آن آیین سوگواری در کوچه‌ها و گذرها جریان دارد. جمعیت در حرکت است. صدا در فضا می‌پیچد. مسجد دهدشتی در متن زندگی شهر قرار دارد و دوربین، رفت‌وآمد مردم را میان مسجد و کوچه‌ها دنبال می‌کند. آنچه دیده می‌شود، فرانر از یک مراسم است؛ شیوه‌ای است از حضور مردم در کنار یکدیگر. در بسیاری از فیلم‌های مستند، موضوع اصلی در مرکز قاب قرار می‌گیرد و باقی چیزها در حاشیه می‌مانند. اربعین از این زاویه متفاوت است. امروز که به آن نگاه می‌کنیم، چشممان مدام از بخشو به اطراف می‌رود؛ به چهره‌های ناشناس، به دیوارها و گذرها، به حرکت جمعیت و به شهری که در پس‌زمینه حضور دارد. گویی فیلم، ناخواسته چیزهایی را حفظ کرده که شاید در زمان ساختش چندان به چشم نمی‌آمده‌اند. همین ویژگی است که به برخی آثار مستند عمری طولانی‌تر از موضوع اولیه‌شان می‌بخشد. فیلم‌های مستندی که در کنار ثبت یک واقعه، زمانه‌ای را نیز با خود حمل می‌کنند. سال‌ها بعد، مخاطب تنها برای دیدن موضوع فیلم به سراغ آن نمی‌رود. می‌خواهد ببیند مردم چگونه راه می‌رفته‌اند، چگونه گرد هم می‌آمده‌اند، شهر چه شکلی داشته و زندگی در چه فضایی جریان پیدا می‌کرده است. شاید به همین دلیل باشد که قطعات مستند اربعین هنوز چنین تأثیری دارند. ما با تماشای این مستند به بخشو گوش می‌دهیم و علاوه بر آن، به شهری نگاه می‌کنیم که در آن این صدا برخاسته است. شهری که ممکن است بخشی از ما آن را از نزدیک ندیده‌ باشیم، اما احساس می‌کنیم آن را می‌شناسیم. در روزهای گذشته، این تصاویر بارها در رسانه‌ها و شبکه‌های اجتماعی بازنشر شده‌اند، بی‌آنکه نامی از مستند اربعین یا ناصر تقوایی در میان باشد. یادآوری نام او ادای احترام به یک فیلمساز برجسته نیز هست، و نیز توجه به این واقعیت است که هیچ تصویری بی‌راوی نیست. آنچه امروز از بخشو و محرم بوشهر در ذهن داریم، نتیجه نگاه کسی است که بیش از پنجاه سال پیش دوربین خود را در نقطه‌ای کانونی قرار داد و لحظاتی از زندگی یک شهر را ثبت کرد. شاید ارزش اربعین، پس از گذشت این همه سال، بیش از هر چیز در همین نکته باشد؛ اینکه هنوز می‌توان از خلال آن دید که یک شهر چگونه خود را در آیین‌هایش آشکار می‌کند و چگونه یک فیلم، تصویری ماندگار از یک شهر و آیین سوگواری در آن برای نسل‌های بعد به جا می‌گذارد.

https://t.me/Eyvaaan https://ble.ir/Eyvaaan

نشست تعاملی: «ایران پساجنگ: از رنج تا زیستن» با حضور: ▫️علی اعطا ▫️مریم کهنسال ▫️محمد محمدی ▫️ساناز قربانی دوشنبه ۱ تیر ۱۴۰۵ ساعت ۱۷ کتاب‌فروشی چشمه کارگر حضور در این نشست برای عموم آزاد و رایگان است. @eskannews_com | اسکان نیوز

🔻چهار روایت از انتخابات هفتم و آینده مدیریت شهری در گفت‌وگو با بیات، اعطا، اقراریان و شیرزاد 🔺فردای شورای ششم 🔹امروز ۲۷ خرداد ۱۴۰۵، آخرین روز فعالیت رسمی شوراهای ششم شهر و روستاست؛ اما برخلاف انتظار، این پایان با آغاز شورای هفتم همراه نشده است. جنگ ۴۰ روزه و به‌دنبال آن تعویق انتخابات، تقویم سیاسی کشور را دستخوش تغییر کرده و حالا وضعیت تازه‌ای شکل گرفته است؛ وضعیتی که در آن نه تنها زمان دقیق انتخابات مشخص نیست، بلکه اصل آینده شوراها، نحوه استقرار نهادهای محلی و مسیر مدیریت شهری نیز در هاله‌ای از ابهام قرار دارد. 🔹در چنین شرایطی، بحث اصلی صرفاً یک جابه‌جایی زمانی در برگزاری انتخابات نیست، بلکه پرسش عمیق‌تری درباره نحوه عبور کشور از وضعیت استثنایی به شرایط عادی مطرح شده است. شوراها به‌عنوان نزدیک‌ترین نهاد انتخابی به زندگی روزمره مردم، از نخستین ساختارهایی هستند که آثار این گذار را نشان می‌دهند. از کیفیت خدمات شهری تا تصمیم‌های کلان مدیریت شهر، همه در گرو تعیین تکلیف این نهادهاست. 🔹علی اعطا: «مسئله اصلی امروز صرفاً زمان برگزاری انتخابات شوراها نیست؛ پرسش مهم‌تر عبور کشور از یک وضعیت استثنایی به وضعیت عادی است. شوراها از نخستین نهادهایی هستند که این فرآیند در آنها خود را نشان می‌دهد.» 🔹اعطا تأکید می‌کند که بحران کنونی نباید فقط در قالب یک تأخیر انتخاباتی دیده شود. از نگاه او، اهمیت ماجرا در این است که جامعه چگونه از وضعیت اضطراری خارج می‌شود. او معتقد است شوراها به‌دلیل ارتباط مستقیم با زندگی روزمره شهروندان، شاخص مهمی برای سنجش بازگشت کشور به روال عادی هستند. تعیین تکلیف آنها صرفاً یک ضرورت حقوقی نیست، بلکه یک ضرورت سیاسی و اجتماعی نیز هست. 🔹محمد بیات: «طبق مصوبه شورای عالی امنیت ملی، دو ماه پس از پایان جنگ انتخابات شوراهای اسلامی شهر و روستا برگزار می‌شود و ۴۵ روز بعد از آن، شوراهای جدید فعالیت خود را آغاز می‌کنند.» 🔹بیات با تأکید بر وجود چارچوب حقوقی روشن، هرگونه برداشت غیررسمی را رد می‌کند و می‌گوید مبنای عمل باید مصوبات رسمی باشد. او نسبت به پیشنهادهایی درباره تمدید دوره شوراهای فعلی نیز انتقاد دارد و تأکید می‌کند که این بحث‌ها نباید جایگزین قانون شود. به باور او، مدیریت فرآیند انتخابات نیازمند نظم حقوقی و پرهیز از تفسیرهای سیاسی است. 🔹مهدی شیرزاد: «انتخابات شوراهای هفتم نخستین انتخابات در دوره جدید جمهوری اسلامی است و از این جهت اهمیت مضاعفی پیدا می‌کند. این انتخابات تا حدی نشان خواهد داد که جایگاه نهاد انتخابات و نهادهای نمایندگی در دوره جدید چگونه تعریف می‌شود.» 🔹شیرزاد معتقد است این انتخابات تنها یک رویداد محلی نیست، بلکه آزمونی برای سنجش کیفیت نهاد انتخابات در دوره جدید است. او می‌گوید استقلال نسبی این انتخابات از ریاست‌جمهوری، اهمیت آن را افزایش داده و می‌تواند نقش احزاب و رقابت برنامه‌محور را تقویت کند؛ به شرط آنکه جریان‌های سیاسی از رفتارهای تخریبی فاصله بگیرند. 🔹مهدی اقراریان: «مهم‌تر از انتخاب هر سناریو، روشن شدن سریع آن است. جریان‌های سیاسی، تشکل‌های اجتماعی و افکار عمومی باید بدانند کشور بر اساس چه برنامه‌ای پیش می‌رود.» 🔹اقراریان بر ضرورت پایان دادن به بلاتکلیفی تأکید دارد و معتقد است تأخیر در تصمیم‌گیری می‌تواند به فضای سیاسی و اجتماعی کشور آسیب بزند. در جمع‌بندی این چهار نگاه، مسئله شوراها فراتر از یک انتخابات محلی است؛ موضوعی که به بازتعریف حکمرانی شهری، رابطه دولت و مدیریت محلی و مسیر بازگشت به شرایط عادی کشور گره خورده است. 💢بیشتر بخوانید👇 https://www.sharghdaily.com/fa/tiny/news-1110287 @sharghdaily Sharghdaily.com

«نزاع بر سر شهر»، مباحثه در حوزه عمومی محمدکریم آسایش؛ کنشگر و پژوهشگر شهری 🔹کتاب «نزاع بر سر شهر: زیست شهری و عرصه عمومی در کشاکش ذی‌نفعان» اثر «علی اعطا» که به‌تازگی منتشر شده است، از سه جهت حائز اهمیت است. 🔹نخست آنکه تکیه‌گاهش، به تعبیر نویسنده، «میدان تضادها و تعارضات در سیاست‌گذاری شهری» است که حاصل تجاربی از معاونت شهرسازی و معماری وزارت راه و شهرسازی و دبیرخانه شورای عالی شهرسازی و معماری و مهم‌تر از آن، سخنگویی پنجمین دوره شورای شهر تهران و عضویت در کمیسیون شهرسازی و معماری آن است. 🔹دوم آنکه علی اعطا دو ساحت دیگر داشته است که او را به شهر متصل می‌کرده است؛ معماری و روزنامه‌نگاری شهری. ساحت دوم، او را در جایگاه کنشگر رسانه‌ای قرار داده است. این ساحت از آن جهت واجد اهمیت است که در حوزه شهری، نویسندگان مستمر و فعال در ایران کم داریم و در خوش‌بینانه‌ترین حالت هم به تعداد انگشتان دو دست نمی‌رسند… 🔹وجه سوم اهمیت این اثر آن است که کتاب، که گزیده یادداشت‌ها و گفت‌وگوهای نگارنده آن است، از معدود کتاب‌هایی در ایران است که موضوع شهر را در حوزه عمومی مطرح می‌کند… «نزاع بر سر شهر» کتابی تخصصی و دانشگاهی نیست. کتاب با نقطه تمرکز بر «فضای عمومی»، که فصل/گفتار اول کتاب را به خود اختصاص داده، برجسته شده است. 🔹حوزه عمومی و فضای عمومی پیوندی متقابل و ناگسستنی دارند؛ چنان‌که نخستین یادداشت این مجموعه با عنوان «پس از خاموشی نورافکن‌ها» به این پرسش می‌پردازد که «امشب که همه ما اینجا، آنچه پلازای میدان هفت تیر خوانده شد، را ترک می‌کنیم و نورافکن‌ها خاموش می‌شود، این فضا چگونه به بهره‌برداری می‌رسد و چگونه مورد استقبال شهروندان قرار خواهد گرفت؟» این بهره‌برداری و استقبال شهروندان، هم مفهوم و روح حوزه عمومی است و تجربه پلازای میدان هفت تیر نشان داد که، به بیان نویسنده، «این پرسش همچنان باقی است»… لینک متن کامل یادداشت محمدکریم آسایش در روزنامه پیام ما

https://t.me/Eyvaaan https://ble.ir/Eyvaaan

دوست گرامی، محمدکریم آسایش، به حسن نظر یادداشتی درباره کتاب اخیرم «نزاع بر سر شهر»، در روزنامه پیام ما نوشته‌اند. بسیار سپاسگزارم. امیدوارم سایر دوستان گرانقدر نیز، فرصتی پیدا کنند و نقد و نظری درباره «نزاع بر سر شهر» مطرح کنند. متن یادداشت

بلیت رایگان به چه قیمتی؟ رایگان شدن بلیت همیشه در نگاه اول خبر خوبی است؛ مخصوصاً برای مردمی که زیر فشار هزینه‌های روزمره‌اند. اما هیچ خدمتی واقعاً «مجانی» نیست. اگر شهروند امروز پول بلیت ندهد، هزینه آن از جای دیگری پرداخت می‌شود: از بودجه عمومی، از کاهش کیفیت خدمات، از عقب‌افتادن توسعه، یا از جیب همان مردمی که قرار بود حمایت شوند. تجربه طرح‌های مجانی‌سازی نشان داده اگر بدون برنامه مالی روشن اجرا شوند، خیلی زود از سیاست حمایتی به بحران مدیریتی تبدیل می‌شوند. پرسش اصلی اینجاست: بلیت رایگان واقعاً کمک به مردم است، یا تصمیمی پرهزینه که عاقبتش را بعداً همه با هم پرداخت می‌کنیم؟ #بلیت_رایگان #مترو #حمل_و_نقل_عمومی #شهرداری #اقتصاد_شهری #بودجه_عمومی #مجانی_سازی #معیشت #تهران

امروز گفتگوی ویدیویی ۲۰-۱۵ دقیقه‌ای با برنامه هشت شب داشتم، که بخش خیلی کوتاهی از آن را امشب منتشر کرده‌اند و احتمالا یکی دو روز آینده، روی یوتیوب و آپارات قرار می‌گیرد. البته دلیل عدم انسجام در این بخش، حالت آنونس‌وار بودن آن است. و به حضور دوستان تقدیم می‌کنم.

🔻سرنوشت شوراها در گفت‌وگو با پیروز حناچی، محمدصالح جوکار، علی اعطا و ناصر امانی 🔺شوراهای بی‌انتخاب 🔹روزها می‌گذرند اما انتخابات شوراهای اسلامی شهر و روستا در هاله‌ای از ابهام است. مصوبه شورای عالی امنیت ملی، انتخابات را به دو ماه پس از پایان جنگ موکول کرده. با نزدیک شدن به ۲۷ خرداد (پایان مهلت قانونی شورای ششم)، مدیرت شهری تهران و سایر شهرها به گره کور تبدیل شده است. نگرانی از تصمیمات شائبه‌برانگیز پایان دوره و تأثیر تعویق بی‌ضابطه بر اعتماد عمومی، لایه‌های دیگر این بحران است. 🔹علی اعطا، عضو هیئت رئیسه شورای پنجم تهران: «مصوبه شعام می‌گوید انتخابات ۶۰ روز بعد از پایان جنگ برگزار شود. از طرفی با سیر فعلی وقایع، بعید است نقطه خاصی را به عنوان زمان ترک مخاصمه در تایم‌لاین جنگ آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه ایران مشخص کرد. بنابراین برگزاری انتخابات شوراها به آینده نامشخص محول شده است.» 🔹او می‌گوید در صورت تمدید مجدد، ادامه کار شورا با جلسات غیرعلنی و حداقل اثرگذاری چه حاصلی دارد؟ نقش شورا در علنی بودن جلسات است. 🔹پیروز حناچی، شهردار پیشین تهران: «ممکن است برخی طرح‌ها در این دوره شائبه ایجاد کند، مثلا رایگان شدن مترو. پیشتر در مورد بنزین، یک بار در شب عید گفتند قیمت افزایش نمی‌یابد. در کوتاه‌مدت عده‌ای خوشحال شدند، در حالی که کمبود بنزین را با خرید ارزی تأمین می‌کردیم. عملاً سوبسید سوخت افزایش یافت و بعداً برای نزدیک شدن به قیمت واقعی با مشکلات اجتماعی مواجه شدیم.» 🔹تخمین زده می‌شود درآمد مترو سالانه بیش از ۵۰ همت باشد. 🔹ناصر امانی، عضو شورای شهر تهران: «سردرگمی و بدون برنامه بودن و احساس پایان یافتن دوره، مهم‌ترین آفت طولانی شدن دوره شوراست. الان برنامه چهارم مدیریت شهری تهران دوره زمانی‌اش تمام شده و قرار بود هر دوره شورا خودش برنامه چهارساله تنظیم و اجرا کند.» 🔹او می‌گوید این احساس در مردم ایجاد می‌شود که «ما برای چهار سال شما را انتخاب کردیم، قرار نیست اختیار تغییر را از ما سلب کنید» و در مشارکت مردم تأثیر منفی خواهد داشت. 🔹محمدصالح جوکار، رئیس کمیسیون امور داخلی کشور و شوراهای مجلس: «با وقوع جنگ، تأمین امنیت مردم در اولویت قرار گرفت. یکی دیگر از ملاحظات موجود، حفظ وحدت و انسجام داخلی بود؛ چراکه فضای رقابت‌های انتخاباتی، فعالیت جریان‌های سیاسی و تبلیغات می‌توانست بر شرایط عمومی کشور اثرگذار باشد. پس از نشست‌های کارشناسی، جمع‌بندی بر توقف انتخابات تا پایان شرایط جنگی شد و در شورای عالی امنیت ملی به تصویب رسید.» 🔹سه سناریوی اصلی پس از ۲۷ خرداد مطرح است: در سناریوی نخست، وزیر کشور در تهران و استانداران در شهرستان‌ها اداره امور شهری را بر عهده بگیرند. این گزینه از نگاه حناچی و اعطا قابل قبول‌تر است. سناریوی دوم، تمدید دوباره شورای ششم است که امانی آن را محتمل می‌داند. با این حال، حناچی این رویکرد را بدعت در اجرای قانون و نوعی تالی فساد توصیف می‌کند. در سناریوی سوم، بر تعیین تاریخ انتخابات در فرصت باقی‌مانده تأکید شده است. جوکار بر این گزینه اصرار دارد، اما شرط آن پایان جنگ است؛ موضوعی که به گفته اعطا با توجه به شرایط فعلی، در بازه زمانی موجود بعید به نظر می‌رسد. 💢بیشتر بخوانید👇 https://www.sharghdaily.com/fa/tiny/news-1107470 @sharghdaily Sharghdaily.com

شوراهای بی‌انتخاب امروز، روزنامه شرق گزارشی منتشر کرده با عنوان «شوراهای بی‌انتخاب». در این گزارش سرنوشت شوراها و سه راه پیش‌‌رو را در گفت‌وگو با پیروز حناچی، محمدصالح جوکار، علی اعطا و ناصر امانی و اینجانب گفتگو شده است. در این گفتگو توضیح داده‌ام که «از مجموع رفتار سیاسی دولت این‌طور استنباط می‌کنم این تمایل وجود دارد که آرایش مدیریت شهری در سطح شورا و شهردار پایتخت دستخوش نوسان و تغییر نشود». پیشنهاد می‌کنم اگر فرصت دارید، گزارش روزنامه شرق با عنوان «شوراهای بی‌انتخاب» را مطالعه کنید.

https://t.me/Eyvaaan https://ble.ir/Eyvaaan

اینترنت و سنبه پرزور مخالفان علی اعطا یک - دولت بالاخره به وعده‌های اخیر عمل کرد و گشایش‌هایی در وضعیت اینترنت ایجاد شد. البته، وعده رییس جمهور در زمان انتخابات در بحث اینترنت، فراتر از این بود و کاری که الان انجام شده، گویا بازگرداندن دسترسی به اینترنت، به وضعیت پیش از دی ۱۴۰۴ است. از این بابت، هنوز تا تحقق وعده انتخاباتی پزشکیان فاصله داریم. دو- در همین حد هم، نگرانی‌ها پابرجاست. در همان روز بازگشایی، دستور موقت دیوان صادر شد، که به معنای توقف بازگشایی اینترنت تا زمان رای دیوان بود و هست. با این حال، دولت پافشاری کرد. و البته نمی‌دانیم چه خواهد شد. حدس محتمل این است که بعد از تعطیلی سه روزه، در هفته آینده چالش‌ها دوباره آغاز شود. دولت با دستور موقت دیوان عدالت اداری چه خواهد کرد؟ سه- شواهد نشان می‌دهد دولت، برای بازگشایی اینترنت، علی‌رغم علم و آگاهی نسبت به سنبه پر زور مخالفان، تدارک حقوقی در خوری ندیده است؛ که اگر دیده بود، در همان ساعات اولیه با سورپرایز دستور موقت مواجه نمی‌شد و پیش‌تر، تمهیدی می‌کرد. چهار- شعار پزشکیان وفاق است. و بعد از قریب دو سال، حدود و ثغور‌ این وفاق، هنوز بر ما روشن نیست. شورای سران سه قوه که ابتدا برای رسیدگی به مسائل اقتصادی تشکیل شد و اختیارات گسترده یافت، خیلی زود به مسایلی فراتر از حوزه اقتصاد وارد شد. آیا پزشکیان نمی‌توانست ابتدا مسئله اینترنت را در سطح آن شورا حل و فصل کند، و به قولی اجماع‌سازی و توافق‌سازی کند؛ تا با چنین واکنش سریع و بازدارنده‌ای از سوی مخالفان، از مسیر دیوان عدالت اداری مواجه نشود؟ پنج- کسانی چنین استدلال می‌کنند که ستاد ساماندهی و راهبری فضای مجازی کشور که به ریاست معاون اول تشکیل شده، جایگزین کارگروه مربوطه در شعام است. در توجیه، می‌گویند حکم صادره را رییس جمهور، از جایگاه رییس شورای عالی امنیت ملی امضا کرده‌اند. نمی‌دانم این استدلال چقدر موجه است. آیا واقعا به لحاظ قانونی، این ستاد، جایگزین آن کارگروه می‌تواند باشد؟ اگر چنین باشد، رسیدگی‌ به موضوع، احتمالا دیگر در صلاحیت دیوان عدالت اداری نخواهد بود و می‌توان در صلاحیت دیوان برای این امر، تشکیک کرد.

https://t.me/Eyvaaan https://ble.ir/Eyvaaan

هجویه‌ی تاب‌آوری همیشه به زلزله‌ی تهران فکر می‌کردم. بخشی ریشه در ترس‌های سال‌های دور داشت، بخشی ریشه در فکر‌های سال‌های متاخر. سناریوهای خیالی و محتمل را تصور می‌کردم. چه می‌شد کرد؟ چه می‌شود کرد؟ یک ترس شخصی هم داشته‌‌ام همیشه. اوایل نوجوانی، وقتی سرگیجه‌ به سراغم آمد، در ذهن و خیال، سرگیجه و زلزله را به هم‌‌ پیوند داده بودم. به زلزله رودبار و‌ منجیل فکر می‌کردم. و سرگیجه؟ زلزله در ذهن. زلزله در‌ روان. و تجسم همزمانی؟ همزمانی؛ زلزله در بیرون، زلزله در درون. دی ۹۶ زلزله به مرکز ملارد، در تهران احساس شد. از یک سو دغدغه آن سال‌ها؛ سناریوهای محتمل، دوران مدیریت شهری، دوران کم‌حاصل شورای شهر؛ و از دیگر‌ سو‌ همان ترس قدیمی. و فکری بی‌پایان در ذهن. آن شب، سوار ماشین شدیم، یکی دو ساعتی در صف بنزین، و‌ بعد راه افتادیم به گوشه و کنار شهر. حالا، زلزله پردیس و چند -احتمالا- پس لرزه. هیچ باکی نبود. زلزله‌ی بعد از جنگ ۴۰ روزه، بعد از جنگ ۱۲ روزه، شوخی است. شوخی بود. اسمش تاب‌آوری است؟ نمی‌دانم. حتما می‌گویند هست. https://t.me/Eyvaaan https://ble.ir/Eyvaaan