why me?

و شب بخیر به تو، در شبی که برای تحمل کردن دنیایت، زیادی کوچک و بی پناه و خسته ای.

در آخرین خط نامه‌ی خداحافظی‌اش نوشت: «دلم با رفتن نبود، اما راه دیگری هم نداشتم.»

«بیش از همه آزارم داده‌ای و بیش از همه دلتنگ توام. می‌بینی؟ دلتنگی هیچ قاعده‌ای ندارد.»

اگه میومدی …

بیش از همه این مرا آزار می‌داد که او قلبم را شکست، اما متأسف هم نبود.

برایم مهم نبود چقدر آدم در دنیا وجود دارد؛ تنها آدم دنیای من تو بودی.

مردم هر روز می‌میرن... می‌دونی قبل از مُردن آخرين فکری که از ذهنشون می‌گذره، چيه؟ "هيچ‌وقت فرصت رسيدن به اون چيزی که می‌خواستم رو نداشتم."

بله ناامید شدن آدم را شکننده می‌کند، اما از ناامید شدن بدتر امیدی است که کسی در دلت روشن می‌کند، سپس به بدترین شکل ممکن دوباره تمام امیدت را از تو می‌گیرد.

من دریافته‌ام وقتی کسی تو را دوست دارد، راضی به غم و اندوه تو نمی‌شود.