ریش‌صورتی

دانستم، شنیدم و دیدم از دیگران رفتن را رفتن برای من ممکن نبود دستم که چرخ را حس کرد پایم تکان نخورد گفتم – رفتن برای من ممکن نیست اندوه مرگ بر جانم ریخت و آنگاه دانستم، شنیدم و دیدم از خویشتن ماندن را... از هوتن نجات چیزی نمانده جز همه چیزش که شعر بود، که در مقدمه‌ی دفتر «در کنار هم» آمده: – وقتی احساس می‌کنم نمی‌توانم شعر بگویم آدم روزمره می‌شوم و دیگر هرگز شعر نمی‌گویم. کسی دقیق حتا نمی‌داند سال تولدش یا تاریخ خودکشی‌اش را به حوالی بیست سالگی در آن لابه‌لای روزهایی ابتدایی دهه‌ی پنجاه. فرقی هم نمی‌کند. او ماند. همانطور که رمبو ماند. با کلمات شانزده سالگی.

خوآن رامون خیمنه‌س

از اشراق‌های‌ رمبو

با تو ام آیا حواست هست؟ هارولد ادگرتون – ۱۹۸۷

پیش از آن که ابرها بنشینند مرا به گیسو داری در مرگ از دهان مرده‌ام می‌‌آویزی مرا به گیسو داری و نمی‌دانی آنگاه که مرده‌ایم اندوه نیز مرده است مجید فروتن

از تو کبریتی خواستم که شب را روشن کنم تا پله‌ها و تو را گم نکنم کبریت را که افروختم آغاز پیری بود گفتم دستانت را به من بسپار که زمان کهنه شود و بایستد دستانت را به من سپردی زمان کهنه شد و مُرد احمدرضا احمدی

Screaming in the dark, I howl when we're apart Drag my teeth across your chest to taste your beating heart

Who said unbroken happiness Is a bore, is a bore?