اشعار بیژن عظیمی

با دل دیوانه‌ی خود پای عشق امضا گذاشت گوهر قلب خودش را روی قلبم  وا گذاشت عشق او در شعرهایم جان گرفت و پر کشید در مقام عاشقی در عاشقی اما گذاشت دوستت‌دارم اگرجرم‌است چرا افشا نمود با نگاه خود مرا با درد و غم تنها گذاشت می شود دور از من و با هر بهانه می‌رود مهربان عشق خودش را در دل من جا گذاشت آشکارا آتشی افرخته در جان من در کتاب زندگانی عاشق کاما گذاشت تا که مهمانش شدم من با تمام عاقلی دیده‌ی مست مرا غرق تماشا ها گذاشت ۸۰۰ #بیژن_عظیمی فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن

هر صبح نما یاد غزلخوان‌ شدنم را در ساحل آرام تو غلتان‌ شدنم را بر باد دهی زلف و بلرزانی‌ام از شوق بین لحظه‌ی دیدار و پریشان‌ شدنم را بوی خوش تو  عطر دل انگیز گلاب است پنهان مکن این قمصر کاشان شدنم را آرام تر از موج به دریای دلم زن برخیز و ببین بی سر و سامان شدنم را فرصت بده تا جان بدهم بعد وصالت فهمند یقین علت بی‌جان شدنم را ای عشق بیا همره دیرینه ی من باش در محضر تو لحظه‌ی خندان شدنم را ۷۹۹ #بیژن_عظیمی مفعولُ مفاعیلُ مفاعیلُ فعولن مستفعل مستتفعل مستفعل فع لن

در مسیر عاشقی امروز با فردا یکی‌است در دل زیبا پسندان بوستان آرا یکی‌است در خیالم می شوی تو همدم و هم راز عشق همدلی گرنیست پس فتح‌و شکست ما یکی‌است تا کویر خاطر ما تشنه‌ شدبر جرعه‌ای  حال من با‌حال‌تو با شوری دریا یکی است تیغ تیز عاشقی تا بر دل و جانم رسید تلخ‌و شیرین درمیان جنگ یا دعوا یکی است ما که تقدیر دو عالم را به رویا داده‌ایم لاجرم در خواب‌ما کابوس با رویا یکی است شور و حالی در دلت بود و نگاه‌روشنت حال و روز عاشق  امروز با فردا یکی است آن دو چشم ناز و زیبا سرّ عاشق بود لیک بی‌نگاهت ارزش بینا و نابینا یکی است شورش یکریز  عاشق را نمی‌فهمد کسی طعم زهر و باده در جامی همه  مینا یکی است چون‌که گفتی دل‌بده دادیم‌و دل در چنگ‌توست هر کلامت شهد شیرین است حرف ما یکی است بین خوبان زمانه من نظر کردم به تو دیدم آنجا قدر جهل و  مردم دانا یکی است ۷۹۸ #بیژن_عظیمی فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن