لیلی سلطانی

رمضان با صدای برخورد قاشق‌ها در گوشم مانده. برخوردشان وقت سحر با بشقاب‌های گل سرخِ جهازِ مامان و هم خوردنشان در استکان‌های کمر باریکِ چایِ افطار. زیر رقص آبیِ پررنگِ گرگ و میشِ هوا که از لای پرده‌های نازک می‌لغزید روی سفره‌. همراه عطر نان تازه و پنیر و سبزی که مامان با وسواس می‌شست و در سفره می‌چید. ماهِ رمضان خانه حالِ عجیبی داشت. شبیه هیچ روزی نبود. نفس‌ها به حیات مشتاق‌تر می‌شد. خواب‌ها سبک‌تر و جسم و قلب آدم خیال تخت. انگار خوابیده باشیم توی بغلِ خدا. تلویزیون دم اذان صبح و مغرب، روی شبکه‌ی یک بود. به انتظارِ ربنای نابِ شجریان و پشت بندش موذن که نام خدا را بکشد روی آسمان. الله‌ اکبر که بلند می‌شد، اول لبخند و قبول باشد ورد زبان می‌شد، بعد شیرینیِ خرما و داغی چایِ هل‌دار. همان خرمایی که شیرین‌تر از هر روز سال بود. انگار خدا با دست‌های خودش از نخل‌های طبقه‌ی هشتم بهشت برایمان چیده باشد. رمضان بوی آش رشته‌ و شله زردی بود که هر غروب از کوچه می‌آمد و معلوم نبود از خانه‌ی کدام همسایه است. با این حال سهم هر خانه محفوظ بود. سهمِ مهمان‌های خدا. ظرف‌های اعلا بین همسایه‌ها دست‌به‌دست می‌شد و بشقاب‌ها هیچ‌وقت خالی به خانه‌هایشان برنمی‌گشتند. شب‌ها، آسمان ستاره باران بود و خدا مهمانِ خانه‌یمان. رمضان، ماهِ نور بود. ماهِ آهسته‌ زندگی کردن. ماهِ پیدا کردن خودت وسط شلوغی دنیا. حالا که الله اکبرِ مغرب رمضان را می‌شنوم، خاطره‌ها در قلب و مردمک‌هایم تکان می‌خورد. انگار هشت نه سالگی‌ام، با لیوان آب خنک از آن سال‌ها برمی‌گردد و می‌گوید: یادت هست؟ زندگی چقدر ساده‌تر بود. چقدر همه‌چیز مزه‌ی زندگی می‌داد. می‌گویم: یادم هست. از معدود چیزهایی که هنوز به زندگی وصلم می‌کند همین ماهِ خداست. هنوز هم هر وقتی از خدا جا بمانم، هرطور شده این سی روز می‌پرم توی بغلِ خدا. هنوز هم رمضان مزه‌ی زندگی می‌دهد در این آشفته بازارِ دنیا... لیلی سلطانی @leilysoltani 🤍✨️