Alphabet

فروش ویلا فلت مدرن شهرکی ۱۷۰متر ۲ خواب ویو جنگلی در رشت - ۹ دی ۱۴۰۳ https://divar.ir/v/%D9%88%DB%8C%D9%84%D8%A7-%D9%81%D9%84%D8%AA-%D9%85%D8%AF%D8%B1%D9%86-%D8%B4%D9%87%D8%B1%DA%A9%DB%8C-%DB%B1%DB%B7%DB%B0%D9%85%D8%AA%D8%B1-%DB%B2-%D8%AE%D9%88%D8%A7%D8%A8-%D9%88%DB%8C%D9%88-%D8%AC%D9%86%DA%AF%D9%84%DB%8C/wZIZxSd4

⚜ جهانِ وارونۀ بورژوازی تهرانی ⁣گوشه کنارِ میدانِ شوش و راه‌آهن بساط کرده‌اند. معلوم نیست چه می‌فروشند؟ تقریباً همه‌چیز و هیچ‌چیز! از بندِ کفش گرفته تا لنگۀ دمپایی، انبردستِ شکسته، رادیو عهدِ بوق و … این حجم از اشیاءِ زهواردررفته خودش عرصه‌ای است زیبایی‌شناختی، زیبایی‌شناسی فاجعه وقتی عریان‌تر می‌شود که به جای نگاه کردن به آن اشیای زهواردررفته به انبوهِ افرادی که گردِ این منظومۀ بی‌مصرف جمع شده‌اند نگاه کنی. انبوهی سر به سوی این سفره‌ی بی‌نان خم شده‌اند. برخی خوابند و اصلاً به این سفرۀ اشیاء نگاه نمی‌کنند. بوی بدن‌های فروپاشیده مشمئزکننده است. تن‌های نَشُسته و درب و داغان، لباس‌های مندرس، در سیاهی شب صورت‌های سیاه پیدا نیست. به چشم‌هایشان که خیره می‌شوی تا بی‌نهایت سرد است و بی‌روح. کسی برای خریدِ چیزی اینجا جمع نشده است. اینجا هرچه باشد عرصه‌ای برای خریدِ چیزی نیست. کسی چیزی نمی‌خرد. فقط نگاه می‌کنند اما به چه چیز؟! در این اشیای زهواردررفته چه می‌بینند که من نمی‌بینم؟ در یک انبرِ شکسته یا فازمترِ سوخته چه سحری خوابیده است که این همه کارتن خواب و مطرود را گردِ خود جمع کرده است؟ دیگربودگیِ این‌ها آنقدر عمیق است که تاکتیک‌ها و تکنیک‌های رایجِ اجتماعی برای درون‌فهمیِ کنشِ این افراد پیشاپیش شکست خورده است. این گردهمایی بیش از آنکه منطقِ خرید و فروشِ ابزار آلات و اشیاء زهواردررفته باشد عرصه‌ای است برای کنارِ هم قرار گیریِ این جزایرِ انسانی. کارتن‌خواب‌ها به ندرت حرف می‌زنند. هرکس اندکی تجربۀ کار با آنها را داشته باشد خوب می‌داند که باید با انبردست حرف از دهانشان بیرون کشید. کارتن‌خواب‌ها به صورتِ گروهی نیز زندگی نمی‌کنند و در سکوتی عمیق در اعماقِ خود فرو می‌روند و شهر را می‌پایند بی‌آنکه میلِ مشخصی به هجومِ امیال و اغوای شهر نشان دهند. مگر در هنگامِ مصرفِ دسته‌جمعی مواد یا تماشایِ موزه‌ای خودساخته این‌چنین گردِ هم آیند و خوش و بشی کنند. نوستالوژیای اشیاء، یک گردهمایی را پدید آورده است. جدال بر سرِ ژاپنی بودنِ یک ریش تراشِ زنگ‌زده و یا تلاش برای حرفه‌ای نشان دادنِ خود در شناسایی اصل بودنِ چرمِ کیفِ پولی که گویی از جنگِ ویتنام بازگشته است، مسئله‌ای است اساسی. فروشنده‌ای که به خوبی می‌داند قرار نیست اینجا چیزی بفروشد، مدام هشدار می‌دهد که حواسش هست کسی چیزی بلند نکند و گاهی شیئی را از دستِ کسی می‌قاپد و سرِ جایش می‌گذارد. اینجا همه برای یک نمایش جمع شده‌اند. فروشندۀ آت و آشغال نقشِ فروشندۀ عتیقه‌جات را بازی می‌کند وخیلِ خیابان خوابانِ بی‌پول نقشِ خریدارانِ وسواسیِ جواهرات را. اینجا جهانِ وارونۀ بورژوازیِ تهرانی است. آرش حیدری °⟁ 🕯⟁° @alphabetABC