For later 💭

حتی نمی‌فهمم کی ناراحته برام و کی فقط از روی کنجکاوی ازم سوال‌می‌پرسه.

عقل کل بودنت رو توی زندگی خودت استفاده کن.

با آدم ها دردودل می‌کنم مشکلات هزارباره،تصمیمیات اشتباهم رو «که خودم همیشه می‌دونم اشتباهه رو » در میون می‌زارم و اونها می‌خندن،میگن عه من ک گفتم فلانی ارزش نداشت،منک گفتم فلانی اینجوریه،من هم می‌دونم،می‌دونستم.لطفا ساکت شو و به قطع ارتباطم باهات احترام بزار،چون تو منو بیشتر اذیت‌می‌کنی.

من از دست بیشتر آدم ها ناراحتم،از خانواده م،از پارتنری ک داشتم،از دوستام.از فامیل‌هام،از خودم. ازدوستایی که دلیل ناراحتی‌هامو می‌دونستن و خودشون رو ترجیح دادن،از پارتنرم که هیچ بویی از دوست داشتن نبرد،از فامیل هام که منو بازی دادن،قضاوتم کردن،از آدم هایی ک آن طور‌ که دوست داشتند باهاشون برخورد کردم ولی قدر دانم نبودند.امیدوارم روزی همه چیز رو ببخشم،جوونیم رو ببخشم،زندگی نکرده م رو ببخشم،کشورم رو ببخشم و با قلبی آروم از این جهان برم.

پیام هاتونو سین زدم تا بدونین گوه خاصی نیستم و اگر به من باشه خواهان قطع ارتباطم.🤍

امیدوارم حالا ک یک ساعت تا رفتن به سرکار وقت دارم ازم بخوای بریم ی قهوه بزنیم.به حساب من.

دیگه اینجا احساس راحتی ‌نمی‌کنم.نیاز به یک چنل دارم تا توش بیشتر غصه بخورم.

شاید زندگی رو هم نصفه رها کنم..

‏تا به‌حال به چایی و بلاتکلیفی نه نگفتم.

به طرز بیمارگونه‌ای از اهمیت دادن و حتی اهمیت دیدن می‌ترسم.