حلمان

[...] گاه مثل یک سکه یک تکه آفتاب میان دست‌های من می‌سوخت تو را از ته دل به‌یاد می‌آوردم دلی فشرده به غم غمی که آشنای توست پس تو کجا بودی؟ پس که بود آنجا؟ گویای چه حرف؟ چرا تمامی عشق یک‌باره بر سرم خواهد تاخت وقتی حس می‌کنم که غمگینم و حس می‌کنم که تو دوری؟ پابلو نرودا | ترجمهٔ بیژن الهی

[چیز‌هایی از من، برای بازیابی]

[فدای تو دو چشم من که چشم‌های تو را خواب دیده‌اند.]